"Despois dun tempo de silencios voltei trala morte e deille ás de bolboreta á noite que me tiña engaiolados os beizos." (14/1/1976-1/6/2007)
domingo, 31 de octubre de 2010
NANAS DE LA CEBOLLA
lunes, 25 de octubre de 2010
SUMARIO ATENEA 39
EDITORIAL
Editorial
BIBLIOTECA - HEMEROTECA
Cousas da Biblioteca – Hemeroteca
BREVES
Lotería Nadal
Horario
Premio Murguía
Asóciate
Campaña “Aulas en galego”
ARTIGOS
“A sociedade e a economía do Ferrol semiurbano do século XVI” por Ana Martín García
“Pequenas historias dunha gran comarca: Ferrolterra por Ana Martín García
“Ferrol. Festas, fastos e nefastos” por Juan J. Burgoa.
“O direito à folga nom existe” por Lupe Ces
“Na sombra íntima de Uxío Novoneyra (II) por Rosa Méndez
PROGRAMACIÓN
PROGRAMACIÓN OUTUBRO – NOVEMBRO – DECEMBRO 2010
MULLER
“Unha loita incesante contra a violencia machista” – Marcha Mundial das Mulleres
O PARNASO
MIGUEL ANGEL ALONSO DIZ
JORGE MIGUEL GAGO CHAO
CORRECCIÓN LINGÜÍSTICA
María Xosé Villar Corral
DESEÑO, MAQUETACIÓN e ILUSTRACIÓNS
Cocinanegra
COLABORACIÓNS:
Ana Martín García, Juan J. Burgoa, Lupe Ces, Rosa Méndez Fonte, Miguel Angel Alonso Diz, Jorge Miguel Gago Chao.
O vindeiro venres, día 29 de outubro terá lugar na Cova dos ratos un acto a prol da Panificadora ao que vos convidamos a asistir.
- 21:00. Apertura. Reparto do Manifesto de Entremos
- 21:15. Poema: "As voces do pan" da "Porta Verde do Sétimo Andar"
- 21:30. Documental: "Panificadora" de Miriam do Roxo
- 21.45. Charla: "A Panificadora na Encrucillada"
- 1. O Concello de Vigo e a Panificadora.
- 2. A sociedade viguesa e a Panificadora: as revindicacións sociais da Panificadora.
- 3. O Concello de Vigo e o Patrimonio Industrial
- 4. Propostas de reutilización
- 22:30 Debate: "Xeitos de entrar na Panificadora"
- 23:00 Empanada e conclusión.
sábado, 23 de octubre de 2010
PRESENTACIÓN DO LIBRO DA PORTA VERDE "SÉTIMO ANDAR, POESÍA ALÉN" EN MOAÑA
Agradecer a xente de Moaña a súa presencia e atención, ademais da súa implicación coa nosa cultura. Un bico para todas esas mulleres que asemellan estar esculpidas polo mesmo mar...
http://www.farodevigo.es/portada-o-morrazo/2010/10/23/nueva-poesia-gallega-cita-moana/483913.html
lunes, 18 de octubre de 2010
A PANIFICADORA
http://xornal.vigo.org/xnnoticia.php?lang=gal¬icia=14252
http://www.lavozdegalicia.es/vigo/2010/10/18/00031287403265265681431.htm
http://www.farodevigo.es/gran-vigo/2010/10/18/caballero-plante-conservacion-ayuntamiento-vigo-conservara-integramente-panificadora-mayoritariamente-dotacional/482422.html
sábado, 16 de octubre de 2010
lunes, 11 de octubre de 2010
Xoguemos
que esbara o seu nome
polos corpos outrora celestes
da madrugada.
Xoguemos coma principiantes
que descobren o sol
na triste lúa que se agocha
na escuridade da ialma...
xoguemos até que as campás
do derradeiro viaxe
reclamen o silenzo,
xoguemos...
porque nestes xogos atoparemos
os beixos durmidos
as caricias luídas
as olladas calmas
a min... a ti... a nosa vida
aos nosos fillos...
XOGUEMOS!!!
Elvira Millán e Miguel Ángel Alonso
viernes, 8 de octubre de 2010
lunes, 27 de septiembre de 2010
A PORTA VERDE EN VIGO - SÉTIMO ANDAR, POESÍA ALÉN -
sábado, 11 de septiembre de 2010
REFLEXIÓN DO DÍA E DA NOITE
Ante isto, eu berro un NON forte e decidido.
"A memoria dun colectivo non debe ser borrada. O pobo que esquece a súa historia está condenado a repetila".
miércoles, 8 de septiembre de 2010
Agardabamos
baixo aquel carballo tristeiro...
agardaba o vento mareiro
a quentura do sal na pel...
agardaban os meus ollos o tacto dos teus
nun instante asolado pola negrura dunha noite apiques de esmorecer…
eramos dúas cunchas que agardaban, húmidas,
o derradeiro amencer,
un xunto o outro
sen saber que dizer…
e a noite fíxose día
e o día chegou sen mergullo,
e a humidade trocouse en bagoas afogadas
pola dor do final…
todo isto… mentres agardabamos
ver nacer a luz
baixo aquel carballo tristeiro
todo isto… mentres agardabamos
que o vento mareiro
sentira a quentura do sal na pel
agardabamos
Elvira Millán e Miguel Ángel Alonso
viernes, 20 de agosto de 2010
Xa están aquiiiiiii!!!!
miércoles, 18 de agosto de 2010
NOVO LIBRO DE A PORTA VERDE
e pode que morra no proceso
seino
mais está na natureza deste animal finxido
que son,
deambular polas rúas dese astro
que ten o teu Nome no seu ventre novo
case recen creado
e inda así…
tan familiar,
e é por todo isto e máis
que trazo un zero infinitum na túa pel
con dedos de tristeza e silencio,
sempre en silencio…
pois temo espertar ó Deus
que durme no teu interior
cos ollos abertos…
jueves, 29 de julio de 2010
co teu espido corpo
que todo o abrangue
nesta atardecida de silencios….
no que buguinas celestes
constrúen a madrugada….
Os teus ollos tecen ao meu redor
símbolos que enchen de cor
a mar que calma, agarda…
e un diminuto cangrexo debuxa
no meu sexo unha porta
de rizada ollada
os segundos non camiñan,
arrástranse…
e un peixe durmido
finxe estar morto nunha estrela
que nunca descansa.
Érguense promesas de maternidade
no teu ventre, a miña casa,
e as túas pernas asemellan ser
a mesma area fundida na auga.
Estou rendido, prendido, perdido…
mentres agarimas os meus dedos
co teu espido corpo
que todo o abrangue
nesta atardecida de silencios…
no que buguinas celestes
constrúen a madrugada.
REVISTA ATENEA Nº 38 -ESPECIAL POESÍA
jueves, 8 de julio de 2010
lunes, 5 de julio de 2010
CASA MUSEO DIEGO DE GIRÁLDEZ
martes, 29 de junio de 2010

Finalmente o proxecto contou coa participación de nove poetas e poetisas. O 28 novembro de 2009, nun acto que tamén se definiu como revindicativo; Miguel Ángel Alonso, Alfonso Láuzara Martínez, Rosanegra, Enrique Leirachá, Cruz Martínez, Celso Alvarez Cáccamo, Alberte Móman, Lois Magariños e Manolo "Pipas"; recitaron os seus poemas ante o público do Café Uf; trece poemas que posteriormente foron editados nun poemario.
viernes, 18 de junio de 2010
XERACIÓN NADA XERACIÓN IDA!
Xeración marcada xeración mantida!
Xeración mercada xeración suicida!
Xeración mutilada xeración durmida!
Xeración roubada xeración rendida!
Xeración afastada xeración fuxitiva!
Xeración deostada xeración caída!
Xeración enganada xeración luída!
Xeración estudada xeración destruída!
Xeración castrada xeración perdida!
Xeración cegada xeración adoecida!
Xeración violada xeración estarrecida!
Xeración ancorada neste verso lento...
Xeración de nenos xeración a menos!
Xeración de xogos xeración sen soños!
A miña xeración...
jueves, 17 de junio de 2010
PECHADOS
enclaustrados nas sombras
incrustados nas rochas
baleirados do zume bendito
De este xeito penamos
os nosos delitos…
Vencidos inimigos
caídos, luídos
sostidos polos soños perdidos
cheos de esquecemento
e por suposto esquecidos…
condenados a vagar
cun papel durmido…
De este xeito pagamos
a nosa falta de compromiso.
Castrados, comprados,
ananas sombras
baixo un vento calmo,
orfas cunchas
linguas de trapo,
xeración de covardes
ideais de farrapo,
De este xeito mostramos
o noso rostro máis acedo.
Mentireiros de saldo
mestres da desculpa
e dos amenceres amargos
Magos da nada
e do tempo asasinado
Herdeiros dos degoiros
que outros desexaron
creadores de fume
fornicadores de barro
engaiolados nun circulo
á mercé do amo
De este xeito ficamos
absoluta e definitivamente….
Pechados.
martes, 15 de junio de 2010
lunes, 14 de junio de 2010
Hoxe estou lonxe do mar
da súa mirada curtida
do seu amable abanicar.
Lonxe tamén da tormenta temida
dos seus negros ollos
espellos da derradeira ferida.
Lonxe tamén dos soños cegos
e das súas fráxiles cores
carrexando esquecidos tempos.
E xa non albisco amores
dende a orela esgotada
que calmen do meu corazón, os ardores.
E xa non sinto a alma cansada
espallándose entre peixes e gaivotas
de elegantes traxes e ollada enloitada.
As embarcacións son illas rotas
no ventre do invisíbel mar,
outra vida, suaves mans rotas.
Hoxe, estou lonxe do mar,
da súa mirada durmida
do seu salino abanicar.
viernes, 11 de junio de 2010
lunes, 7 de junio de 2010
Teño no meu interior
un verme que loita
por esgallar do meu leito
a súa esencia.
E loito, loito
polas viuvas virxes
de ollada tristeira
loito para que ese verme
do meu ventre desapareza
e ó cabo non termine
por converterme nunha fría estatua cega.
Loito, loito polos mares
de augas rendidas e negras
que transportan no seu lombo
as palabras que a morte nega.
E rezo, rezo na bocanoite
porque ese verme me esqueza,
rezo polos soños desta terra silandeira.
Teño no meu interior un verme
que ata a lingua senlleira,
con adivais invisibles
que a razón fumega.
E loito, loito
polas fillas durmidas
que viven nas estrelas,
loito dende este cadro
que asemella ser fronteira.
Foto de: Fátima Vale
sábado, 5 de junio de 2010
hoxe é un día gris cheo de nubes cansas e tristes, no que os ollos, labrados polas bágoas asemellan silandeiras figuriñas de terra
hoxe os segundos carrexan recordos que van chegando sen permiso até o peito oprimido, e o ecoar das conversas, agora mudas por sempre, vai deixando na orela un arrecendo de esquecemento co que xuro loitar cada día...
hoxe meu querido amigo compartirás mesa na casa dos elixidos, e dende aquí, dende este ceo gris ateigado de nubes orfas envíoche un abrazo.
Seica non é un adeus amigo, senón un deica-logo.
Jose Carlos (5 xuño 2010)
viernes, 21 de mayo de 2010
Día das letras galegas
Terras outas e soias!
Serras longas mouras!
Eu son esta coor de soedá
Ancares soñados co lonxe!
Penas de Marco de Meio Mundo en ringuileira do
Candedo ás Moás!
Alto da Lucenza Formigueiros Montouto Pía-Páxaro
Tesos cumes do Courel! Pobos probes
Ardidos de tristura mouros de queimados!
Lor ruxindo polo val pecho!
Ucedo e ucedo!
Fontiñas outas
penedos
carrozos escuros
fragas agros soutos e devesas! Labregos e pastoras
que soio vistes
istes tesos e máis estes vales!
Aturula a curuxa e canta o cuco
Medindo o tempo quedo que se para na cor e tornándose
Contra un ven cravarse no sitio onde máis se sinte!
Serra aberta (Os eidos 2)
jueves, 20 de mayo de 2010
Instalação poética “Entre o Livro e a Liberdade”


Instalação poética “Entre o Livro e a Liberdade”, que aconteceu nos dias 23, 24 e 25 de Abril de 2010
"Os poemas erguem-se do chão, como girassóis à procura do leitor."
Participantes:
A.Pedro Ribeiro ( Portugal) ; Seydou Koné (Costa do Marfim ); Carlos Quiroga (Espanha); Rui Spranger ( Portugal); Mário de Oliveira (Portugal); Rosa Enríquez (Espanha); fabio freire ( Brasil); Ivny (Brasil); Nancy Winter-Miranda (Estados Unidos da América); Alberto Momán (Espanha ); Paulo Roberto Sodré (Brasil ); Thalita Covre (Brasil); Maria Amélia Dalvi (Brasil); Artur Alonso ( Espanha ); Maria do Rosário Pedreira (Portugal ) ; Concha Pelayo ( Espanha ); Raúl Campoy Guillén (Espanha ); R.Maluf (Brasil ); José Figueiredo (Portugal); wilbett oliveira (Brasil); Lino (Portugal); Aline Yasmin (Brasil); Helena Branco (Portugal); Luís Maças López ( Espanha ); Michel Sleiman (Brasil); Clara Henriques (Portugal); Vieira Calado (Portugal); Fernando de Castro Branco (Portugal); Saúl Otero (Espanha ); Lucía Delbene Azanza (Uruguai); Rui Tinoco (Portugal); Cristina F.S. (Portugal); Eduardo Baptista (Portugal); Ângelo Reis (Angola); Tiago Montenegro (Portugal); Saul Otero (Espanha); Pat (Portugal); Santos Jiménez (Espanha); J. Carlos Baeza Villarroel (Espanha); Belén Reyes (Espanha); Carmen Sigüenza (Espanha); Jesús Aguilar Marina (Espanha); Julio Luis Robisco Envid (Espanha); Manuel Jurado López (Espanha); Manuel Laespada (Espanha); Andrés García Cerdán (Espanha); Nunes Zarelleci (Portugal) ; Carmô Senna (Brasil); Diana Gomes da Silva (Portugal); Vítor Gil Cardeira (Portugal); Jorge Pimenta (Portugal); André Rei (Portugal); Maria Andresen (Portugal), Gabriela Krüger (Brasil); Silvana Sampaio (Brasil); Virginia Lucas (Uruguai ); Cruz Martínez (Espanha); rosanegra (Espanha); J. Alberte Corral Iglesias (Espanha); Aleta Vieira (Brasil); Laura Alberto (Portugal); tavico (Portugal); R.Brito (Portugal); Ester Abreu Vieira de Oliveira (Brasil); Isidro Iturat (Espanha); António Pirata Pinto (Portugal); Armando Ramalho (Portugal); Fernando Echevarría (Portugal); Alberto Jorge Bernardo (Portugal); Paulo Condessa (Portugal); René Higuera (México); Vítor Gil Cardeira (Portugal); Josefina Maller (Brasil); Ítalo Campos (Brasil); Beatriz Monjardim (Portugal); Ramiro Torres (Espanha); João Gesta (Portugal); Daniel Viana (Brasil); Higino Martins (Portugal); Ângela Carvalho (Portugal); Rui del Pino Fernandes (Portugal); Nuno Moura (Portugal); Nils Ferlin (Suécia); Daniel Maia Pinto Rodrigues (Portugal); valter hugo mãe (Portugal); Joaquim Castro Caldas (Portugal); Nuno Brito (Portugal); Tina Escaja (España/EEUU); Alexandra Malheiro (Portugal); Anónimo (Grécia); Roberto Soares (Brasil); Soaroir de Campos (Brasil); Luís da Mota Filipe (Portugal); João Pedro Mésseder (Portugal); Aurelino Costa (Portugal); Jorge Melícias (Portugal); antónio gonçalves (Portugal); Goulart Gomes (Brasil); Edward Guedes (Portugal); Gil Milheiro (Portugal); Adauto Suannes (Brasil); José João Sardinha (Portugal); Anthero Monteiro (Portugal); Eliana Mora (Brasil); Ivo Machado (Portugal); Eduardo Roseira (Portugal); Leda Maria Lucas (Brasil); Afranio do Amaral (Brasil); Paivi Mustonen (Finlândia); Fernando Magalhães (Portugal); Cynthia Carvalho Martins (Brasil); Marisa Resnitzky (Brasil); Renata Pereira Correia (Portugal); gabriela rocha martins (Portugal); Filipe Pinto da Silva (Portugal); Julião Bernardes (Portugal); Edson Bueno de Camargo (Brasil); Denise Pimentel (Portugal); Fernanda Hott (Brasil); Nolim (Espanha); Constança Lucas (Brasil); Luís Lima (Portugal); João Manuel Ribeiro (Portugal); Vera Roche (Irlanda); João Luís de Medeiros (USA); Joaquim Alves (Portugal); Jussara Midlej (Brasil); Fernanda Hott (Brasil); Catarina Nunes de Almeida (Portugal); José Luís Pinto (Portugal); Flávio Lopes da Silva (Portugal); Helena Carvalho (Portugal); Sara F Costa (Portugal); Gociante Patissa (Angola); Fernando A. (Portugal); Constantino Mendes Alves (Portugal); João Albino (Portugal); Luís Felício (Portugal); sermente (Portugal); Henrique Barroso (Portugal); Paulo Lemos (Portugal); Francisco Coimbra (Portugal); Elisabete Antunes (Portugal); Slavica Anisija (Sérvia); Ana Oliveira (Portugal); Sérgio O Sá (Portugal); Maria José Praça (Portugal); Corsino Fortes (Cabo Verde); José Gil (Portugal); Suzana Guimaraens (Portugal); Cláudia Moreira (Portugal); Carla Campos (Portugal); Alejandro Aura (Espanha); Filipa Leal (Portugal); Júlio Saraiva (Brasil); Jorge Vicente (Portugal); Ana Maria Roseira (Portugal); Miquel Martí i Pol (Espanha); Isaque Ferreira (Portugal); Jesús Losada (Espanha) Cláudio Portella (Brasil); jomaduol (Portugal); Fernando Nunes (Portugal); José Castro Lira (Portugal); Virgílio Alberto Vieira (Portugal); J. C. Jerónimo (Portugal); Sara Évora Ferreira ( Portugal); Céu Lima (Portugal); Manuel Rui (Angola); Rui Machado (Portugal); Ana Paula Tavares (Angola); América Miranda (Portugal); Fernando Pereira (Portugal); Francisco Vieira Nunes (Portugal); pedro marqués de armas (Cuba); Herculano Santos (Portugal); António Ramos Rosa (Portugal); Maria Sousa (Portugal); Sonata Paliulyte (Lituânia); Ivan Strpka (Eslováquia); Petr Borkovec (República Checa); Ruy Belo (Portugal); José Rui Teixeira (Portugal); Rui Agra Amorim (Portugal); Saúl Dias (Portugal); Agustín Sesé (Espanha); Bruno Pereira (Portugal); Walt Whitman (EUA); Luis Bravo (Uruguai); Guita Júnior (Moçambique); Rafael Cadenas (Venezuela); Juvenal (Portugal); Vicente Rodríguez Lázaro (Espanha); José Gil (Portugal); Andrés Cisneros de La Cruz (México); Luís Filipe Cristovão (Portugal); Lêdo Ivo (Brasil); José Coutinhas (Portugal); José Régio (Portugal); Jorge de Sena (Portugal); Anne Ventura (Brasil); Mariano Vaz Limo (Cabo Verde); Charles Roncari (França); Luigi Perin (Itália); Jaime Sabines (México); Álvaro de Campos (Portugal); Musslin Béatrice (França); Xavier Palomares (Espanha); Jorge Contreras Herrera (México); Pedro Tavares (Portugal); Jorge Velhote (Portugal); Marta Boaventura Pinto (Portugal); Helga Moreira (Portugal); João Borges (Portugal); Isabel de Sá (Portugal); J.V. Foix (Espanha); Paulo da Costa Domingos (Portugal); Eduarda Chiote (Portugal); Zé Carlos (Brasil); Ângela Maria Martineli (Brasil); Teresa Maia (Portugal); Francisco José Tenreiro (São Tomé e Príncipe); Manuela Margarido (São Tomé e Príncipe); Antônio Baticã Ferreira (Guiné); Vasco Cabral (Guiné); Filomena Embaló (Guiné); Arvis Viguls (Letónia); Pedro Correia (Portugal); Andrea Blanqué (Uruguai); Alberto Augusto Miranda (Portugal); Ángela Ramos Diaz (Espanha); Silvia Guerra (Uruguai); Artur Alonso (México); fernando martinho guimarães (Portugal); Paulo Campos dos Reis (Portugal); Isabel Rosas (Portugal); Crisódio T. Araújo (Timor Leste); Ricardo Gil Soeiro (Portugal); Alfonso Peña Raigosa (México); Miguel Ángel Alonso Diz (Espanha); Sandro Decottignies Cerqueira (Brasil); Jonás Vergara (Colômbia); Tomás Postiga (Portugal); Nicolás Guillén (Cuba); José Miguel de Oliveira (Portugal); Mia Couto (Moçambique); Gloria de Sant’anna (Moçambique); Luís Carlos Patraquim (Moçambique); Noémia de Sousa (Moçambique); Rui Nogar (Moçambique); Aura Gonçalves (Portugal); Tânia Pinto (Portugal); Osías Stutman (Argentina); Julio Cortázar (Argentina); Alejandra Pizarnik (Argentina); Schreck Mavter – Rattenkrieg (Portugal); Héctor Nuñez Molina (Espanha); Alberto Caeiro (Portugal); Bruno Neiva (Portugal); Tobias Burghardt (Alemanha); José fontes novas (Portugal); Pablo Neruda (Chile); Giannis Aggelakas (Grécia ); Mixáins Katoapós (Grécia); Laurinda Pinto (Portugal); Victor Hugo (França); João Rios (Portugal); Ana Deus
jueves, 22 de abril de 2010
neste continuo ir e vir de ondas
que me acompaña
chegan as buguinas, as lembranzas,
chegan as arelas e as pedras
tamén as desgrazas
todo vai chegando a min
co devalo da terra,
as amizades devoradas
as mentiras, as xenreiras
todo vai chegando ao meu corpo
dende a mar silandeira,
mentres eu agardo calmo
coa conciencia lixeira
miércoles, 21 de abril de 2010
HOXE É ONTE
A choiva erguera a súa man
con medo a mollarnos
quizais por iso estaba triste…
A noite chegara máis cedo que de costume
e os seus dentes asemellaban estrelas orfas…
Todo era silencio no silencio…
Hoxe é onte
A lúa durmía fora do cadro
porque xa non quedaba pintura para ela
e eu… estaba canso. Estou canso.
Uns ollos vixiaban dende o norte
sementando gotiñas de luz,
pequena esperanza para o verde froito.
Unha barca espida apalpaba a terra
con húmidas lembranzas de sal e escuma.
E as árbores, moi serias,
estaban fartas de tanto conto
e axitaban teimosamente as súas follas
no intento imposíbel de voar lonxe.
Onte é hoxe..
Todo está creado
incluso antes de que eu o imaxinara.
O ceo xa era cárcere antes de que eu nacera,
e as estrelas morren nunha eterna caída
que nunca chega.
O mar está incompleto
e o seu corpo esvaecese nos recunchos dun marco
luído polo azo esborrallado.
Todo é pasado castrado
nesta comitiva de barcos fúnebres
e ollos aboiados.
Onte é hoxe
Por iso non atopo ríos novos
cos que me arrolar
neste infindo e mudo mundo
Todo é silencio no silencio
Os meus segundos son intres de desacougo
que apreixan a alma debuxada
E eu… estou canso. Estaba canso.
Mans constrúen ondas
que veñen morrer xunto a min
E os paxaros gardan a súa voz
cando intúen o meu corpo.
Nada podo facer para cambiar isto
Nada puiden facer
para cambiar isto.
Hoxe é onte.
miércoles, 7 de abril de 2010
O peregrino
Ilusión
Paso
A
Paso
Primeiras conversas
Primeiras costas
Suor
Paso
A
Paso
O cansazo vaise achegando
paseniño
Paso A Paso
Pensamentos no silencio
pois as conversas
xa ficaron mortas no pasado
das pegadas xa pisadas por outros.
O sol tenta fuxir do cadro
e píntanse as nubes enriba dos ollos case pechados polo esforzo.
Paso a paso
os soños vanse abrindo camiño polos carreiros descoñecidos
e até ese intre durmidos.
Descanso
Alimento
--
E volven as conversas ós beizos húmidos pola choiva que nace
e o camiño torna en regueiro de barro e bágoas
promesas vanse forxando nos corazóns
e o azo parece esmorecer polas fendas das pedras
que serven de guía.
Neste camiño xa andado polo pasado
repasado e calado
volta o silencio os beizos labrados
e unha raiola de sol fuxitivo
bica a nosa pel
antes de morrer na noite
--
Non podo…
Non son quen de…
Pensamentos en resta
escarvan a boa vontade
e o desexo de parar creba as boas palabras.
Medo
O medo medra polos brazos cansos
polas pernas preñadas de fume
Non podo…
Non son quen de…
E a noite asume o seu verdadeiro significado
neses ollos case pechados polo esforzo
e despois…
Durmo…
--
Comezo,
cansazo e ilusión renovada
pernas de pedra en corazóns de aire,
conversas que flotan no baleiro do novo día
transforman as horas en segundos
Un anxo viu a visitarme na noite
e regaloume unha confesión o oído
Ti podes…
E paso a paso
loito contra min mesmo
neste camiño que cada vez sube máis
Chegarei ó ceo?
Paso
A
paso
Morre o tempo
e os km esculpen nos meus pes
dous xigantes inimigos
Volvo a esmorecer…
pero recordo a confesión do anxo:
ti podes
e o seu murmurio lévame nas horas de fértil silencio
Chega a noite de novo e atópame espido ó resío
Seica estou máis cerca de ti
inda que non te vexa…
Durmo
--
Pelexo cos demos que queren converterme en pedra entolecida
e salgo cando o día inda é un pequeno neno sen nome.
Chove , móllome e renazo…
promesas…
promesas no máis absoluto dos silencios
até as pedras calan
cando os meus pés sucan seu corpo
--
Santiago
Ó lonxe xurde un soño
ante os ollos case pechados polo esforzo..
e as pernas perden o sentido
latexan os brazos, as mans, os beizos
e volven as conversas os beizos eternamente
tatuados cun sorriso celestial
Si podo…
Si son quen…
Dou grazas o anxo
apuro case corro
polas
costas
que
asemellan
baixadas
--
Santiago
Berro na praza regada polas bágoas da maior das felicidades.
Santiago
E un anxo pousa os seus dedos nos meus ollos
que xa endexamais estarán pechados polo esforzo.
Luz, vivo, renazo!!!!
Promesas!!!
Eterno gozo…
Santiago…
viernes, 19 de marzo de 2010
porque eu son o silencio,
o silencio da noite
(o silencio da morte)
O silencio da pedra que medra
nos teus ollos de terra
como unha campa friorenta
ou unha buguina carrizenta
Non vos enganedes, non,
porque eu son o verbo
que deita no teu lombo
as súas patas medoñentas
(o silencio dos mortos)
E no meu ollar calado
agocho unha dor insostíbel
en eterna fotosíntese…
Non vos enganedes
porque coas miñas mans espidas
sosteño palabras murchas
dun microcosmos inexistente.
(o silencio da morte)
E non dubidarei en pousar
a miña carne finxida
nos vosos beizos engurrados,
para o cabo…
obter un sorriso enloitado.
Non vos enganedes, non,
o silencio da morte fálavos
o silencio dos mortos…
jueves, 18 de marzo de 2010
A nosa clase política
e non din nada
mentres deixan a batalla
na pluma doutros
coma a unha vella abandonada.
Renego dos que fa que fan
e non fan nada
mentres choran polas tabernas
o eterno da súa desgraza.
Nego e renego dos que din que fan
por esta a miña terra amada
mentres enchen os petos
e ensucian a nosa ialma.
martes, 9 de marzo de 2010
Direivos que non!
porque si
porque me peta
Direivos que non
dende estes ollos de mirada tristeira.
Porque non quero rendir o meu pincel
a ningunha moeda
nin alimentar ese medo
que nas noite medra.
Direivos que non
porque si
porque me peta
Direivos que non
dende a afastada ribeira
Porque non desexo
que os meus trazos se perdan
no infindo aballoar de voces
que esta casa encerra.
Direivos que non amigos da poesía
Direivos que non amigos da pintura
Direivos que non …
lunes, 1 de marzo de 2010
Poemas pequenos -III -
O tempo é un señor moi vello
de longa barba e neve no cabelo,
que no seu eterno vagar
elevase cara o ceo
levando consigo un reloxo dourado
cheo de caramelos.
Non, non!
ese non é o tempo.
O tempo é un home moi atarefado
que sempre anda correndo,
co seu maletín as costas
endexamais está ledo,
e o seu reloxo asemella sempre canso
e no seu ollar adiviñase o inverno.
Non, non!
ese non é o tempo.
O tempo é unha rapaza ousada
que viste enormes faixas,
a súa face é sempre avermellada
e na súa mirada un sorriso descansa,
e leva consigo un pequeno reloxo
onde os segundos alegres cantan.
Non, non!
ese non é o tempo
O tempo é un neno rebuldeiro
que aínda ten tenra a ollada,
sempre berra moito
e a súa curiosidade non ten parada,
e non sabe o que é un reloxo
e nunca atende a chamadas.
Poemas pequenos - I -
había antes un gato
que se chamaba pío,pío,
cando naceu era ben
pequeniño, pequeniño.
Tiña unha orella verde
e a outra azul
e cantaba como un paxariño,
o seu xeito era moi doce
e camiñaba dando saltiños.
Cando eu chegaba
enchíame de aloumiños,
cando eu marchaba
inchábaselle o fociño.
Agora xa non hai
na aldea do meu tío,
ningún gatiño como aquel
o que chamaba pío, pío.
o son do tambor
que co seu calor
abanica as estrelas.
Quentura de fiestras
gorxas que latexan,
rítmico batucar
esnaquizando as cadeas.
¡Son, son!
o son do tambor
xurde o amor
esquécense as regras.
¡Son, son!
o son do tambor
con doce sabor
mestúranse as letras.
Son, son!
o son do tambor,
falan as vellas
ao meu carón
Son, son!
o son do tambor,
tremen os pais
volta o tambor
co ¡son, son!
desta eterna canción.
Poema de Sete máis Siete
jueves, 25 de febrero de 2010
Poemas pequenos - II -
que se resiste a saír,
é moi tímida e da pobre
só asoma o nariz.
Eu régoa tódolos días
antes de ir a durmir
pero ela sigue agochada
dentro da súa raíz.
Agardo que nunca se sinta soa
e coñeza o que é sufrir;
por min que siga agochada
se con iso é feliz.
lunes, 22 de febrero de 2010
como unha deusa inaccesible
mentres te espías diante da miña tristeza.
Alí estabas, ou non?
amosando as túas entrañas
con exquisita delicadeza.
Alí estabas, ou non?
afundindo os meu soños con saña
e con viril dureza.
E pensei:
quero arrincarme os ollos
ante os teus ollos
aínda que non esteas
deixar que me afogue a marea
porque son o máis anano dos ananos
e ti...
unha deusa inaccesible
que rompe coas recen paridas palabras
dos teus beizos as cadeas,
que me manteñen preso
ao inmóbil horizonte do firmamento.
Alí estabas, ou non?
mentres unha tormenta xurdía do meu peito
para acabar afogándose no meu escroto.
Alí estabas, ou non?
mentres eu recollía o corazón desfeito
para agochalo no meu peto roto.
E pensei:
quizais só son un onanista, un covarde,
unha sombra nunha cova, que arde
condenado a ser unha gris pedra sen nome
sen bágoas coas que alimentarse
porque son o máis anano dos ananos
e ti...
unha deusa inaccesible
mentres as cadeas foron trepando
por riba de min como paxaros invisibles,
e eu non desconfiei
cando os meus ollos se pecharon.
Alí estabas, ou non?
Mentres me masturbaba con reflexos sen vida,
estéril, inmóbil, como o horizonte do firmamento.
Alí estabas, ou non?
mentres me torturaba diante de ti como un orfo,
un orfo de min (fría estatua enfraquecida).
E pensei:
Estou cheo de cadeas
que foron trepando por riba de min,
como paxaros invisibles,
e non desconfiei!
porque son o máis ananos dos ananos
E cando as mans trataron de andar
xa era tarde, inverno,
e tratei de loitar
pero só foi un momento
porque son o máis anano dos ananos
e non me merezo!.
Alí estabas, ou non?
mentres eu debullaba este momento
e recollía do chan os anacos
que transportaba o silencio.
E pensei:
quero arrincarme os ollos
ante os teus ollos
aínda que non esteas
deixar que me afogue a marea
porque son o máis anano dos ananos
e ti...
unha deusa inaccesible
que rompe coas recen paridas palabras
dos teus beizos
as cadeas que me manteñen preso
ao inmóbil horizonte do firmamento.
E alí estabas, ou non?
mentres o tempo camiñaba os poucos,
case a tentas.
E alí estabas, ou non?
mentres eu suxeitaba ós soños
co fío das miñas veas...
e tratei de loitar
pero só foi un momento
porque son o máis anano dos ananos
e non me merezo!.
E pensei:
quero cravarme unha lanza nas costelas
quero sangrar!
ver saír a vida delas
a dor, doce golpe que esperta,
tan forte que a alma esquecida
chore polas cuncas baleiras
e ti...
unha deusa inaccesible
mentres te espías diante da miña tristeza.
Poemas desherdados
bagoas que son vida
para o eterno labrego.
Caen, no outono galego
follas que pingan o chan
de dourados veleiros.
E pola tardiña
xogan os nenos,
neste eterno outono galego,
co vento que ispe as arbores
dos seus amados segredos.
E pola tardiña
eu soño entre as lembranzas,
deste eterno outono galego,
con que aínda son un deses nenos
entre dourados veleiros.
Poema de Sete máis siete
domingo, 21 de febrero de 2010
jueves, 11 de febrero de 2010
arrinqueime a pluma
que tiña cravada na alma
e deixeime!
levar por unha corrente
sen palabras,
e perdinme!
na máis escura das escuridades,
e encontreime!
agochado nun verso esquecido,
e odieime!
pola miña covarde mirada ausente,
e xulgueime!
con tal dureza que
condeneime!
e craveime de novo a pluma
e deixeime!
atrapar de novo pola palabra,
e envolvinme!
na miña capa de tristeza
e ameime!
e voltei de novo a esquecerme
e deixeime!!
VOUTE MATAR
Árdenme os dedos no bico dos teus peitos hercúleos mentres murmúreas palabras que non comprendo, e unha bagoa vagabunda esvaecese do meu rostro deixando tras de si, a derradeira pegada de humanidade que me restaba.
Voute matar, como tantos outros te mataron antes. Vou a atravesala túa alma sen sequera lembrar o teu falso nome. Vou a roubar un anaco de ti para agochalo no caixón das putas.
E ti, dende o que será o teu cadaleito ollas para min
Poemas Mieróticos
MÁXICO INTRE PRECOZ
E xemes, cando a miña composición torna nun rítmico allegretto de sortes. E soan os tambores do leito no chan, que dobra ante o goce das nosas voces in crescendo, a altas horas da noite.
Dálle – murmúreas o meu oído.Meu paladín do suave forte roce.
E eu, me deteño cando sinto o calor que sobe do fondo do meu interior cara o teu, que esperta, voa e dorme.
Dálle!, non te deteñas!- berras mentres agatuñas a húmida pel que me cobre.
E eu, busco derrotado o descanso dos teus peitos coa voraz fame dun pobre…
CARTA DESDE LAS SOMBRAS II
Cariño, ¿cómo decir tanto en tan corto espacio?. Aquí, las horas se clavan en los ojos construyendo descomunales muros de tristeza que amenazan con borrar de nuestras desgastadas pupilas cualquier recuerdo de esperanza.
Incluso tu rostro, antes hercúleo faro luminoso, se desvanece en este inmenso mar de arena muerta.
Cariño, en momentos como este siento una serpiente que carcome mis entrañas con un extraño dulzor que me asusta. Tengo miedo…
Sé que solamente restan unos meses para sentir el roce de tus brazos…
Sé que solamente restan unos meses que se me antojan demasiado largos…
Nos dormimos por la muerte acunados, nos levantamos de la mano de sus susurros. Tengo miedo…
Sino vuelvo que sea tu recuerdo mi última mirada, y tu nombre en mis labios, mi última palabra.
CARTA DESDE LAS SOMBRAS
Te echo de menos mi amor, lo sabes. Pero no sabes, cuánto te echo de menos.
Tu regazo parece un sueño que surge entre la niebla de los combates, y me resisto a creer que esta luna sea la misma que ilumina nuestros campos. Parece más bien un reflejo pálido, una mala copia teñida de un rojo trágico; y no aquella en la que prometíamos vernos dibujados.
Cariño, ¿cómo decir tanto en tan corto espacio?. Deseo abrir los ojos y despertar de este invierno lleno de calor amargo. Sentir tu brisa, bañarme en tus arenales blancos.
Solamente unos meses para sentir el roce de tu ría.
Solamente unos meses que se me antojan demasiado largos.
Sino vuelvo que sea tu recuerdo mi última mirada, y tu nombre en mis labios, mi última palabra.
sábado, 30 de enero de 2010
uns incertos peitos
que asoman á vida,
causa da miña condena
ou da miña redención.
Froita aínda tenra
dunha árbore ergueita,
causa das miñas penas
ou do meu perdón.
E non queda nada de inocencia
na mirada que te atravesa
con desexo descoñecido.
Soamente penso en baleirar
a miña alma en ti,
encher eses peitos de estrelas
que alumeen o fresco luceiro da alba.
Morrer en ti,
na túa aperta efervescente
levar os meus dedos
polo tremor inconsciente
dun amor prohibido,
instintivo.
E non queda nada de inocencia
na mirada que te atravesa
con desexo descoñecido.
Quizais estou tolo
o quizais, son un animal ferido
pola loucura dun amor
que eu cría esquecido.
Poemas Mieróticos
e xa te boto de menos.
Aínda o noso leito
conserva as túas formas
e xa te boto de menos.
Aínda o teu calor me alimenta
e xa te boto de menos.
Aínda os meus ollos
conservan o teu reflexo
e xa te boto de menos.
¡Canto te boto de menos!.
E aínda escoito o teu latexar
que se perde no tempo.
Poemas Mieróticos
BADALADA DE AMOR
eternamente pendurado
dos teus beizos.
Coma o badalo
dunha campá,
faría treme-lo teu peito
co meu borboriño.
Faríache axita-la boca
co pracer que provoca
unha procura sen final.
E perseguiría os teus segredos
con renovada ansía,
con verdadeiro anhelo.
E xa nada sería igual
no teu mundo de xeo.
Poemas Mieróticos
sábado, 23 de enero de 2010
OROGRAFÍA CÓRPOREA
Ahí te teño
diante de min
Espida
E aínda podo observar
os sinais da batalla perdida
na túa orografía.
Ahí te teño
diante de min
Núa
Chea como unha lua
dos meus máis escuros desexos.
E aínda agora,
despois de percorrer toda
a túa orografía
coa miña ollada rendida,
non acerto a comprender
os signos agochados
nos teus recunchos,
fartos da miña esencia baldía.
Ahí te teño
nesta noite de cega loucura,
e aínda sigo sen comprender
as claves que encerran
a túa fermosura.
Poemas Mieróticos













.jpg)












