domingo, 31 de octubre de 2010

NANAS DE LA CEBOLLA

( Dedicadas a su hijo, a raíz de recibir una carta de su mujer,
en la que le decía que no comía más que pan: y cebolla)
.
La cebolla es escarcha
cerrada y pobre.
Escarcha de tus días
y de mis noches.
Hambre y cebolla,
hielo negro y escarcha
grande y redonda.
.
En la cuna del hambre
mi niño estaba.
Con sangre de cebolla
se amamantaba.
Pero tu sangre,
escarchada de azúcar,
cebolla y hambre.
.
Una mujer morena
resuelta en luna
se derrama hilo a hilo
sobre la cuna.
Ríete, niño,
que te traigo la luna
cuando es preciso.
.
Alondra de mi casa,
ríete mucho.
Es tu risa en tus ojos
la luz del mundo.
Ríete tanto
que mi alma al oírte
bata el espacio.
.
Tu risa me hace libre,
me pone alas.
Soledades me quita,
cárcel me arranca.
Boca que vuela,
corazón que en tus labios
relampaguea.
.
Es tu risa la espada
más victoriosa,
vencedor de las flores
y las alondras
Rival del sol.
Porvenir de mis huesos
y de mi amor.
.
La carne aleteante,
súbito el párpado,
el vivir como nunca
coloreado.
¡Cuánto jilguero
se remonta, aletea,
desde tu cuerpo!
.
Desperté de ser niño:
nunca despiertes.
Triste llevo la boca:
ríete siempre.
Siempre en la cuna,
defendiendo la risa
pluma por pluma.
.
Ser de vuelo tan lato,
tan extendido,
que tu carne es el cielo
recién nacido.
¡Si yo pudiera
remontarme al origen
de tu carrera!
.
Al octavo mes ríes
con cinco azahares.
Con cinco diminutas
ferocidades.
Con cinco dientes
como cinco jazmines
adolescentes.
.
Frontera de los besos
serán mañana,
cuando en la dentadura
sientas un arma.
Sientas un fuego
correr dientes abajo
buscando el centro.
.
Vuela niño en la doble
luna del pecho:
él, triste de cebolla,
tú, satisfecho.
No te derrumbes.
No sepas lo que pasa ni
lo que ocurre.

MIGUEL HERNÁNDEZ

lunes, 25 de octubre de 2010



SUMARIO ATENEA 39

EDITORIAL
Editorial

BIBLIOTECA - HEMEROTECA
Cousas da Biblioteca – Hemeroteca

BREVES
Lotería Nadal
Horario
Premio Murguía
Asóciate
Campaña “Aulas en galego”

ARTIGOS
“A sociedade e a economía do Ferrol semiurbano do século XVI” por Ana Martín García
“Pequenas historias dunha gran comarca: Ferrolterra por Ana Martín García
“Ferrol. Festas, fastos e nefastos” por Juan J. Burgoa.
“O direito à folga nom existe” por Lupe Ces
“Na sombra íntima de Uxío Novoneyra (II) por Rosa Méndez

PROGRAMACIÓN
PROGRAMACIÓN OUTUBRO – NOVEMBRO – DECEMBRO 2010

MULLER
“Unha loita incesante contra a violencia machista” – Marcha Mundial das Mulleres

O PARNASO

MIGUEL ANGEL ALONSO DIZ
JORGE MIGUEL GAGO CHAO


CORRECCIÓN LINGÜÍSTICA
María Xosé Villar Corral

DESEÑO, MAQUETACIÓN e ILUSTRACIÓNS
Cocinanegra

COLABORACIÓNS:
Ana Martín García, Juan J. Burgoa, Lupe Ces, Rosa Méndez Fonte, Miguel Angel Alonso Diz, Jorge Miguel Gago Chao.

O vindeiro venres, día 29 de outubro terá lugar na Cova dos ratos un acto a prol da Panificadora ao que vos convidamos a asistir.


- 21:00. Apertura. Reparto do Manifesto de Entremos

- 21:15. Poema: "As voces do pan" da "Porta Verde do Sétimo Andar"

- 21:30. Documental: "Panificadora" de Miriam do Roxo

- 21.45. Charla: "A Panificadora na Encrucillada"


- 1. O Concello de Vigo e a Panificadora.

- 2. A sociedade viguesa e a Panificadora: as revindicacións sociais da Panificadora.

- 3. O Concello de Vigo e o Patrimonio Industrial

- 4. Propostas de reutilización



- 22:30 Debate: "Xeitos de entrar na Panificadora"

- 23:00 Empanada e conclusión.

sábado, 23 de octubre de 2010

PRESENTACIÓN DO LIBRO DA PORTA VERDE "SÉTIMO ANDAR, POESÍA ALÉN" EN MOAÑA

MÁXICA noite a vivida en Moaña, nunha biblioteca "Quintela" chea, escoitaronse as voces dos autores deste fermoso libro de poesía.

Agradecer a xente de Moaña a súa presencia e atención, ademais da súa implicación coa nosa cultura. Un bico para todas esas mulleres que asemellan estar esculpidas polo mesmo mar...

http://www.farodevigo.es/portada-o-morrazo/2010/10/23/nueva-poesia-gallega-cita-moana/483913.html











sábado, 16 de octubre de 2010


Caeron as túas mans


sobre o meu corpo espido

e unha neboeira de dubidas

xurdiron do meu ventre



...o ceo tornou en canto

e un paxaro invisíbel

sucou a miña pel medorenta



sentín a túa chamada

e o cabo souben teu nome…



Violeta!
 
 
 
A miña amiga Violeta Suárez Araúxo, cuia foto inspiroume estes versos...

lunes, 11 de octubre de 2010

Xoguemos

Xoguemos coma nenos na noite


que esbara o seu nome

polos corpos outrora celestes

da madrugada.



Xoguemos coma principiantes

que descobren o sol

na triste lúa que se agocha

na escuridade da ialma...



xoguemos até que as campás

do derradeiro viaxe

reclamen o silenzo,

xoguemos...



porque nestes xogos atoparemos

os beixos durmidos

as caricias luídas

as olladas calmas

a min... a ti... a nosa vida

aos nosos fillos...



XOGUEMOS!!!

 
 
Elvira Millán e Miguel Ángel Alonso

viernes, 8 de octubre de 2010

FILO - CAFÉ RES PUBLICA/RES PRIVADA (PORTO) E PRESENTACIÓN EN ESPINHO

FILO CAFÉ -  RES PUBLICA / RES PRIVADA

17:00 EN ESPINHO
PRESENTACIÓN DO LIBRO COLECTIVO

lunes, 27 de septiembre de 2010

A PORTA VERDE EN VIGO - SÉTIMO ANDAR, POESÍA ALÉN -

FOTOS DA PRESENTACIÓN DO SEGUNDO LIBRO DE A PORTA VERDE 

"SÉTIMO ANDAR, POESÍA ALÉN"

Fonso, Pipas, Miguel, Esther, Alba, Ramiro, Ana, Rosa e Alberte.

Ramiro Vidal e Ana Cibeira

Esther

Esther, Miguel Ángel e Manoli

Ana, Fonso, Alberte e un admirador deles... eu

ROSA ENRÍQUEZ e un forxador

sábado, 11 de septiembre de 2010

REFLEXIÓN DO DÍA E DA NOITE

Un trazo característico dos réximes fascistas e a supresión dos símbolos democráticos  e a súa suplantación polos seus propios.



Ante isto, eu berro un NON forte e decidido.


"A memoria dun colectivo non debe ser borrada. O pobo que esquece a súa historia está condenado a repetila".

miércoles, 8 de septiembre de 2010

Agardabamos

Agardaba a luz nacer

baixo aquel carballo tristeiro...

agardaba o vento mareiro
a quentura do sal na pel...

agardaban os meus ollos o tacto dos teus
nun instante asolado pola negrura dunha noite apiques de esmorecer…


eramos dúas cunchas que agardaban, húmidas,
o derradeiro amencer,
un xunto o outro
sen saber que dizer…


e a noite fíxose día
e o día chegou sen mergullo,
e a humidade trocouse en bagoas afogadas
pola dor do final…


todo isto… mentres agardabamos
ver nacer a luz
baixo aquel carballo tristeiro


todo isto… mentres agardabamos
que o vento mareiro
sentira a quentura do sal na pel


agardabamos



Elvira Millán e Miguel Ángel Alonso

viernes, 20 de agosto de 2010

Xa están aquiiiiiii!!!!



"Sétimo andar, poesía alén"


en Galicia Hoxe!


A Porta Verde do Sétimo Andar edita o seu segundo libro

miércoles, 18 de agosto de 2010

NOVO LIBRO DE A PORTA VERDE




Con portada de Roberto Alonso Diz e a participación de Ana Cibeira, Rosa Enríquez, Alfonso Láuzara, Alba Méndez, Alberte Momán, Mariola Soutelo, Manolo Pipas, Ramiro Vidal e eu mesmo, chega á imprenta a segunda entrega da modesta aportación do colectivo A Porta Verde do Sétimo Andar á literatura galega.

Un novo libro colectivo de poemas, baixo o título de Sétimo Andar, Poesía Alén.


Trazo un zero infinitum no teu corpo
e pode que morra no proceso
                                                          seino

mais está na natureza deste animal finxido

que son,

deambular polas rúas dese astro
que ten o teu Nome no seu ventre novo
case recen creado
                                                   e inda así…

tan familiar,


e é por todo isto e máis

que trazo un zero infinitum na túa pel
con dedos de tristeza e silencio,

sempre en silencio…

pois temo espertar ó Deus
que durme no teu interior
cos ollos abertos…

jueves, 29 de julio de 2010

Agarimas os meus dedos



co teu espido corpo


que todo o abrangue


nesta atardecida de silencios….


no que buguinas celestes


constrúen a madrugada….






Os teus ollos tecen ao meu redor


símbolos que enchen de cor


a mar que calma, agarda…


e un diminuto cangrexo debuxa


no meu sexo unha porta


de rizada ollada






os segundos non camiñan,


arrástranse…


e un peixe durmido


finxe estar morto nunha estrela


que nunca descansa.






Érguense promesas de maternidade


no teu ventre, a miña casa,


e as túas pernas asemellan ser


a mesma area fundida na auga.






Estou rendido, prendido, perdido…


mentres agarimas os meus dedos


co teu espido corpo


que todo o abrangue


nesta atardecida de silencios…






no que buguinas celestes


constrúen a madrugada.

REVISTA ATENEA Nº 38 -ESPECIAL POESÍA


SUMARIO ATENEA 38


ESPECIAL POESÍA VERÁN 2010


EDITORIAL

BIBLIOTECA - HEMEROTECA

RADIO FILISPIM

O PARNASO

 
MIGUEL ÁNGEL ALONSO DIZ

ALFONSO RODRÍGUEZ

JOSE L. DUCID

Mª XOSÉ MOSQUERA BECEIRO

OLAIA PAZOS

MIGUEL ALONSO

LUCIA SOUTO COSTOYA

XOAN CARLOS DOMÍNGUEZ ALBERTE

ARTURO LEZCANO FERNÁNDEZ

ALBERTE MOMÁN

JORGE MIGUEL GAGO CHAO

ELISA ALVES ANEIROS

ALFONSO LÁUZARA MARTÍNEZ

JUANA CORSINA GONZÁLEZ FRAGA


 
CORRECCIÓN LINGÜÍSTICA

María Xosé Villar Corral

DESEÑO, MAQUETACIÓN e ILUSTRACIÓNS

Cocinanegra



jueves, 8 de julio de 2010

DIEGO DE GIRÁLDEZ -VIDEO OBRA-

lunes, 5 de julio de 2010

CASA MUSEO DIEGO DE GIRÁLDEZ



ODA A DIEGO DE GIRÁLDEZ



Formas… formas xogando na lareira


tentando saír dese papel de estraza

que as eleva máis ala da súa propia realidade.

Formas que transcenden a súa verdadeira

acadando significados ata a chegada da túa verba

agochados nun traxe de surrealidade.

“Un obxecto é un astro no espacio” – dixeches

e eu podo ver como este avanza amodo

polo ar, pola terra,

polo cadro tecido por esa mirada

a túa,

sempre doce e sinxela,

humildade nun pincel no que cabe toda a humanidade.

E síntome pequeno ante esa palabra que nace, berra e medra

contra esa anatomía que ti desvelas

co silencioso camiñar da herba.

E síntome pequeno, xa o dixen,

ante este ourive do mundo suspendido no tempo,

do espazo poético, do trazo ilimitado,

do verso debuxado,

co cabo termina por atraparme…

dentro do seu doce e sinxelo marco.

martes, 29 de junio de 2010



"As voces do pan" é un proxecto criado no seo do colectivo poético "A porta verde do sétimo andar". Baixo a coordinación de Miguel Ángel Alonso Diz xurdiu un proxecto aberto, o obxetivo, dar unha resposta poética a unha emerxencia cívica "Todo vai desaparecendo nun lento proceso que esgalla da propia ialma desta cidade a súa esencia.(...) Que é o que quedará de nós? Quen somos nós? Qué lle deixamos aos nosos fillos?".


Finalmente o proxecto contou coa participación de nove poetas e poetisas. O 28 novembro de 2009, nun acto que tamén se definiu como revindicativo; Miguel Ángel Alonso, Alfonso Láuzara Martínez, Rosanegra, Enrique Leirachá, Cruz Martínez, Celso Alvarez Cáccamo, Alberte Móman, Lois Magariños e Manolo "Pipas"; recitaron os seus poemas ante o público do Café Uf; trece poemas que posteriormente foron editados nun poemario.

viernes, 18 de junio de 2010

XERACIÓN NADA XERACIÓN IDA!

         (unha voz)                                                                  (varias voces)

Xeración marcada                         xeración mantida!
Xeración mercada                         xeración suicida!
Xeración mutilada                         xeración durmida!
Xeración roubada                         xeración rendida!
Xeración afastada                         xeración fuxitiva!
Xeración deostada                        xeración caída!
Xeración enganada                       xeración luída!
Xeración estudada                        xeración destruída!
Xeración castrada                         xeración perdida!
Xeración cegada                           xeración adoecida!
Xeración violada                           xeración estarrecida!


Xeración ancorada neste verso lento...


Xeración de nenos                         xeración a menos!
Xeración de xogos                        xeración sen soños!


A miña xeración...

jueves, 17 de junio de 2010

PECHADOS

Pechados




enclaustrados nas sombras

incrustados nas rochas



baleirados do zume bendito



De este xeito penamos

os nosos delitos…



Vencidos inimigos

caídos, luídos



sostidos polos soños perdidos



cheos de esquecemento

e por suposto esquecidos…



condenados a vagar

cun papel durmido…



De este xeito pagamos

a nosa falta de compromiso.



Castrados, comprados,

ananas sombras

baixo un vento calmo,



orfas cunchas

linguas de trapo,



xeración de covardes

ideais de farrapo,



De este xeito mostramos

o noso rostro máis acedo.



Mentireiros de saldo

mestres da desculpa

e dos amenceres amargos



Magos da nada

e do tempo asasinado



Herdeiros dos degoiros

que outros desexaron



creadores de fume

fornicadores de barro



engaiolados nun circulo

á mercé do amo



De este xeito ficamos

absoluta e definitivamente….



Pechados.

martes, 15 de junio de 2010

TRAIZÓN E MORTE


O PEREGRINO



     



Pinchar no texto para descargar o poema


lunes, 14 de junio de 2010






Hoxe estou lonxe do mar
da súa mirada curtida
do seu amable abanicar.

Lonxe tamén da tormenta temida
dos seus negros ollos
espellos da derradeira ferida.

Lonxe tamén dos soños cegos
e das súas fráxiles cores
carrexando esquecidos tempos.

E xa non albisco amores
dende a orela esgotada
que calmen do meu corazón, os ardores.

E xa non sinto a alma cansada
espallándose entre peixes e gaivotas
de elegantes traxes e ollada enloitada.

As embarcacións son illas rotas
no ventre do invisíbel mar,
outra vida, suaves mans rotas.

Hoxe, estou lonxe do mar,
da súa mirada durmida
do seu salino abanicar.

viernes, 11 de junio de 2010


Proximamente : TRAIZÓN E MORTE

lunes, 7 de junio de 2010




Teño no meu interior
un verme que loita
por esgallar do meu leito
a súa esencia.

E loito, loito
polas viuvas virxes
de ollada tristeira

loito para que ese verme
do meu ventre desapareza
e ó cabo non termine
por converterme nunha fría estatua cega.

Loito, loito polos mares
de augas rendidas e negras
que transportan no seu lombo
as palabras que a morte nega.

E rezo, rezo na bocanoite
porque ese verme me esqueza,
rezo polos soños desta terra silandeira.

Teño no meu interior un verme
que ata a lingua senlleira,
con adivais invisibles
que a razón fumega.

E loito, loito
polas fillas durmidas
que viven nas estrelas,

loito dende este cadro
que asemella ser fronteira.


Foto de: Fátima Vale

sábado, 5 de junio de 2010

Querido amigo:
hoxe é un día gris cheo de nubes cansas e tristes, no que os ollos, labrados polas bágoas asemellan silandeiras figuriñas de terra
hoxe os segundos carrexan recordos que van chegando sen permiso até o peito oprimido, e o ecoar das conversas, agora mudas por sempre, vai deixando na orela un arrecendo de esquecemento co que xuro loitar cada día...
hoxe meu querido amigo compartirás mesa na casa dos elixidos, e dende aquí, dende este ceo gris ateigado de nubes orfas envíoche un abrazo.
Seica non é un adeus amigo, senón un deica-logo.

Jose Carlos (5 xuño 2010)

viernes, 21 de mayo de 2010

Día das letras galegas




Terras outas e soias!
Serras longas mouras!
Eu son esta coor de soedá
Ancares soñados co lonxe!
Penas de Marco de Meio Mundo en ringuileira do
Candedo ás Moás!
Alto da Lucenza Formigueiros Montouto Pía-Páxaro
Tesos cumes do Courel! Pobos probes
Ardidos de tristura mouros de queimados!
Lor ruxindo polo val pecho!
Ucedo e ucedo!
Fontiñas outas
penedos
carrozos escuros
fragas agros soutos e devesas! Labregos e pastoras
que soio vistes
istes tesos e máis estes vales!
Aturula a curuxa e canta o cuco
Medindo o tempo quedo que se para na cor e tornándose
Contra un ven cravarse no sitio onde máis se sinte!

Serra aberta (Os eidos 2)

jueves, 20 de mayo de 2010

Instalação poética “Entre o Livro e a Liberdade”








Instalação poética “Entre o Livro e a Liberdade”, que aconteceu nos dias 23, 24 e 25 de Abril de 2010

"Os poemas erguem-se do chão, como girassóis à procura do leitor."


Participantes:

A.Pedro Ribeiro ( Portugal) ; Seydou Koné (Costa do Marfim ); Carlos Quiroga (Espanha); Rui Spranger ( Portugal); Mário de Oliveira (Portugal); Rosa Enríquez (Espanha); fabio freire ( Brasil); Ivny (Brasil); Nancy Winter-Miranda (Estados Unidos da América); Alberto Momán (Espanha ); Paulo Roberto Sodré (Brasil ); Thalita Covre (Brasil); Maria Amélia Dalvi (Brasil); Artur Alonso ( Espanha ); Maria do Rosário Pedreira (Portugal ) ; Concha Pelayo ( Espanha ); Raúl Campoy Guillén (Espanha ); R.Maluf (Brasil ); José Figueiredo (Portugal); wilbett oliveira (Brasil); Lino (Portugal); Aline Yasmin (Brasil); Helena Branco (Portugal); Luís Maças López ( Espanha ); Michel Sleiman (Brasil); Clara Henriques (Portugal); Vieira Calado (Portugal); Fernando de Castro Branco (Portugal); Saúl Otero (Espanha ); Lucía Delbene Azanza (Uruguai); Rui Tinoco (Portugal); Cristina F.S. (Portugal); Eduardo Baptista (Portugal); Ângelo Reis (Angola); Tiago Montenegro (Portugal); Saul Otero (Espanha); Pat (Portugal); Santos Jiménez (Espanha); J. Carlos Baeza Villarroel (Espanha); Belén Reyes (Espanha); Carmen Sigüenza (Espanha); Jesús Aguilar Marina (Espanha); Julio Luis Robisco Envid (Espanha); Manuel Jurado López (Espanha); Manuel Laespada (Espanha); Andrés García Cerdán (Espanha); Nunes Zarelleci (Portugal) ; Carmô Senna (Brasil); Diana Gomes da Silva (Portugal); Vítor Gil Cardeira (Portugal); Jorge Pimenta (Portugal); André Rei (Portugal); Maria Andresen (Portugal), Gabriela Krüger (Brasil); Silvana Sampaio (Brasil); Virginia Lucas (Uruguai ); Cruz Martínez (Espanha); rosanegra (Espanha); J. Alberte Corral Iglesias (Espanha); Aleta Vieira (Brasil); Laura Alberto (Portugal); tavico (Portugal); R.Brito (Portugal); Ester Abreu Vieira de Oliveira (Brasil); Isidro Iturat (Espanha); António Pirata Pinto (Portugal); Armando Ramalho (Portugal); Fernando Echevarría (Portugal); Alberto Jorge Bernardo (Portugal); Paulo Condessa (Portugal); René Higuera (México); Vítor Gil Cardeira (Portugal); Josefina Maller (Brasil); Ítalo Campos (Brasil); Beatriz Monjardim (Portugal); Ramiro Torres (Espanha); João Gesta (Portugal); Daniel Viana (Brasil); Higino Martins (Portugal); Ângela Carvalho (Portugal); Rui del Pino Fernandes (Portugal); Nuno Moura (Portugal); Nils Ferlin (Suécia); Daniel Maia Pinto Rodrigues (Portugal); valter hugo mãe (Portugal); Joaquim Castro Caldas (Portugal); Nuno Brito (Portugal); Tina Escaja (España/EEUU); Alexandra Malheiro (Portugal); Anónimo (Grécia); Roberto Soares (Brasil); Soaroir de Campos (Brasil); Luís da Mota Filipe (Portugal); João Pedro Mésseder (Portugal); Aurelino Costa (Portugal); Jorge Melícias (Portugal); antónio gonçalves (Portugal); Goulart Gomes (Brasil); Edward Guedes (Portugal); Gil Milheiro (Portugal); Adauto Suannes (Brasil); José João Sardinha (Portugal); Anthero Monteiro (Portugal); Eliana Mora (Brasil); Ivo Machado (Portugal); Eduardo Roseira (Portugal); Leda Maria Lucas (Brasil); Afranio do Amaral (Brasil); Paivi Mustonen (Finlândia); Fernando Magalhães (Portugal); Cynthia Carvalho Martins (Brasil); Marisa Resnitzky (Brasil); Renata Pereira Correia (Portugal); gabriela rocha martins (Portugal); Filipe Pinto da Silva (Portugal); Julião Bernardes (Portugal); Edson Bueno de Camargo (Brasil); Denise Pimentel (Portugal); Fernanda Hott (Brasil); Nolim (Espanha); Constança Lucas (Brasil); Luís Lima (Portugal); João Manuel Ribeiro (Portugal); Vera Roche (Irlanda); João Luís de Medeiros (USA); Joaquim Alves (Portugal); Jussara Midlej (Brasil); Fernanda Hott (Brasil); Catarina Nunes de Almeida (Portugal); José Luís Pinto (Portugal); Flávio Lopes da Silva (Portugal); Helena Carvalho (Portugal); Sara F Costa (Portugal); Gociante Patissa (Angola); Fernando A. (Portugal); Constantino Mendes Alves (Portugal); João Albino (Portugal); Luís Felício (Portugal); sermente (Portugal); Henrique Barroso (Portugal); Paulo Lemos (Portugal); Francisco Coimbra (Portugal); Elisabete Antunes (Portugal); Slavica Anisija (Sérvia); Ana Oliveira (Portugal); Sérgio O Sá (Portugal); Maria José Praça (Portugal); Corsino Fortes (Cabo Verde); José Gil (Portugal); Suzana Guimaraens (Portugal); Cláudia Moreira (Portugal); Carla Campos (Portugal); Alejandro Aura (Espanha); Filipa Leal (Portugal); Júlio Saraiva (Brasil); Jorge Vicente (Portugal); Ana Maria Roseira (Portugal); Miquel Martí i Pol (Espanha); Isaque Ferreira (Portugal); Jesús Losada (Espanha) Cláudio Portella (Brasil); jomaduol (Portugal); Fernando Nunes (Portugal); José Castro Lira (Portugal); Virgílio Alberto Vieira (Portugal); J. C. Jerónimo (Portugal); Sara Évora Ferreira ( Portugal); Céu Lima (Portugal); Manuel Rui (Angola); Rui Machado (Portugal); Ana Paula Tavares (Angola); América Miranda (Portugal); Fernando Pereira (Portugal); Francisco Vieira Nunes (Portugal); pedro marqués de armas (Cuba); Herculano Santos (Portugal); António Ramos Rosa (Portugal); Maria Sousa (Portugal); Sonata Paliulyte (Lituânia); Ivan Strpka (Eslováquia); Petr Borkovec (República Checa); Ruy Belo (Portugal); José Rui Teixeira (Portugal); Rui Agra Amorim (Portugal); Saúl Dias (Portugal); Agustín Sesé (Espanha); Bruno Pereira (Portugal); Walt Whitman (EUA); Luis Bravo (Uruguai); Guita Júnior (Moçambique); Rafael Cadenas (Venezuela); Juvenal (Portugal); Vicente Rodríguez Lázaro (Espanha); José Gil (Portugal); Andrés Cisneros de La Cruz (México); Luís Filipe Cristovão (Portugal); Lêdo Ivo (Brasil); José Coutinhas (Portugal); José Régio (Portugal); Jorge de Sena (Portugal); Anne Ventura (Brasil); Mariano Vaz Limo (Cabo Verde); Charles Roncari (França); Luigi Perin (Itália); Jaime Sabines (México); Álvaro de Campos (Portugal); Musslin Béatrice (França); Xavier Palomares (Espanha); Jorge Contreras Herrera (México); Pedro Tavares (Portugal); Jorge Velhote (Portugal); Marta Boaventura Pinto (Portugal); Helga Moreira (Portugal); João Borges (Portugal); Isabel de Sá (Portugal); J.V. Foix (Espanha); Paulo da Costa Domingos (Portugal); Eduarda Chiote (Portugal); Zé Carlos (Brasil); Ângela Maria Martineli (Brasil); Teresa Maia (Portugal); Francisco José Tenreiro (São Tomé e Príncipe); Manuela Margarido (São Tomé e Príncipe); Antônio Baticã Ferreira (Guiné); Vasco Cabral (Guiné); Filomena Embaló (Guiné); Arvis Viguls (Letónia); Pedro Correia (Portugal); Andrea Blanqué (Uruguai); Alberto Augusto Miranda (Portugal); Ángela Ramos Diaz (Espanha); Silvia Guerra (Uruguai); Artur Alonso (México); fernando martinho guimarães (Portugal); Paulo Campos dos Reis (Portugal); Isabel Rosas (Portugal); Crisódio T. Araújo (Timor Leste); Ricardo Gil Soeiro (Portugal); Alfonso Peña Raigosa (México); Miguel Ángel Alonso Diz (Espanha); Sandro Decottignies Cerqueira (Brasil); Jonás Vergara (Colômbia); Tomás Postiga (Portugal); Nicolás Guillén (Cuba); José Miguel de Oliveira (Portugal); Mia Couto (Moçambique); Gloria de Sant’anna (Moçambique); Luís Carlos Patraquim (Moçambique); Noémia de Sousa (Moçambique); Rui Nogar (Moçambique); Aura Gonçalves (Portugal); Tânia Pinto (Portugal); Osías Stutman (Argentina); Julio Cortázar (Argentina); Alejandra Pizarnik (Argentina); Schreck Mavter – Rattenkrieg (Portugal); Héctor Nuñez Molina (Espanha); Alberto Caeiro (Portugal); Bruno Neiva (Portugal); Tobias Burghardt (Alemanha); José fontes novas (Portugal); Pablo Neruda (Chile); Giannis Aggelakas (Grécia ); Mixáins Katoapós (Grécia); Laurinda Pinto (Portugal); Victor Hugo (França); João Rios (Portugal); Ana Deus

jueves, 22 de abril de 2010

Todo vai chegando a min
neste continuo ir e vir de ondas
que me acompaña

chegan as buguinas, as lembranzas,
chegan as arelas e as pedras

tamén as desgrazas

todo vai chegando a min
co devalo da terra,
as amizades devoradas
as mentiras, as xenreiras

todo vai chegando ao meu corpo
dende a mar silandeira,
mentres eu agardo calmo
coa conciencia lixeira

miércoles, 21 de abril de 2010

HOXE É ONTE

Hoxe é onte


A choiva erguera a súa man
con medo a mollarnos


quizais por iso estaba triste…

A noite chegara máis cedo que de costume
e os seus dentes asemellaban estrelas orfas…

Todo era silencio no silencio…

Hoxe é onte

A lúa durmía fora do cadro
porque xa non quedaba pintura para ela

e eu… estaba canso. Estou canso.

Uns ollos vixiaban dende o norte
sementando gotiñas de luz,

pequena esperanza para o verde froito.

Unha barca espida apalpaba a terra
con húmidas lembranzas de sal e escuma.

E as árbores, moi serias,
estaban fartas de tanto conto
e axitaban teimosamente as súas follas
no intento imposíbel de voar lonxe.

Onte é hoxe..

Todo está creado
incluso antes de que eu o imaxinara.

O ceo xa era cárcere antes de que eu nacera,
e as estrelas morren nunha eterna caída
que nunca chega.

O mar está incompleto
e o seu corpo esvaecese nos recunchos dun marco
luído polo azo esborrallado.

Todo é pasado castrado
nesta comitiva de barcos fúnebres
e ollos aboiados.
Onte é hoxe

Por iso non atopo ríos novos
cos que me arrolar
neste infindo e mudo mundo

Todo é silencio no silencio

Os meus segundos son intres de desacougo
que apreixan a alma debuxada

E eu… estou canso. Estaba canso.

Mans constrúen ondas
que veñen morrer xunto a min

E os paxaros gardan a súa voz
cando intúen o meu corpo.

Nada podo facer para cambiar isto

Nada puiden facer

para cambiar isto.

Hoxe é onte.

miércoles, 7 de abril de 2010

O peregrino

Comezo
Ilusión
Paso
A
Paso

Primeiras conversas

Primeiras costas

Suor

Paso
A
Paso

O cansazo vaise achegando
paseniño

Paso A Paso

Pensamentos no silencio
pois as conversas
xa ficaron mortas no pasado
das pegadas xa pisadas por outros.

O sol tenta fuxir do cadro
e píntanse as nubes enriba dos ollos case pechados polo esforzo.

Paso a paso
os soños vanse abrindo camiño polos carreiros descoñecidos
e até ese intre durmidos.

Descanso

Alimento

--

E volven as conversas ós beizos húmidos pola choiva que nace
e o camiño torna en regueiro de barro e bágoas

promesas vanse forxando nos corazóns
e o azo parece esmorecer polas fendas das pedras
que serven de guía.

Neste camiño xa andado polo pasado
repasado e calado

volta o silencio os beizos labrados
e unha raiola de sol fuxitivo
bica a nosa pel
antes de morrer na noite

--

Non podo…

Non son quen de…

Pensamentos en resta
escarvan a boa vontade
e o desexo de parar creba as boas palabras.

Medo

O medo medra polos brazos cansos
polas pernas preñadas de fume

Non podo…

Non son quen de…

E a noite asume o seu verdadeiro significado
neses ollos case pechados polo esforzo

e despois…

Durmo…

--

Comezo,

cansazo e ilusión renovada
pernas de pedra en corazóns de aire,
conversas que flotan no baleiro do novo día
transforman as horas en segundos

Un anxo viu a visitarme na noite
e regaloume unha confesión o oído

Ti podes…

E paso a paso
loito contra min mesmo
neste camiño que cada vez sube máis

Chegarei ó ceo?

Paso
A
paso

Morre o tempo
e os km esculpen nos meus pes
dous xigantes inimigos

Volvo a esmorecer…

pero recordo a confesión do anxo:

ti podes

e o seu murmurio lévame nas horas de fértil silencio

Chega a noite de novo e atópame espido ó resío

Seica estou máis cerca de ti
inda que non te vexa…

Durmo

--


Pelexo cos demos que queren converterme en pedra entolecida
e salgo cando o día inda é un pequeno neno sen nome.

Chove , móllome e renazo…
promesas…

promesas no máis absoluto dos silencios

até as pedras calan
cando os meus pés sucan seu corpo

--


Santiago

Ó lonxe xurde un soño
ante os ollos case pechados polo esforzo..

e as pernas perden o sentido
latexan os brazos, as mans, os beizos

e volven as conversas os beizos eternamente
tatuados cun sorriso celestial

Si podo…

Si son quen…

Dou grazas o anxo
apuro case corro
polas
costas
que
asemellan
baixadas

--

Santiago

Berro na praza regada polas bágoas da maior das felicidades.

Santiago

E un anxo pousa os seus dedos nos meus ollos
que xa endexamais estarán pechados polo esforzo.

Luz, vivo, renazo!!!!

Promesas!!!

Eterno gozo…

Santiago…

viernes, 19 de marzo de 2010

Non vos enganedes
porque eu son o silencio,
o silencio da noite

(o silencio da morte)

O silencio da pedra que medra
nos teus ollos de terra
como unha campa friorenta
ou unha buguina carrizenta

Non vos enganedes, non,
porque eu son o verbo
que deita no teu lombo
as súas patas medoñentas

(o silencio dos mortos)

E no meu ollar calado
agocho unha dor insostíbel
en eterna fotosíntese…

Non vos enganedes
porque coas miñas mans espidas
sosteño palabras murchas
dun microcosmos inexistente.

(o silencio da morte)

E non dubidarei en pousar
a miña carne finxida
nos vosos beizos engurrados,
para o cabo…
obter un sorriso enloitado.

Non vos enganedes, non,

o silencio da morte fálavos

o silencio dos mortos…

jueves, 18 de marzo de 2010

A nosa clase política

Nego dos que din que din
e non din nada
mentres deixan a batalla
na pluma doutros
coma a unha vella abandonada.

Renego dos que fa que fan
e non fan nada
mentres choran polas tabernas
o eterno da súa desgraza.

Nego e renego dos que din que fan
por esta a miña terra amada
mentres enchen os petos
e ensucian a nosa ialma.

martes, 9 de marzo de 2010

Direivos que non!

Direivos que non!
porque si
porque me peta

Direivos que non
dende estes ollos de mirada tristeira.

Porque non quero rendir o meu pincel
a ningunha moeda
nin alimentar ese medo
que nas noite medra.

Direivos que non
porque si
porque me peta

Direivos que non
dende a afastada ribeira

Porque non desexo
que os meus trazos se perdan
no infindo aballoar de voces
que esta casa encerra.

Direivos que non amigos da poesía
Direivos que non amigos da pintura

Direivos que non …
Sinto medrar…
que máis podo pedir?

Sinto medrar en min…
que máis podo pedir?

Sinto medrar en min unha palabra…
que máis podo pedir?


Sinto medrar en min unha palabra que fire…
que máis podo pedir?


Sinto medrar en min unha palabra que fire os meus silenzos
que máis podo pedir?


Que máis podo pedir?

lunes, 1 de marzo de 2010

Poemas pequenos -III -

Quen é o tempo?

O tempo é un señor moi vello
de longa barba e neve no cabelo,
que no seu eterno vagar
elevase cara o ceo
levando consigo un reloxo dourado
cheo de caramelos.

Non, non!
ese non é o tempo.

O tempo é un home moi atarefado
que sempre anda correndo,
co seu maletín as costas
endexamais está ledo,

e o seu reloxo asemella sempre canso
e no seu ollar adiviñase o inverno.

Non, non!
ese non é o tempo.

O tempo é unha rapaza ousada
que viste enormes faixas,
a súa face é sempre avermellada
e na súa mirada un sorriso descansa,

e leva consigo un pequeno reloxo
onde os segundos alegres cantan.

Non, non!
ese non é o tempo

O tempo é un neno rebuldeiro
que aínda ten tenra a ollada,
sempre berra moito
e a súa curiosidade non ten parada,

e non sabe o que é un reloxo
e nunca atende a chamadas.

Poemas pequenos - I -

Na aldea do meu tío
había antes un gato
que se chamaba pío,pío,
cando naceu era ben
pequeniño, pequeniño.

Tiña unha orella verde
e a outra azul
e cantaba como un paxariño,
o seu xeito era moi doce
e camiñaba dando saltiños.

Cando eu chegaba
enchíame de aloumiños,
cando eu marchaba
inchábaselle o fociño.

Agora xa non hai
na aldea do meu tío,
ningún gatiño como aquel
o que chamaba pío, pío.
Danzan as rapazas
o son do tambor
que co seu calor
abanica as estrelas.

Quentura de fiestras
gorxas que latexan,
rítmico batucar
esnaquizando as cadeas.

¡Son, son!
o son do tambor
xurde o amor
esquécense as regras.

¡Son, son!
o son do tambor
con doce sabor
mestúranse as letras.

Son, son!
o son do tambor,
falan as vellas
ao meu carón

Son, son!
o son do tambor,
tremen os pais
volta o tambor
co ¡son, son!
desta eterna canción.



Poema de Sete máis Siete

jueves, 25 de febrero de 2010

Poemas pequenos - II -

Hai unha árbore no meu eido
que se resiste a saír,
é moi tímida e da pobre
só asoma o nariz.

Eu régoa tódolos días
antes de ir a durmir
pero ela sigue agochada
dentro da súa raíz.

Agardo que nunca se sinta soa
e coñeza o que é sufrir;
por min que siga agochada
se con iso é feliz.

lunes, 22 de febrero de 2010

Alí estabas, ou non?
como unha deusa inaccesible
mentres te espías diante da miña tristeza.

Alí estabas, ou non?
amosando as túas entrañas
con exquisita delicadeza.

Alí estabas, ou non?
afundindo os meu soños con saña
e con viril dureza.

E pensei:

quero arrincarme os ollos
ante os teus ollos
aínda que non esteas

deixar que me afogue a marea
porque son o máis anano dos ananos
e ti...

unha deusa inaccesible
que rompe coas recen paridas palabras
dos teus beizos as cadeas,
que me manteñen preso
ao inmóbil horizonte do firmamento.

Alí estabas, ou non?
mentres unha tormenta xurdía do meu peito
para acabar afogándose no meu escroto.

Alí estabas, ou non?
mentres eu recollía o corazón desfeito
para agochalo no meu peto roto.

E pensei:

quizais só son un onanista, un covarde,
unha sombra nunha cova, que arde
condenado a ser unha gris pedra sen nome

sen bágoas coas que alimentarse
porque son o máis anano dos ananos
e ti...

unha deusa inaccesible
mentres as cadeas foron trepando
por riba de min como paxaros invisibles,
e eu non desconfiei
cando os meus ollos se pecharon.

Alí estabas, ou non?
Mentres me masturbaba con reflexos sen vida,
estéril, inmóbil, como o horizonte do firmamento.

Alí estabas, ou non?
mentres me torturaba diante de ti como un orfo,
un orfo de min (fría estatua enfraquecida).

E pensei:

Estou cheo de cadeas
que foron trepando por riba de min,
como paxaros invisibles,
e non desconfiei!
porque son o máis ananos dos ananos

E cando as mans trataron de andar
xa era tarde, inverno,
e tratei de loitar
pero só foi un momento
porque son o máis anano dos ananos
e non me merezo!.

Alí estabas, ou non?
mentres eu debullaba este momento
e recollía do chan os anacos
que transportaba o silencio.

E pensei:

quero arrincarme os ollos
ante os teus ollos
aínda que non esteas

deixar que me afogue a marea
porque son o máis anano dos ananos
e ti...

unha deusa inaccesible
que rompe coas recen paridas palabras
dos teus beizos
as cadeas que me manteñen preso
ao inmóbil horizonte do firmamento.

E alí estabas, ou non?
mentres o tempo camiñaba os poucos,
case a tentas.

E alí estabas, ou non?
mentres eu suxeitaba ós soños
co fío das miñas veas...

e tratei de loitar
pero só foi un momento
porque son o máis anano dos ananos
e non me merezo!.

E pensei:

quero cravarme unha lanza nas costelas
quero sangrar!
ver saír a vida delas

a dor, doce golpe que esperta,
tan forte que a alma esquecida
chore polas cuncas baleiras
e ti...

unha deusa inaccesible
mentres te espías diante da miña tristeza.

Poemas desherdados
Amor, ¿por qué este acento
es mi tormento,
y mi palabra su sustento
y mi voz un lamento?.

Amor, ¿por qué no siento
en mis ojos aliento,
ni en mi corazón sentimiento,
ni en mi descanso alimento?.

Amor, creme lo intento,
pero este triste momento
nunca se lo llevará el viento.

¿Amor…?


Poema de Sete máis Siete
Chove, no outono galego
bagoas que son vida
para o eterno labrego.

Caen, no outono galego
follas que pingan o chan
de dourados veleiros.

E pola tardiña
xogan os nenos,
neste eterno outono galego,
co vento que ispe as arbores
dos seus amados segredos.

E pola tardiña
eu soño entre as lembranzas,
deste eterno outono galego,
con que aínda son un deses nenos
entre dourados veleiros.


Poema de Sete máis siete

domingo, 21 de febrero de 2010

Man curtida, ferida contra o vento,
consumida polo sal invisíbel
que a roza.

Man cómplice, que sosten o alimento
das noites imposibeles
de fría verba morta.

Man de mariñeiro! man de mar!
mar de centos!

cantas noites en tus engurras!
cantos soños no teu leito!



Por un segundo fun libre....
na tarde máxica que me envolveu,
co murmurio poético dos soños
que nese espazo atopei...

jueves, 11 de febrero de 2010

Meu amor...

non lembro como era a vida
antes da túa vida

non lembro se a lúa cantaba
ou o sol durmía

non lembro se as árbores falaban
ou o mar ruxía

non lembro meu amor,
como era a vida
antes da túa vida.
Deixeime!
arrinqueime a pluma
que tiña cravada na alma
e deixeime!

levar por unha corrente
sen palabras,

e perdinme!
na máis escura das escuridades,
e encontreime!
agochado nun verso esquecido,
e odieime!
pola miña covarde mirada ausente,
e xulgueime!
con tal dureza que
condeneime!
e craveime de novo a pluma
e deixeime!
atrapar de novo pola palabra,
e envolvinme!
na miña capa de tristeza
e ameime!
e voltei de novo a esquecerme
e deixeime!!

VOUTE MATAR


Árdenme os dedos no bico dos teus peitos hercúleos mentres murmúreas palabras que non comprendo, e unha bagoa vagabunda esvaecese do meu rostro deixando tras de si, a derradeira pegada de humanidade que me restaba.

Voute matar, como tantos outros te mataron antes. Vou a atravesala túa alma sen sequera lembrar o teu falso nome. Vou a roubar un anaco de ti para agochalo no caixón das putas.

E ti, dende o que será o teu cadaleito ollas para min

Poemas Mieróticos

MÁXICO INTRE PRECOZ

Aos golpes, modelo o teu corpo co meu mazo de cobre, debuxando figuras no teu interior que esperta, voa e dorme, mentres te axitas en celo neste eterno oscilar doce.
E xemes, cando a miña composición torna nun rítmico allegretto de sortes. E soan os tambores do leito no chan, que dobra ante o goce das nosas voces in crescendo, a altas horas da noite.

Dálle – murmúreas o meu oído.Meu paladín do suave forte roce.

E eu, me deteño cando sinto o calor que sobe do fondo do meu interior cara o teu, que esperta, voa e dorme.

Dálle!, non te deteñas!- berras mentres agatuñas a húmida pel que me cobre.

E eu, busco derrotado o descanso dos teus peitos coa voraz fame dun pobre…


Poemas Mieróticos

CARTA DESDE LAS SOMBRAS II

1/7/2004

Cariño, ¿cómo decir tanto en tan corto espacio?. Aquí, las horas se clavan en los ojos construyendo descomunales muros de tristeza que amenazan con borrar de nuestras desgastadas pupilas cualquier recuerdo de esperanza.
Incluso tu rostro, antes hercúleo faro luminoso, se desvanece en este inmenso mar de arena muerta.

Cariño, en momentos como este siento una serpiente que carcome mis entrañas con un extraño dulzor que me asusta. Tengo miedo…

Sé que solamente restan unos meses para sentir el roce de tus brazos…

Sé que solamente restan unos meses que se me antojan demasiado largos…

Nos dormimos por la muerte acunados, nos levantamos de la mano de sus susurros. Tengo miedo…

Sino vuelvo que sea tu recuerdo mi última mirada, y tu nombre en mis labios, mi última palabra.

CARTA DESDE LAS SOMBRAS

Cariño, ¿cómo decir tanto en tan corto espacio?. Aquí los niños, desnudos, pasan hambre, y en sus manos no hay juguetes; y en su pecho la guerra arde. Sus ojos son silencios, y en su lengua no existe la palabra madre. Todo es tristeza y desierto, en este lugar donde Dios no hace alardes. En la noche respiramos miedo; en el día se percibe un temor constante.

Te echo de menos mi amor, lo sabes. Pero no sabes, cuánto te echo de menos.

Tu regazo parece un sueño que surge entre la niebla de los combates, y me resisto a creer que esta luna sea la misma que ilumina nuestros campos. Parece más bien un reflejo pálido, una mala copia teñida de un rojo trágico; y no aquella en la que prometíamos vernos dibujados.

Cariño, ¿cómo decir tanto en tan corto espacio?. Deseo abrir los ojos y despertar de este invierno lleno de calor amargo. Sentir tu brisa, bañarme en tus arenales blancos.

Solamente unos meses para sentir el roce de tu ría.

Solamente unos meses que se me antojan demasiado largos.

Sino vuelvo que sea tu recuerdo mi última mirada, y tu nombre en mis labios, mi última palabra.

sábado, 30 de enero de 2010

Adiviño baixo a túa camisa
uns incertos peitos
que asoman á vida,
causa da miña condena
ou da miña redención.

Froita aínda tenra
dunha árbore ergueita,
causa das miñas penas
ou do meu perdón.

E non queda nada de inocencia
na mirada que te atravesa
con desexo descoñecido.

Soamente penso en baleirar
a miña alma en ti,
encher eses peitos de estrelas
que alumeen o fresco luceiro da alba.

Morrer en ti,
na túa aperta efervescente
levar os meus dedos
polo tremor inconsciente
dun amor prohibido,
instintivo.

E non queda nada de inocencia
na mirada que te atravesa
con desexo descoñecido.

Quizais estou tolo
o quizais, son un animal ferido
pola loucura dun amor
que eu cría esquecido.


Poemas Mieróticos
Acabas de marchar
e xa te boto de menos.

Aínda o noso leito
conserva as túas formas
e xa te boto de menos.

Aínda o teu calor me alimenta
e xa te boto de menos.

Aínda os meus ollos
conservan o teu reflexo
e xa te boto de menos.

¡Canto te boto de menos!.

E aínda escoito o teu latexar
que se perde no tempo.


Poemas Mieróticos

BADALADA DE AMOR

Gustaríame quedar
eternamente pendurado
dos teus beizos.

Coma o badalo
dunha campá,
faría treme-lo teu peito
co meu borboriño.

Faríache axita-la boca
co pracer que provoca
unha procura sen final.

E perseguiría os teus segredos
con renovada ansía,
con verdadeiro anhelo.

E xa nada sería igual
no teu mundo de xeo.



Poemas Mieróticos

sábado, 23 de enero de 2010

OROGRAFÍA CÓRPOREA

Ahí te teño

diante de min

Espida

E aínda podo observar

os sinais da batalla perdida

na túa orografía.


Ahí te teño

diante de min

Núa

Chea como unha lua

dos meus máis escuros desexos.

E aínda agora,

despois de percorrer toda

a túa orografía

coa miña ollada rendida,

non acerto a comprender

os signos agochados

nos teus recunchos,

fartos da miña esencia baldía.

Ahí te teño

nesta noite de cega loucura,

e aínda sigo sen comprender

as claves que encerran

a túa fermosura.

Poemas Mieróticos