viernes, 27 de enero de 2012

O FORXADOR DE VERSOS E LUZ BELOSO - O CULLARAPO CROQUE -



IMPROPERIO


El valor del agua por MansUnides

martes, 24 de enero de 2012

jueves, 19 de enero de 2012

miércoles, 18 de enero de 2012

NANORRELATO - XANEIRO -


Esta é a miña bandeira!

A MULLER LAMPREA

lunes, 16 de enero de 2012

sábado, 14 de enero de 2012

Celso Emilio inédito



Maus arriba e boca abaixo o pobo
Vamos a instalar o silencio,
cero preguntas, cero movimentos.
Porque esto é un atraco
estades vendo
as pistolas alegres
i os índices propensos
capaces de asumir
mortos a centos.
Pun, pun, ao que se mova,
pun, pun, ao que reclame dereitos,
sexa home ou muller,
pun, pun, todos interfectos.
Non hai cousa mellor
pra impoñer a lei do retroceso
o orde equidistante
a paz do cimenterio
a misa do domingo
o salario do medo
i o culto dos xerárquicos
estamentos.
Mans arriba e boca abaixo o pobo.
Non perdamos máis tempo.
Porémoslle control
ás volvoretas e ao vento
os coitos e as preces
a luz i o alimento.
Con tricornios de neve
e vergallos domésticos
degolaremos as gorxas
oblicuas
do pensamento,
e a rosa azul dos soños,
inxertaremos.
Serán para sempre nosos
os vosos esqueletos.
Os ollos pra chorar
tan só vos deixaremos.

Celso Emilio Ferreiro

inedito do poeta de celanova
publicado por arraianos no libro
celso emilio fai 100 anos
presentado onte en librouro Vigo

"grazas ao meu amigo Pipas"



Rafael Lechowski & Glaç - Soy loco por ti - [Donde duele, inspira (2007-...

miércoles, 11 de enero de 2012

DUKE SAM FEAT. TRASNOS DE MOSCOSO - EN PE DE GUERRA

V Recital poético musical PERICVLVM


PERICVLVM es un proyecto literario participativo, sin interés económico alguno, gratuito, porque su primer objetivo es crear y divulgar su propia literatura, la literatura elaborada desde la misma intención artística del escritor, al margen de cualquier factor económico que pudiera permitir que modificara la expresión artística de su visión del mundo por dicha causa.
Desde 2008, PERICVLVM edita una revista literaria, acompañada del lema “el arte por el arte”, y en los últimos tiempos el proyecto se ha venido enriqueciendo. Somos más. PERICVLVM se organiza y genera los recursos con las ideas de la gente que lo constituye. Actividades literarias divulgativas, talleres literarios, recitales, radio, estudios filológicos, son algunas de las cosas que seguimos construyendo.
Los recitales poético musicales que realizamos son abiertos y participativos, y no tienen necesariamente una línea musical ni poética definida, porque todo dependerá de quien, en ese momento, esté representando el espíritu de la literatura y el arte libre. Por lo tanto, cada recital contiene algo distinto e irrepetible.

PALABRAS CON MEMORIA


PALABRAS CON MEMORIA é unha iniciativa da AELG, coa colaboración da Área de Cultura da Vicepresidencia Primeira da Deputación Provincial de Lugo, que ten por obxecto recuperar palabras nosas en desuso, ou sexa, en perigo de extinción. E tamén palabras e expresións que non recollen os dicionarios. O visitante da web, ademais de consultar o glosario mensualmente actualizado pendurado nela, poderá enriquecelo enviando os vocábulos que teña arrombados no faio da lembranza ao enderezo palabra.con.memoria@aelg.org ou enchendo este formulario . Se algunha palabra enviada non aparece na listaxe é que foi localizada nalgún dicionario.
Propoñemos que durante un tempo, e coa intención de facerlle fronte á globalización e dado que semella posíbel a revitalización e repoboación do noso agro, que entre todos/as recuperásemos o nome dos produtos que nel se daban e quizais se volvan dar. Trátase de, ademais de achegar nomes de castes de froitas, verduras e outros produtos do campo, facer cando se crea necesario unha pequena descrición, resaltar as súas características. Porque as novas xeracións non saben o que é unha saborosa camoesa ou un delicioso peruco e en troques coñecen a encerada "red winter" e a insípida "golden" que lles venden no supermercado. Tamén sería interesante saber particulares tratamentos ou embutidos non comúns da carne do porco ou doutros animais. Fundamental, como no resto das palabras con memoria, é poñer o lugar de escoita.
Dispoñemos dunha unidade didáctica pensada para o alumnado de 3º e 4º da ESO e para o de Bacharelato, orientada fundamentalmente cara ao estudo do léxico e, tamén, cara á compilación de unidades vocabulares. Aínda que hai seccións que non abordan a compoñente lexical da lingua dunha maneira central, como as primeiras partes dos Principios epistemolóxicos, coidouse que tales informacións debían figurar para introduciren o estudo do léxico e para serviren de axuda ao profesorado, que así pode dispor, se o desexar, de máis materiais con que traballar. Pode ver esta unidade didáctica en formato blog en http://palabrasconmemoria.blogaliza.org, ou vela en na sección Espazo Didáctico da AELG, aquí.
 
 

martes, 10 de enero de 2012

ARTE ESCOLAR CONTRA OS RECORTES

Un instituto de Moaña gana un premio estatal mientras pierde profesores

Cada vez que un informe educativo arroja un dato negativo sobre el sistema escolar arrecian las voces apocalípticas que cargan contra la falta de exigencia de los planes de estudio o la holgazanería de los estudiantes. El manido prejuicio se derrumba en seguida ante los alumnos de Secundaria y Bachillerato del Instituto As Barxas de Moaña, donde la tónica es renunciar a los recreos y acudir a las aulas fuera del horario lectivo para participar en alguno de las actividades que han servido al centro para ganar el premio CreArte del Ministerio de Educación al fomento de la creatividad en la enseñanza.

En plena marejada de recortes y con muy escasos medios, los estudiantes se han distinguido con la creación de un blog en donde colgaron 25 trabajos audiovisuales de calidad en un curso.
La realización de cortometrajes con la técnica del stop-motion o cuadro a cuadro, que simula el movimiento a partir de la sucesión de imágenes fijas, supuso una revolución en el instituto moañés. De una idea para las clases de la profesora de Plástica Luz Beloso hace tres años se ha evolucionado con el tiempo a una herramienta multidisciplinar, con aplicaciones en economía, en música pasando por la lengua, con especial hincapié en el gallego. "Los estudiantes no trabajan ya para la nota sino porque se implican en las actividades", relata Beloso, para quien el director, Carlos Chapela, solo tiene palabras de elogio. Ella bromea sobre el súbito auge de la expresión artística en el instituto, cuyos alumnos cosechan premios uno detrás de otro. "Es que los de O Morrazo son muy artísticos", ríe.

Desde un cortometraje publicitario para las clases de Economía a un vídeo para la promoción de la lectura que acaba en lección sobre el alzhéimer, pasando por una recreación de la película de los años ochenta El club de los cinco o el cuento con trasfondo de denuncia de A primeira aventura da muller lamprea, el instituto entero se ha sumado con entusiasmo a la propuesta, que salió adelante a pesar de las limitaciones y está disponible en la Red en el sitio educortos.blogspot.com. Una cámara, un ordenador y un proyector fueron lo único de lo que se sirvieron los alumnos, que compensaron los exiguos medios con trabajo. Cada estudiante tenía una función asignada, y los que no eran actores participaban en la elaboración del guión o el manejo de la cámara.

Los 24.000 euros del galardón se destinarán, como exigían las bases del concurso, a adquirir nuevo material, pero no aliviarán los serios apuros económicos del instituto, que hace malabarismos para cuadrar los presupuestos. Lo recuerda Chapela, que resopla en el frío de la entrada, con la calefacción apagada por imperativo económico. Precario también es el estado de algunos techos, con el suelo de la sala de profesores llena de cubos para atajar las goteras, que se multiplican cada vez que llueve. Vino el aparejador de la Xunta y nos dijo claramente que no hay dinero", resume.
Beloso insiste en el esfuerzo mancomunado de alumnos y profesores como clave del éxito de un instituto que, a pesar del énfasis en la creatividad, no ofrece el bachillerato artístico. El objetivo ahora es reproducirlo durante este curso, si bien las condiciones objetivas son menos favorables. "Con los recortes de la Xunta hemos perdido dos profesores, y solo tenemos uno de apoyo que ayude a los alumnos que quedan rezagados. Así no hay manera", se queja el director, en un tono de frustración que se vuelve de protesta cuando se le inquiere por el aumento de horas lectivas decretado por Educación para este curso. "Las horas de más que nos imponen las llevamos trabajando desde mucho antes", coinciden ambos. Beloso, que no tenía una formación especializada en Internet, descubrió lo que era un blog gracias a un alumno, tradujo un guión que la clase después adaptó valiéndose de Google y dedicó tardes enteras a manejar un programa de edición de vídeo de software libre, una característica que se toma muy en serio: toda la música que se utilizó en los cortos tenía licencia gratuita de uso. Ahora avisa a los alumnos de las nuevas entradas de la bitácora a través de Facebook o Tuenti. "El profesor debe dejar de estar en un pedestal. Nosotros funcionamos como un equipo, y así los chavales se animan y se motivan", explica. Chapela reflexiona sobre el uso de las nuevas tecnologías en la labor docente, que ve más como una herramienta que como un fin.
Adrián Martínez, estudiante de 2º de Bachillerato, ganó el año pasado el premio del festival audiovisual Olloboi con un videoclip para una canción en catalán. "Yo había estudiado en un colegio de monjas, pero tenían compañeros que me hablaban muy bien de aquí", explica, y cuenta que siempre quiso dedicarse al arte. "Llegas aquí y de repente tienes a alguien que te da un empujón", dice. Ahora cree que probablemente desemboque en Comunicación Audiovisual. "Es que de lo otro hay pocas salidas", cavila.

http://www.elpais.com/articulo/Galicia/Arte/escolar/recortes/elpepuespgal/20120110elpgal_15/Tes

MONICA DE NUT TRIO

Próximos concertos do novo disco MONICA DE NUT TRIO


11 de xaneiro na Borriquita de Belem en Santiago de Compostela ás 22:30h

15 xaneiro en Xancarajazz en Vigo ás 21h

Podes descargalo en mp3 en http://www.monicadenut.com/
ou compralo en nut@monicadenut.com

A Hostia en verso 'Aliens Vs. Predators'


Sábado, 14 de Xaneiro de 2012. Dende as 22:00 ata as 23:30
 
 
E por fin chegamos ao 2012, o ano da fin segundo os Maias. E os Maias sabían ben o que dicían, moito máis que o Nostradamo ese que vaticinou ducias de datas para a fin. O 2012 é aposta única da civilización precolombina que, dito sexa de paso, souberon facer desaparecer u...nha cidade de ouro e extinguíronse como civilización, razón pola cal debemos darlles un voto de confianza. Ao fin e ao cabo se se lle da aos políticos... os indíxenas sonche máis simpáticos cos seus taparrabos e arcos e tal...

Vaia, que nos imos polos cerros da serra andina!

As poetasdahostia pregúntanse a diario como chegará esta anunciada fin. Baixarán un número indefinido de xinetes da apocalipse dos ceos? Será un meteorito o que acabe coa crise? unha grande erupción volcánica? Comeranos a todas E. Botín? Kim-Jong-Un construirá un robot xigante e se lle irá das mans? Mudará a kokakola o seu ingrediente segredo pola cicuta?

Logo de tanto pensar descubrimos que a única forma en que pode chegar a fin ten que ser por unha ameaza externa, xa que a humanidade non sería nunca tan estúpida como para autoextinguirse (ehem...) E de todas as ameazas externas E.T. parecíanos pouco impactante. Así que chegamos a definitiva conclusión de que os únicos bechos superiores que poden causar a nosa fin son os coñecidos Alien e Predator.

**Para concluír:
O próximo sábado, no histórico Bar Hipólito e da man das poetas presentadoras da gala María Lado e Lucía Aldao poderedes decidir cal das dúas bestas primixéneas será a que poña fin a este mundo. Para a defensa de cada bando contaremos coas poetas: Ledicia Costas, Nolim González, Edu Estévez, María N. Soutelo, O Leo de Matamá e Daniel Landesa.

Vas faltar a cita?

lunes, 9 de enero de 2012

PEQUENAS COUSAS



POEMAS DO DÍA -I
PEQUENAS COUSAS
Comezarei polas cousas pequenas,
diminutas, case inexistentes...
Pequenas cousas,
coma grans de area
esparexidos a mercé da marea,
coma diminutas folerpas no deserto,
coma gotas de estrelas nun ceo aberto.

Pequenas cousas,
coma o canto dun paxaro invisible
que suca un mar imposible
mentres xira e xira,
xogando co vaivén mentres un mira.

Comezarei polas cousas pequenas,
diminutas, case inexistentes...
Pequenas cousas
que de ledicia me enchen,
aínda que ó chegar a noite,
cando as miñas pálpebras anuncien
o seu peche
e os meus latexos a súa voz renuncien,
sei que as esquecerei para sempre.

Una casa de palabras

La noche es la oscuridad, la amenaza, un mundo no controlado por la razón, y todos los niños la temen. Llega la hora de acostarse y, a causa de ese temor, no quieren quedarse solos en sus camas. Es el momento de los cuentos, que son un procedimiento retardatorio. Quédate un poco más, es lo que dicen los niños a los adultos cuando les piden un cuento. Y el adulto, que comprende sus temores, empieza a contárselo para tranquilizarles. Muchas veces improvisa ese cuento sobre la marcha, pero otras recurre a historias que ha escuchado o leído hace tiempo, tal vez las mismas que le contaron de niño los adultos que se ocupaban de él. En esas historias todo es posible, que los objetos vivan, que hablen los animales, que los niños tengan poderes que desafían la razón: el poder de volar o de volverse invisibles, el poder de conocer palabras que abren las montañas, el poder de burlar a gigantes y brujas y de ver el oro que brilla en la oscuridad de la noche. Lo maravilloso hace del mundo una casa encantada, tiene que ver con el anhelo de felicidad. El adulto quiere que el niño que ama sea feliz y ese deseo le lleva a contarle historias que le dicen que es posible encontrar en el mundo un lugar sin miedo. Son historias que proceden de la noche de los tiempos. Han pasado de unas generaciones a otras, y se mantienen tan sugerentes y nuevas como el día en que fueron contadas por primera vez. El que narra, escribe Walter Benjamin, posee enseñanzas para el que escucha. La enseñanza de La Bella y la Bestia es que hay que amar las cosas para que se vuelvan amables; la de La Bella durmiente que en cada uno de nosotros hay una vida dormida que espera despertar alguna vez; la de La Cenicienta, que lo que amamos es tan frágil como un zapatito de cristal, y la de Hansel y Gretel que hay que tener cuidado con los que nos prometen el paraíso, con frecuencia esas promesas son una trampa donde se oculta la muerte. Peter Pan nos dice que la infancia es una isla a la que no cabe volver; Pinocho, que no es fácil ser un niño de verdad; La Sirenita que no siempre tenemos alma y que, cuando esto ocurre, se suele sufrir; y Alicia en el País de las Maravillas, que la vida está llena de repuestas a preguntas que todavía no nos hemos hecho.
El niño necesita cuentos que le ayuden a entenderse a sí mismo y a los demás, a descubrir lo que se esconde en esa región misteriosa que es su propio corazón. Chesterton dice que los cuentos son la verdadera literatura realista, dando a entender que el que quiera saber lo que es un niño, antes de preguntar a psicólogos, pedagogos o alguno de esos numerosos expertos que tanto abundan, hará bien en regresar a los cuentos de hadas. Son ellos los que le permitirán asomarse al corazón de los niños y sorprender sus deseos, esperanzas y temores. Un cuento como La Cenicienta expresa esa búsqueda de la transfiguración que es la búsqueda más cierta de la vida, y uno como El patito feo, el temor a ser dejado de amar. Incluso los niños más queridos tienen el temor a que sus padres los rechacen porque tal vez no son como estos habían soñado. El patito que debe abandonar la granja en que vive, porque no hay nadie que lo quiera, expresa esos temores. El niño se identifica con él, porque ve en su abandono la imagen de su propia tristeza cuando se siente solo. Siempre pasa eso con los cuentos. Puede que no sean reales pero hablan de la verdad. Barba Azul lo hace del deseo de conocimiento; Juan sin Miedo, de la importancia de la compasión; Jack y las habichuelas mágicas, de que solo a través de la imaginación podemos abarcar la existencia en su totalidad. Estos tres cuentos resumen las cualidades de la palabra poética: el misterio (del cuarto cerrado), el temblor (del amor) y la capacidad de vincular (como las habichuelas mágicas) mundos que la razón separa: el mundo de los vivos y los muertos, el de los animales y los hombres, el de la realidad y el de la fantasía. Los cuentos le dicen al niño que debe enfrentarse a los misterios que le salen al paso, acudir a la llamada de los demás y salvar el abismo que separa su experiencia de las palabras. El guisante que, en el cuento de Andersen, no deja dormir a la princesa guarda el secreto de todo aquello que nos desvela y no hay forma de decir qué es. El secreto, en suma de la poesía.
Pero los cuentos no solo son importantes por las enseñanzas que contienen, sino porque prolongan el mundo de las caricias y los besos de los primeros años de la vida y devuelven al niño al país indecible de la ternura. Paul Valéry dijo que la ternura era la memoria de haber sido tratados con atenciones extraordinarias a causa de nuestra debilidad. Ningún niño se olvida de esas atenciones. Ellos siempre buscan un lugar donde guarecerse, y el adulto levanta para ellos con cada cuento un lugar así. Da igual de qué traten, al sentarse a su lado en la cama lo que le dice al niño es que siempre estará allí para ayudarle. Tal es el mensaje de los cuentos: no te voy a abandonar. Un cuento es una casa de palabras, un refugio frente a las angustias que provocan las incertidumbres de la vida. Octavio Paz dijo que la misión de la poesía es volver habitable el mundo, y eso hacen los cuentos, crear un lugar donde vivir. De eso habla Los tres cerditos. Sus protagonistas deben levantar una casa en el bosque, para protegerse del lobo, y mientras uno, el más previsor, lo hace con ladrillos, los otros lo hacen con lo primero que encuentran. Es curioso que, aun siendo la moraleja del cuento que debemos ser previsores, el cerdito que prefieren los niños es el que levanta su casa con paja. No tarda mucho en terminar y enseguida se va de paseo por el bosque a descubrir sus maravillas. Bruno Bettelheim tiene un libro sobre el autismo infantil que se titula La fortaleza vacía. El niño autista percibe el mundo como hostil y, para defenderse, levanta una fortaleza de indiferencia y desapego a su alrededor. Y lo extraño es que cuanto más consistente y segura es esa fortaleza, más vacío está su interior. Es lo contrario a la casa de paja de nuestro cerdito. La suya es la casa de los cuentos: un lugar que nos protege lo justo para no separarnos del mundo. Una casa como la que Tarzán y Jane construyeron en la copa de un árbol, abierta a todas las llamadas de la vida.
C. G. Jung ha dicho que uno de los dramas del mundo moderno procede de la creciente esterilización de la imaginación. Tener imaginación es ver el mundo en su totalidad. Los cuentos permiten al niño abrirse a ese flujo de imágenes que es su riqueza interior y aprender la realidad más honda de las cosas. Toda cultura es una caída en la historia, y en tal sentido es limitada. Los cuentos escapan a esa limitación, se abren a otros tiempos y otros lugares, su mundo es transhistórico. Por eso sus personajes son eternos peregrinos, como el alma de los niños. "Alma se tiene a veces. / Nadie la posee sin pausa / y para siempre", escribe Wislawa Szymborska. El poder de la poesía es dar cobijo a esa alma que busca un sitio donde pasar la noche antes de volverse a marchar. Y es en los cuentos de hadas donde se narran, de una forma más pura, esas andanzas del alma.

GUSTAVO MARTÍN GARZO

http://pda.elpais.com/index.php?module=elp_pdapsp&page=elp_pda_noticia&idNoticia=20120108elpepiopi_11.Tes&tipo=TRB

De Homo consumus a Homo responsabilus

EL - ELA


domingo, 8 de enero de 2012

viernes, 6 de enero de 2012

PRÓXIMOS EVENTOS MINHO REGGAE




Enviamos informacion dos proximos eventos para xaneiro 2012 de minho reggae,
 
-Jammaican Session Sabado 21 Xaneiro Sala Iguana Vigo 00:00h 3€
 
-Xira galega blueskank
 
venres 27 Marrucho Baiona 22:00h
Sabado 28 Sala Iguana Vigo 00:00h
Domingo 29 Aturuxo Bueu 21:00h
 
5€

Sendo soci@ de Minho Reggae colaboras na realizacion do Minho Reggae Splash en Vila Nova de Cerveira, e de mais eventos organizados pola asociacion minho reggae. axudando a fortalecer a escea reggae na galiza.
Saudos Minhotos

jueves, 5 de enero de 2012

Historias de Vida - Isaac Díaz Pardo

ISAAC (trailer breve) en Galego

Hoxe MORREU UN GALEGO!!


Isaac Díaz Pardo

miércoles, 4 de enero de 2012

martes, 3 de enero de 2012

lunes, 2 de enero de 2012

Miguel Alonso - Deus xa nunca pasa por aquí

FELIZ ANINOVO


Ilustración de Luz Beloso

domingo, 1 de enero de 2012

viernes, 30 de diciembre de 2011

CANCIÓN DEL PIRATA

Canción del pirata

José de Espronceda
 

Con diez cañones por banda,
viento en popa, a toda vela,
no corta el mar, sino vuela
un velero bergantín.
Bajel pirata que llaman,
por su bravura, El Temido,
en todo mar conocido
del uno al otro confín.

La luna en el mar riela
en la lona gime el viento,
y alza en blando movimiento
olas de plata y azul;
y va el capitán pirata,
cantando alegre en la popa,
Asia a un lado, al otro Europa,
y allá a su frente Istambul:

Navega, velero mío
sin temor,
que ni enemigo navío
ni tormenta, ni bonanza
tu rumbo a torcer alcanza,
ni a sujetar tu valor.

Veinte presas
hemos hecho
a despecho
del inglés
y han rendido
sus pendones
cien naciones
a mis pies.

Que es mi barco mi tesoro,
que es mi dios la libertad,
mi ley, la fuerza y el viento,
mi única patria, la mar.


Allá; muevan feroz guerra
ciegos reyes
por un palmo más de tierra;
que yo aquí; tengo por mío
cuanto abarca el mar bravío,
a quien nadie impuso leyes.

Y no hay playa,
sea cualquiera,
ni bandera
de esplendor,
que no sienta
mi derecho
y dé pechos mi valor.

Que es mi barco mi tesoro,
que es mi dios la libertad,
mi ley, la fuerza y el viento,
mi única patria, la mar.


A la voz de "¡barco viene!"
es de ver
cómo vira y se previene
a todo trapo a escapar;
que yo soy el rey del mar,
y mi furia es de temer.

En las presas
yo divido
lo cogido
por igual;
sólo quiero
por riqueza
la belleza
sin rival.

Que es mi barco mi tesoro,
que es mi dios la libertad,
mi ley, la fuerza y el viento,
mi única patria, la mar.


¡Sentenciado estoy a muerte!
Yo me río
no me abandone la suerte,
y al mismo que me condena,
colgaré de alguna antena,
quizá; en su propio navío
Y si caigo,
¿qué es la vida?
Por perdida
ya la di,
cuando el yugo
del esclavo,
como un bravo,
sacudí.

Que es mi barco mi tesoro,
que es mi dios la libertad,
mi ley, la fuerza y el viento,
mi única patria, la mar.


Son mi música mejor
aquilones,
el estrépito y temblor
de los cables sacudidos,
del negro mar los bramidos
y el rugir de mis cañones.

Y del trueno
al son violento,
y del viento
al rebramar,
yo me duermo
sosegado,
arrullado
por el mar.

Que es mi barco mi tesoro,
que es mi dios la libertad,
mi ley, la fuerza y el viento,
mi única patria, la mar.

MAGÍN BLANCO: "O meu país" (A nena e o grilo)

miércoles, 28 de diciembre de 2011

COLECTIVO ALARICANO NA FUNDACIÓN VICENTE RISCO - ALLARIZ -

O pasado día 10 de decembro tiven a fortuna de asistir na Fundación Vicente Risco en Allariz a unha sesión do Colectivo Alaricano. Neste caso, foi Raúl Diniz que nos ensinou as técnicas empregadas na acuarela.




Raúl Diniz










Vicente Risco e fillo.


EL GRAN POEMA DE NADIE EL CAIRO

lunes, 26 de diciembre de 2011

Picasso en acción

Presentación de "Acuática alma" de Marta Dacosta


O vindeiro xoves 29 de decembro de 2011, ás 20:30 h., terá lugar na Aula de Cultura “Ponte de Rosas” (Avda. da Feira, 10, baixo, Gondomar) a presentación do libro de poesía de Marta Dacosta: Acuática alma, editado por Espiral Maior.

Na presentación participarán Miguel Anxo Fernán Vello, director de Edicións Espiral Maior, o escritor e director da sección de letras do IEM, Miguel Anxo Mouriño e a propia autora.
A presentación rematará cun recital dalgúns dos poemas do libro.

Obra poética de Marta Dacosta: Crear o mar en Compostela (1994, 2004), Pel de ameixa (1996), Setembro (1998), En atalaia alerta (2000), As Amantes de Hamlet, (2003). A súa obra está recollida en diversas antoloxías e foi traducida ao ruso, ao catalán ou ao español. Recibiu os premios: González Garcés 1995, Martín Códax 1998 e o accésit do premio Esquío en 1999, entre outros. Publicou o libro de viaxes Baixo Miño, 2009, e o folleto Un mar de mulleres, libro para a exposición do mesmo título, 2011. Autora de varios artigos sobre terminoloxía da natureza ou toponimia relacionada cos mamíferos mariños, investigou sobre a sintaxe do galego medieval: A coordinación no galego medieval (tese de licenciatura inédita).

A súa reflexión literaria céntrase no papel da muller escritora, na súa xeración ou no significado simbólico do mar na poesía galega e ten analizado a obra de autores como Manuel María, Victoriano Taibo ou Méndez Ferrín, sobre o que publicou a guía de lectura: Análise práctica de Con pólvora e magnolias, X. L. Méndez Ferrín. Desde 2004 colabora con diferentes medios de comunicación.




Medran as membranas interdixitais
das miñas mans palmípedas,
as miñas pernas únense,
seguindo o movemento que o corpo gardou
na memoria do caos.
Non fondo da gorxa
o osíxeno aboia na boca fechada,
pequenas burbullas de osíxeno
que aínda alimentan os cabelos de argazo,
himantalias finísimas coma serpes
na beleza de Medusa.
O meu corpo desprázase horizontalmente,
coa ondulación herdada na orixe do mar,
por entre este outono líquido,
observando o regreso do caos,
a verticalidade da auga sobre a noite
para desfacer todo o que construímos,
para desfacernos, destrúeme
destrúome
destrúote.
Alóiome
acuática alma.
Son altura e refuxio, son alento ancestral
para a atmosfera líquida
que hoxe nos envolve.
Precipítome ao val,
lanzo este corpo de chuvia sobre o río furioso
para anegar muíños e pontes,
recuperar a terra nunca construída,
para desfacernos, destrúeme
destrúome
destrúote.
Alóiome
acuática alma.
Corpo de río para buscar o mar,
alma de chuvia para medrar con forza,
con rabia ancestral e azul
deste mundo que xira e xira e xira
translacióninfinitamenteeterna
translación infinita da auga.

Médranme as membranas interdixitais,
desaparece a cadeira dolorida
e a columna alóngase e lembra
o movemento orixinal do mundo.
Cabelo himantalia elongata ou correa
porque a chuvia é río, é mar,
é sal, é vida
azul en movemento.
Vida que me destrúe e destrúe
destrúeme
destrúome
destrúote.
Alóiome
acuática alma.
Vida que nos dá vida, que atrapa a vida
para a nosa alma de mar e area,
musgo e pedra, terra e fento,
cágado e ova,
lama e seixo
destrúeme
destrúome
destrúote.
Alóiome
acuática alma.

Marta Dacosta

29 de decembro. Presentación libros de Ramón Caride

A LIBRARÍA AIRA DAS LETRAS, a FUNDACIÓN VICENTE RISCO
e EDICIÓNS XERAIS DE GALICIA
comprácense en convidalo/a ao acto de presentación dos libros:
Exogamia 0.3



e El frío azul
de Ramón Caride


O acto terá lugar o xoves, 29 de decembro, ás 20,00 horas,
na Fundación Risco, rúa San Lorenzo, 3 en Allariz.
Acompañarán ao autor Manolo Busto (ilustrador de Exogamia 0.3),
Alberto Canal, Jorge Emilio Bóveda e Manuel Bragado.

domingo, 25 de diciembre de 2011

Colectivo Alaricano 1.0

POEMA DE LUZ FANDIÑO


 
Cada quen
               ten as
                        súas verdades
que son cribles
se levan
os sons da honestidade
e da decencia.
Se son finxidas
se desmoronan
coa evidencia.
Os máis hipócritas
pretenden colgar
ós demais
as súas propias eivas.

sábado, 24 de diciembre de 2011

M&M - Verdades como Puños "Estrea".


O pasado día 22 de decembro foi a estrea deste dúo, que cun espectáculo cómico erótico festivo,
fíxonos desfrutar.

Tivo lugar no Galo do Vento.

"Verdades como puños"

Moito talento, moita diversión no escenario.












viernes, 23 de diciembre de 2011

jueves, 22 de diciembre de 2011

ABANDONOS -Daniel Landesa

STOP MOTION METAMORFOSIS ALBA

miércoles, 21 de diciembre de 2011

BERNARDINO GRAÑA

lunes, 19 de diciembre de 2011

Uxío Novoneyra

http://vimeo.com/18743823

premer no enlace pra ver o video

FUNDACIÓN NEIRA VILAS -Entrega Premio ARUME POESÍA-Novas fotos


Aquí naceu Xosé Neira Vilas


O Forxador na Fundación



Un grande, un dos nosos.
Xosé Neira Vilas


O Forxador detrás da amiga e poeta Iolanda Aldrei



Xosé Neira Vilas


Esther, filla do Forxador seguindo o acto.



O Forxador escoitando ao mestre.


Hoxe, escribirei uns versos
na atardecida de Gres,
onde canta unha bolboreta
e durme un cempés.

A IMPORTANCIA DOS ATENEOS

A IMPORTANCIA DOS ATENEOS

Domingo, 18 de Diciembre de 2011 23:39 María José Doce Rey

Os Ateneos xorden como o Ateneo de Calígula en Roma, na Europa do século XIX como resultado da Ilustración, e á luz do seu espírito que vía no desenvolvemento e na extensión da cultura a clave do progreso cara unha sociedade mellor. Pretendíase, a través da súa actividade, non so fomentar a ciencia e as artes, senón que influír na sociedade.
Certamente, xogaron un importante papel na nosa historia. Aínda que foron estendéndose por todo o territorio español, e, xunto aos Ateneos clásicos, xurdiron Ateneos libertarios e obreiros, vou referirme, con valor ilustrativo, ao Ateneo de Ferrol.
O Ateneo dende os seus comezos é un centro onde difúndese a cultura, nalgúns momentos serviu tamén de escola que incluían métodos de pedagoxía avanzados para a época , sendo unha verdadeira universidade popular para a clase obreira de todas as idades.
Ao longo da súa vida o Ateneo gozou dun gran protagonismo na vida cultural e social na nosa cidade. Fundado en 1879, o Ateneo científico, literario y artístico, pasou por diferentes etapas e diferentes nomes, pechado no 1936 os corenta anos da ditadura franquista sempre temerosa da funesta manía de pensar, reábrese no 1976 baixo o nome actual de Ateneo Ferrolán.
A finais dos setenta, por motivos obvios, a vida social cambia e unha serie de problemáticas sociais, urbanísticas, ... atopan no Ateneo un espazo onde dende as asembleas búscanse solucións coa participación de cidadáns, colectivos, asociacións veciñais..., faise patente a necesidade de tribunas e de tertulias abertas nas que a sociedade civil, en espazos de directo contacto humano, poda aportar ideas propias independentes, non domesticadas polas estruturas de poder e interese.
O funcionamento do Ateneo é a través dunha xunta directiva, repartida en vogalías, na que todos os seus membros teñen a mesma importancia e a súa xestión pasa a ser referendada ou non, por unha asemblea xeral na que participan todos os socios e socias. Neste momento está aberto o prazo para presentar un equipo que queira asumir estas responsabilidades e é importante que participemos. O Ateneo non é un grupo de ideoloxías afines, pois hai múltiples e distantes opinións onde aprender, sendo esta mestura de ideas e accións as que fan do Ateneo un lugar verdadeiramente aberto.
O Ateneo Ferrolán, entidade sen ánimo de lucro, no terreo económico funciona basicamente polas cotas dos asociados e das asociadas, realizando actividades públicas de xeito gratuíto, autoxestionadas maioritariamente aínda que percibe axudas de institucións para actos puntuais.
As actividades do Ateneo ao longo destes anos pasan por representacións teatrais con grupos que case sempre se forman dentro da propia entidade, recitais poéticos, charlas e debates, onde dende a súa tribuna xurdiron e creáronse a maior parte dos movementos asociativos, veciñais, plataformas, colectivos, asociacións..., que hoxe en día forman o tecido social do noso entorno. Así como as actividades consolidas algunhas delas a nivel internacional: club de lectura, xornadas de curtametraxes, exposicións, xornadas da gaita, ciclos de cine, certame fotográfico, Concurso Internacional “Constantino Bellón”, e as súas diferentes publicacións destacando a edición da colección Cadernos e da revista trimestral Atenea.
Unha peza clave do Ateneo é a súa magnífica biblioteca-hemeroteca que supón unha das máis valiosas e únicas da comarca e declarada de especial interese para Galiza. Dispón de máis de 10.000 volumes, incluíndo o fondo antigo, a Hemeroteca con 450 cabeceiras de prensa, especialmente local, ademais da filmoteca e o interesante arquivo fotográfico. Hai que impulsar a Biblioteca Dixital da nosa entidade e o inventario dos bens artísticos do Ateneo.
O Ateneo Ferrolán mantense fiel ao seu lema: “Un lugar de encontro para a cultura”. Un lugar para a curiosidade que é o motor da creatividade e da ciencia. O enriquecemento de ideas e de cultura innovadora que supón o Ateneo, debe recuperarse na crítica e superación do hermetismo actual.
Os proxectos inmediatos deste Ateneo Ferrolán son a elección, como xa dixen, dunha nova directiva que sexa capaz de afrontar os retos desta nova etapa e a inauguración inminente da nova sede, logo de anos e atrancos por dispor dun espazo en condicións para poder desenvolver a súa actividade cultural e prestar un importante servizo á cidadanía como ven facendo, ademais de constituír un edificio histórico singular, que realza o patrimonio urbanístico da cidade e que se merece esta entidade con máis dun século na cidade de Ferrol como é o Ateneo.