Todo vai chegando a min
neste continuo ir e vir de ondas
que me acompaña
chegan as buguinas, as lembranzas,
chegan as arelas e as pedras
tamén as desgrazas
todo vai chegando a min
co devalo da terra,
as amizades devoradas
as mentiras, as xenreiras
todo vai chegando ao meu corpo
dende a mar silandeira,
mentres eu agardo calmo
coa conciencia lixeira
jueves, 22 de abril de 2010
miércoles, 21 de abril de 2010
HOXE É ONTE
Hoxe é onte
A choiva erguera a súa man
con medo a mollarnos
quizais por iso estaba triste…
A noite chegara máis cedo que de costume
e os seus dentes asemellaban estrelas orfas…
Todo era silencio no silencio…
Hoxe é onte
A lúa durmía fora do cadro
porque xa non quedaba pintura para ela
e eu… estaba canso. Estou canso.
Uns ollos vixiaban dende o norte
sementando gotiñas de luz,
pequena esperanza para o verde froito.
Unha barca espida apalpaba a terra
con húmidas lembranzas de sal e escuma.
E as árbores, moi serias,
estaban fartas de tanto conto
e axitaban teimosamente as súas follas
no intento imposíbel de voar lonxe.
Onte é hoxe..
Todo está creado
incluso antes de que eu o imaxinara.
O ceo xa era cárcere antes de que eu nacera,
e as estrelas morren nunha eterna caída
que nunca chega.
O mar está incompleto
e o seu corpo esvaecese nos recunchos dun marco
luído polo azo esborrallado.
Todo é pasado castrado
nesta comitiva de barcos fúnebres
e ollos aboiados.
Onte é hoxe
Por iso non atopo ríos novos
cos que me arrolar
neste infindo e mudo mundo
Todo é silencio no silencio
Os meus segundos son intres de desacougo
que apreixan a alma debuxada
E eu… estou canso. Estaba canso.
Mans constrúen ondas
que veñen morrer xunto a min
E os paxaros gardan a súa voz
cando intúen o meu corpo.
Nada podo facer para cambiar isto
Nada puiden facer
para cambiar isto.
Hoxe é onte.
A choiva erguera a súa man
con medo a mollarnos
quizais por iso estaba triste…
A noite chegara máis cedo que de costume
e os seus dentes asemellaban estrelas orfas…
Todo era silencio no silencio…
Hoxe é onte
A lúa durmía fora do cadro
porque xa non quedaba pintura para ela
e eu… estaba canso. Estou canso.
Uns ollos vixiaban dende o norte
sementando gotiñas de luz,
pequena esperanza para o verde froito.
Unha barca espida apalpaba a terra
con húmidas lembranzas de sal e escuma.
E as árbores, moi serias,
estaban fartas de tanto conto
e axitaban teimosamente as súas follas
no intento imposíbel de voar lonxe.
Onte é hoxe..
Todo está creado
incluso antes de que eu o imaxinara.
O ceo xa era cárcere antes de que eu nacera,
e as estrelas morren nunha eterna caída
que nunca chega.
O mar está incompleto
e o seu corpo esvaecese nos recunchos dun marco
luído polo azo esborrallado.
Todo é pasado castrado
nesta comitiva de barcos fúnebres
e ollos aboiados.
Onte é hoxe
Por iso non atopo ríos novos
cos que me arrolar
neste infindo e mudo mundo
Todo é silencio no silencio
Os meus segundos son intres de desacougo
que apreixan a alma debuxada
E eu… estou canso. Estaba canso.
Mans constrúen ondas
que veñen morrer xunto a min
E os paxaros gardan a súa voz
cando intúen o meu corpo.
Nada podo facer para cambiar isto
Nada puiden facer
para cambiar isto.
Hoxe é onte.
miércoles, 7 de abril de 2010
O peregrino
Comezo
Ilusión
Paso
A
Paso
Primeiras conversas
Primeiras costas
Suor
Paso
A
Paso
O cansazo vaise achegando
paseniño
Paso A Paso
Pensamentos no silencio
pois as conversas
xa ficaron mortas no pasado
das pegadas xa pisadas por outros.
O sol tenta fuxir do cadro
e píntanse as nubes enriba dos ollos case pechados polo esforzo.
Paso a paso
os soños vanse abrindo camiño polos carreiros descoñecidos
e até ese intre durmidos.
Descanso
Alimento
--
E volven as conversas ós beizos húmidos pola choiva que nace
e o camiño torna en regueiro de barro e bágoas
promesas vanse forxando nos corazóns
e o azo parece esmorecer polas fendas das pedras
que serven de guía.
Neste camiño xa andado polo pasado
repasado e calado
volta o silencio os beizos labrados
e unha raiola de sol fuxitivo
bica a nosa pel
antes de morrer na noite
--
Non podo…
Non son quen de…
Pensamentos en resta
escarvan a boa vontade
e o desexo de parar creba as boas palabras.
Medo
O medo medra polos brazos cansos
polas pernas preñadas de fume
Non podo…
Non son quen de…
E a noite asume o seu verdadeiro significado
neses ollos case pechados polo esforzo
e despois…
Durmo…
--
Comezo,
cansazo e ilusión renovada
pernas de pedra en corazóns de aire,
conversas que flotan no baleiro do novo día
transforman as horas en segundos
Un anxo viu a visitarme na noite
e regaloume unha confesión o oído
Ti podes…
E paso a paso
loito contra min mesmo
neste camiño que cada vez sube máis
Chegarei ó ceo?
Paso
A
paso
Morre o tempo
e os km esculpen nos meus pes
dous xigantes inimigos
Volvo a esmorecer…
pero recordo a confesión do anxo:
ti podes
e o seu murmurio lévame nas horas de fértil silencio
Chega a noite de novo e atópame espido ó resío
Seica estou máis cerca de ti
inda que non te vexa…
Durmo
--
Pelexo cos demos que queren converterme en pedra entolecida
e salgo cando o día inda é un pequeno neno sen nome.
Chove , móllome e renazo…
promesas…
promesas no máis absoluto dos silencios
até as pedras calan
cando os meus pés sucan seu corpo
--
Santiago
Ó lonxe xurde un soño
ante os ollos case pechados polo esforzo..
e as pernas perden o sentido
latexan os brazos, as mans, os beizos
e volven as conversas os beizos eternamente
tatuados cun sorriso celestial
Si podo…
Si son quen…
Dou grazas o anxo
apuro case corro
polas
costas
que
asemellan
baixadas
--
Santiago
Berro na praza regada polas bágoas da maior das felicidades.
Santiago
E un anxo pousa os seus dedos nos meus ollos
que xa endexamais estarán pechados polo esforzo.
Luz, vivo, renazo!!!!
Promesas!!!
Eterno gozo…
Santiago…
Ilusión
Paso
A
Paso
Primeiras conversas
Primeiras costas
Suor
Paso
A
Paso
O cansazo vaise achegando
paseniño
Paso A Paso
Pensamentos no silencio
pois as conversas
xa ficaron mortas no pasado
das pegadas xa pisadas por outros.
O sol tenta fuxir do cadro
e píntanse as nubes enriba dos ollos case pechados polo esforzo.
Paso a paso
os soños vanse abrindo camiño polos carreiros descoñecidos
e até ese intre durmidos.
Descanso
Alimento
--
E volven as conversas ós beizos húmidos pola choiva que nace
e o camiño torna en regueiro de barro e bágoas
promesas vanse forxando nos corazóns
e o azo parece esmorecer polas fendas das pedras
que serven de guía.
Neste camiño xa andado polo pasado
repasado e calado
volta o silencio os beizos labrados
e unha raiola de sol fuxitivo
bica a nosa pel
antes de morrer na noite
--
Non podo…
Non son quen de…
Pensamentos en resta
escarvan a boa vontade
e o desexo de parar creba as boas palabras.
Medo
O medo medra polos brazos cansos
polas pernas preñadas de fume
Non podo…
Non son quen de…
E a noite asume o seu verdadeiro significado
neses ollos case pechados polo esforzo
e despois…
Durmo…
--
Comezo,
cansazo e ilusión renovada
pernas de pedra en corazóns de aire,
conversas que flotan no baleiro do novo día
transforman as horas en segundos
Un anxo viu a visitarme na noite
e regaloume unha confesión o oído
Ti podes…
E paso a paso
loito contra min mesmo
neste camiño que cada vez sube máis
Chegarei ó ceo?
Paso
A
paso
Morre o tempo
e os km esculpen nos meus pes
dous xigantes inimigos
Volvo a esmorecer…
pero recordo a confesión do anxo:
ti podes
e o seu murmurio lévame nas horas de fértil silencio
Chega a noite de novo e atópame espido ó resío
Seica estou máis cerca de ti
inda que non te vexa…
Durmo
--
Pelexo cos demos que queren converterme en pedra entolecida
e salgo cando o día inda é un pequeno neno sen nome.
Chove , móllome e renazo…
promesas…
promesas no máis absoluto dos silencios
até as pedras calan
cando os meus pés sucan seu corpo
--
Santiago
Ó lonxe xurde un soño
ante os ollos case pechados polo esforzo..
e as pernas perden o sentido
latexan os brazos, as mans, os beizos
e volven as conversas os beizos eternamente
tatuados cun sorriso celestial
Si podo…
Si son quen…
Dou grazas o anxo
apuro case corro
polas
costas
que
asemellan
baixadas
--
Santiago
Berro na praza regada polas bágoas da maior das felicidades.
Santiago
E un anxo pousa os seus dedos nos meus ollos
que xa endexamais estarán pechados polo esforzo.
Luz, vivo, renazo!!!!
Promesas!!!
Eterno gozo…
Santiago…
viernes, 19 de marzo de 2010
Non vos enganedes
porque eu son o silencio,
o silencio da noite
(o silencio da morte)
O silencio da pedra que medra
nos teus ollos de terra
como unha campa friorenta
ou unha buguina carrizenta
Non vos enganedes, non,
porque eu son o verbo
que deita no teu lombo
as súas patas medoñentas
(o silencio dos mortos)
E no meu ollar calado
agocho unha dor insostíbel
en eterna fotosíntese…
Non vos enganedes
porque coas miñas mans espidas
sosteño palabras murchas
dun microcosmos inexistente.
(o silencio da morte)
E non dubidarei en pousar
a miña carne finxida
nos vosos beizos engurrados,
para o cabo…
obter un sorriso enloitado.
Non vos enganedes, non,
o silencio da morte fálavos
o silencio dos mortos…
porque eu son o silencio,
o silencio da noite
(o silencio da morte)
O silencio da pedra que medra
nos teus ollos de terra
como unha campa friorenta
ou unha buguina carrizenta
Non vos enganedes, non,
porque eu son o verbo
que deita no teu lombo
as súas patas medoñentas
(o silencio dos mortos)
E no meu ollar calado
agocho unha dor insostíbel
en eterna fotosíntese…
Non vos enganedes
porque coas miñas mans espidas
sosteño palabras murchas
dun microcosmos inexistente.
(o silencio da morte)
E non dubidarei en pousar
a miña carne finxida
nos vosos beizos engurrados,
para o cabo…
obter un sorriso enloitado.
Non vos enganedes, non,
o silencio da morte fálavos
o silencio dos mortos…
jueves, 18 de marzo de 2010
A nosa clase política
Nego dos que din que din
e non din nada
mentres deixan a batalla
na pluma doutros
coma a unha vella abandonada.
Renego dos que fa que fan
e non fan nada
mentres choran polas tabernas
o eterno da súa desgraza.
Nego e renego dos que din que fan
por esta a miña terra amada
mentres enchen os petos
e ensucian a nosa ialma.
e non din nada
mentres deixan a batalla
na pluma doutros
coma a unha vella abandonada.
Renego dos que fa que fan
e non fan nada
mentres choran polas tabernas
o eterno da súa desgraza.
Nego e renego dos que din que fan
por esta a miña terra amada
mentres enchen os petos
e ensucian a nosa ialma.
martes, 9 de marzo de 2010
Direivos que non!
Direivos que non!
porque si
porque me peta
Direivos que non
dende estes ollos de mirada tristeira.
Porque non quero rendir o meu pincel
a ningunha moeda
nin alimentar ese medo
que nas noite medra.
Direivos que non
porque si
porque me peta
Direivos que non
dende a afastada ribeira
Porque non desexo
que os meus trazos se perdan
no infindo aballoar de voces
que esta casa encerra.
Direivos que non amigos da poesía
Direivos que non amigos da pintura
Direivos que non …
porque si
porque me peta
Direivos que non
dende estes ollos de mirada tristeira.
Porque non quero rendir o meu pincel
a ningunha moeda
nin alimentar ese medo
que nas noite medra.
Direivos que non
porque si
porque me peta
Direivos que non
dende a afastada ribeira
Porque non desexo
que os meus trazos se perdan
no infindo aballoar de voces
que esta casa encerra.
Direivos que non amigos da poesía
Direivos que non amigos da pintura
Direivos que non …
lunes, 1 de marzo de 2010
Poemas pequenos -III -
Quen é o tempo?
O tempo é un señor moi vello
de longa barba e neve no cabelo,
que no seu eterno vagar
elevase cara o ceo
levando consigo un reloxo dourado
cheo de caramelos.
Non, non!
ese non é o tempo.
O tempo é un home moi atarefado
que sempre anda correndo,
co seu maletín as costas
endexamais está ledo,
e o seu reloxo asemella sempre canso
e no seu ollar adiviñase o inverno.
Non, non!
ese non é o tempo.
O tempo é unha rapaza ousada
que viste enormes faixas,
a súa face é sempre avermellada
e na súa mirada un sorriso descansa,
e leva consigo un pequeno reloxo
onde os segundos alegres cantan.
Non, non!
ese non é o tempo
O tempo é un neno rebuldeiro
que aínda ten tenra a ollada,
sempre berra moito
e a súa curiosidade non ten parada,
e non sabe o que é un reloxo
e nunca atende a chamadas.
O tempo é un señor moi vello
de longa barba e neve no cabelo,
que no seu eterno vagar
elevase cara o ceo
levando consigo un reloxo dourado
cheo de caramelos.
Non, non!
ese non é o tempo.
O tempo é un home moi atarefado
que sempre anda correndo,
co seu maletín as costas
endexamais está ledo,
e o seu reloxo asemella sempre canso
e no seu ollar adiviñase o inverno.
Non, non!
ese non é o tempo.
O tempo é unha rapaza ousada
que viste enormes faixas,
a súa face é sempre avermellada
e na súa mirada un sorriso descansa,
e leva consigo un pequeno reloxo
onde os segundos alegres cantan.
Non, non!
ese non é o tempo
O tempo é un neno rebuldeiro
que aínda ten tenra a ollada,
sempre berra moito
e a súa curiosidade non ten parada,
e non sabe o que é un reloxo
e nunca atende a chamadas.
Poemas pequenos - I -
Na aldea do meu tío
había antes un gato
que se chamaba pío,pío,
cando naceu era ben
pequeniño, pequeniño.
Tiña unha orella verde
e a outra azul
e cantaba como un paxariño,
o seu xeito era moi doce
e camiñaba dando saltiños.
Cando eu chegaba
enchíame de aloumiños,
cando eu marchaba
inchábaselle o fociño.
Agora xa non hai
na aldea do meu tío,
ningún gatiño como aquel
o que chamaba pío, pío.
había antes un gato
que se chamaba pío,pío,
cando naceu era ben
pequeniño, pequeniño.
Tiña unha orella verde
e a outra azul
e cantaba como un paxariño,
o seu xeito era moi doce
e camiñaba dando saltiños.
Cando eu chegaba
enchíame de aloumiños,
cando eu marchaba
inchábaselle o fociño.
Agora xa non hai
na aldea do meu tío,
ningún gatiño como aquel
o que chamaba pío, pío.
Danzan as rapazas
o son do tambor
que co seu calor
abanica as estrelas.
Quentura de fiestras
gorxas que latexan,
rítmico batucar
esnaquizando as cadeas.
¡Son, son!
o son do tambor
xurde o amor
esquécense as regras.
¡Son, son!
o son do tambor
con doce sabor
mestúranse as letras.
Son, son!
o son do tambor,
falan as vellas
ao meu carón
Son, son!
o son do tambor,
tremen os pais
volta o tambor
co ¡son, son!
desta eterna canción.
Poema de Sete máis Siete
o son do tambor
que co seu calor
abanica as estrelas.
Quentura de fiestras
gorxas que latexan,
rítmico batucar
esnaquizando as cadeas.
¡Son, son!
o son do tambor
xurde o amor
esquécense as regras.
¡Son, son!
o son do tambor
con doce sabor
mestúranse as letras.
Son, son!
o son do tambor,
falan as vellas
ao meu carón
Son, son!
o son do tambor,
tremen os pais
volta o tambor
co ¡son, son!
desta eterna canción.
Poema de Sete máis Siete
jueves, 25 de febrero de 2010
Poemas pequenos - II -
Hai unha árbore no meu eido
que se resiste a saír,
é moi tímida e da pobre
só asoma o nariz.
Eu régoa tódolos días
antes de ir a durmir
pero ela sigue agochada
dentro da súa raíz.
Agardo que nunca se sinta soa
e coñeza o que é sufrir;
por min que siga agochada
se con iso é feliz.
que se resiste a saír,
é moi tímida e da pobre
só asoma o nariz.
Eu régoa tódolos días
antes de ir a durmir
pero ela sigue agochada
dentro da súa raíz.
Agardo que nunca se sinta soa
e coñeza o que é sufrir;
por min que siga agochada
se con iso é feliz.
lunes, 22 de febrero de 2010
Alí estabas, ou non?
como unha deusa inaccesible
mentres te espías diante da miña tristeza.
Alí estabas, ou non?
amosando as túas entrañas
con exquisita delicadeza.
Alí estabas, ou non?
afundindo os meu soños con saña
e con viril dureza.
E pensei:
quero arrincarme os ollos
ante os teus ollos
aínda que non esteas
deixar que me afogue a marea
porque son o máis anano dos ananos
e ti...
unha deusa inaccesible
que rompe coas recen paridas palabras
dos teus beizos as cadeas,
que me manteñen preso
ao inmóbil horizonte do firmamento.
Alí estabas, ou non?
mentres unha tormenta xurdía do meu peito
para acabar afogándose no meu escroto.
Alí estabas, ou non?
mentres eu recollía o corazón desfeito
para agochalo no meu peto roto.
E pensei:
quizais só son un onanista, un covarde,
unha sombra nunha cova, que arde
condenado a ser unha gris pedra sen nome
sen bágoas coas que alimentarse
porque son o máis anano dos ananos
e ti...
unha deusa inaccesible
mentres as cadeas foron trepando
por riba de min como paxaros invisibles,
e eu non desconfiei
cando os meus ollos se pecharon.
Alí estabas, ou non?
Mentres me masturbaba con reflexos sen vida,
estéril, inmóbil, como o horizonte do firmamento.
Alí estabas, ou non?
mentres me torturaba diante de ti como un orfo,
un orfo de min (fría estatua enfraquecida).
E pensei:
Estou cheo de cadeas
que foron trepando por riba de min,
como paxaros invisibles,
e non desconfiei!
porque son o máis ananos dos ananos
E cando as mans trataron de andar
xa era tarde, inverno,
e tratei de loitar
pero só foi un momento
porque son o máis anano dos ananos
e non me merezo!.
Alí estabas, ou non?
mentres eu debullaba este momento
e recollía do chan os anacos
que transportaba o silencio.
E pensei:
quero arrincarme os ollos
ante os teus ollos
aínda que non esteas
deixar que me afogue a marea
porque son o máis anano dos ananos
e ti...
unha deusa inaccesible
que rompe coas recen paridas palabras
dos teus beizos
as cadeas que me manteñen preso
ao inmóbil horizonte do firmamento.
E alí estabas, ou non?
mentres o tempo camiñaba os poucos,
case a tentas.
E alí estabas, ou non?
mentres eu suxeitaba ós soños
co fío das miñas veas...
e tratei de loitar
pero só foi un momento
porque son o máis anano dos ananos
e non me merezo!.
E pensei:
quero cravarme unha lanza nas costelas
quero sangrar!
ver saír a vida delas
a dor, doce golpe que esperta,
tan forte que a alma esquecida
chore polas cuncas baleiras
e ti...
unha deusa inaccesible
mentres te espías diante da miña tristeza.
Poemas desherdados
como unha deusa inaccesible
mentres te espías diante da miña tristeza.
Alí estabas, ou non?
amosando as túas entrañas
con exquisita delicadeza.
Alí estabas, ou non?
afundindo os meu soños con saña
e con viril dureza.
E pensei:
quero arrincarme os ollos
ante os teus ollos
aínda que non esteas
deixar que me afogue a marea
porque son o máis anano dos ananos
e ti...
unha deusa inaccesible
que rompe coas recen paridas palabras
dos teus beizos as cadeas,
que me manteñen preso
ao inmóbil horizonte do firmamento.
Alí estabas, ou non?
mentres unha tormenta xurdía do meu peito
para acabar afogándose no meu escroto.
Alí estabas, ou non?
mentres eu recollía o corazón desfeito
para agochalo no meu peto roto.
E pensei:
quizais só son un onanista, un covarde,
unha sombra nunha cova, que arde
condenado a ser unha gris pedra sen nome
sen bágoas coas que alimentarse
porque son o máis anano dos ananos
e ti...
unha deusa inaccesible
mentres as cadeas foron trepando
por riba de min como paxaros invisibles,
e eu non desconfiei
cando os meus ollos se pecharon.
Alí estabas, ou non?
Mentres me masturbaba con reflexos sen vida,
estéril, inmóbil, como o horizonte do firmamento.
Alí estabas, ou non?
mentres me torturaba diante de ti como un orfo,
un orfo de min (fría estatua enfraquecida).
E pensei:
Estou cheo de cadeas
que foron trepando por riba de min,
como paxaros invisibles,
e non desconfiei!
porque son o máis ananos dos ananos
E cando as mans trataron de andar
xa era tarde, inverno,
e tratei de loitar
pero só foi un momento
porque son o máis anano dos ananos
e non me merezo!.
Alí estabas, ou non?
mentres eu debullaba este momento
e recollía do chan os anacos
que transportaba o silencio.
E pensei:
quero arrincarme os ollos
ante os teus ollos
aínda que non esteas
deixar que me afogue a marea
porque son o máis anano dos ananos
e ti...
unha deusa inaccesible
que rompe coas recen paridas palabras
dos teus beizos
as cadeas que me manteñen preso
ao inmóbil horizonte do firmamento.
E alí estabas, ou non?
mentres o tempo camiñaba os poucos,
case a tentas.
E alí estabas, ou non?
mentres eu suxeitaba ós soños
co fío das miñas veas...
e tratei de loitar
pero só foi un momento
porque son o máis anano dos ananos
e non me merezo!.
E pensei:
quero cravarme unha lanza nas costelas
quero sangrar!
ver saír a vida delas
a dor, doce golpe que esperta,
tan forte que a alma esquecida
chore polas cuncas baleiras
e ti...
unha deusa inaccesible
mentres te espías diante da miña tristeza.
Poemas desherdados
Chove, no outono galego
bagoas que son vida
para o eterno labrego.
Caen, no outono galego
follas que pingan o chan
de dourados veleiros.
E pola tardiña
xogan os nenos,
neste eterno outono galego,
co vento que ispe as arbores
dos seus amados segredos.
E pola tardiña
eu soño entre as lembranzas,
deste eterno outono galego,
con que aínda son un deses nenos
entre dourados veleiros.
Poema de Sete máis siete
bagoas que son vida
para o eterno labrego.
Caen, no outono galego
follas que pingan o chan
de dourados veleiros.
E pola tardiña
xogan os nenos,
neste eterno outono galego,
co vento que ispe as arbores
dos seus amados segredos.
E pola tardiña
eu soño entre as lembranzas,
deste eterno outono galego,
con que aínda son un deses nenos
entre dourados veleiros.
Poema de Sete máis siete
domingo, 21 de febrero de 2010
jueves, 11 de febrero de 2010
Deixeime!
arrinqueime a pluma
que tiña cravada na alma
e deixeime!
levar por unha corrente
sen palabras,
e perdinme!
na máis escura das escuridades,
e encontreime!
agochado nun verso esquecido,
e odieime!
pola miña covarde mirada ausente,
e xulgueime!
con tal dureza que
condeneime!
e craveime de novo a pluma
e deixeime!
atrapar de novo pola palabra,
e envolvinme!
na miña capa de tristeza
e ameime!
e voltei de novo a esquecerme
e deixeime!!
arrinqueime a pluma
que tiña cravada na alma
e deixeime!
levar por unha corrente
sen palabras,
e perdinme!
na máis escura das escuridades,
e encontreime!
agochado nun verso esquecido,
e odieime!
pola miña covarde mirada ausente,
e xulgueime!
con tal dureza que
condeneime!
e craveime de novo a pluma
e deixeime!
atrapar de novo pola palabra,
e envolvinme!
na miña capa de tristeza
e ameime!
e voltei de novo a esquecerme
e deixeime!!
VOUTE MATAR
Árdenme os dedos no bico dos teus peitos hercúleos mentres murmúreas palabras que non comprendo, e unha bagoa vagabunda esvaecese do meu rostro deixando tras de si, a derradeira pegada de humanidade que me restaba.
Voute matar, como tantos outros te mataron antes. Vou a atravesala túa alma sen sequera lembrar o teu falso nome. Vou a roubar un anaco de ti para agochalo no caixón das putas.
E ti, dende o que será o teu cadaleito ollas para min
Poemas Mieróticos
MÁXICO INTRE PRECOZ
Aos golpes, modelo o teu corpo co meu mazo de cobre, debuxando figuras no teu interior que esperta, voa e dorme, mentres te axitas en celo neste eterno oscilar doce.
E xemes, cando a miña composición torna nun rítmico allegretto de sortes. E soan os tambores do leito no chan, que dobra ante o goce das nosas voces in crescendo, a altas horas da noite.
Dálle – murmúreas o meu oído.Meu paladín do suave forte roce.
E eu, me deteño cando sinto o calor que sobe do fondo do meu interior cara o teu, que esperta, voa e dorme.
Dálle!, non te deteñas!- berras mentres agatuñas a húmida pel que me cobre.
E eu, busco derrotado o descanso dos teus peitos coa voraz fame dun pobre…
E xemes, cando a miña composición torna nun rítmico allegretto de sortes. E soan os tambores do leito no chan, que dobra ante o goce das nosas voces in crescendo, a altas horas da noite.
Dálle – murmúreas o meu oído.Meu paladín do suave forte roce.
E eu, me deteño cando sinto o calor que sobe do fondo do meu interior cara o teu, que esperta, voa e dorme.
Dálle!, non te deteñas!- berras mentres agatuñas a húmida pel que me cobre.
E eu, busco derrotado o descanso dos teus peitos coa voraz fame dun pobre…
Poemas Mieróticos
Suscribirse a:
Entradas (Atom)