Canción del pirata
Con diez cañones por banda,
viento en popa, a toda vela,
no corta el mar, sino vuela
un velero bergantín.
Bajel pirata que llaman,
por su bravura, El Temido,
en todo mar conocido
del uno al otro confín.
La luna en el mar riela
en la lona gime el viento,
y alza en blando movimiento
olas de plata y azul;
y va el capitán pirata,
cantando alegre en la popa,
Asia a un lado, al otro Europa,
y allá a su frente Istambul:
Navega, velero mío
sin temor,
que ni enemigo navío
ni tormenta, ni bonanza
tu rumbo a torcer alcanza,
ni a sujetar tu valor.
Veinte presas
hemos hecho
a despecho
del inglés
y han rendido
sus pendones
cien naciones
a mis pies.
Que es mi barco mi tesoro,
que es mi dios la libertad,
mi ley, la fuerza y el viento,
mi única patria, la mar.
Allá; muevan feroz guerra
ciegos reyes
por un palmo más de tierra;
que yo aquí; tengo por mío
cuanto abarca el mar bravío,
a quien nadie impuso leyes.
Y no hay playa,
sea cualquiera,
ni bandera
de esplendor,
que no sienta
mi derecho
y dé pechos mi valor.
Que es mi barco mi tesoro,
que es mi dios la libertad,
mi ley, la fuerza y el viento,
mi única patria, la mar.
A la voz de "¡barco viene!"
es de ver
cómo vira y se previene
a todo trapo a escapar;
que yo soy el rey del mar,
y mi furia es de temer.
En las presas
yo divido
lo cogido
por igual;
sólo quiero
por riqueza
la belleza
sin rival.
Que es mi barco mi tesoro,
que es mi dios la libertad,
mi ley, la fuerza y el viento,
mi única patria, la mar.
¡Sentenciado estoy a muerte!
Yo me río
no me abandone la suerte,
y al mismo que me condena,
colgaré de alguna antena,
quizá; en su propio navío
Y si caigo,
¿qué es la vida?
Por perdida
ya la di,
cuando el yugo
del esclavo,
como un bravo,
sacudí.
Que es mi barco mi tesoro,
que es mi dios la libertad,
mi ley, la fuerza y el viento,
mi única patria, la mar.
Son mi música mejor
aquilones,
el estrépito y temblor
de los cables sacudidos,
del negro mar los bramidos
y el rugir de mis cañones.
Y del trueno
al son violento,
y del viento
al rebramar,
yo me duermo
sosegado,
arrullado
por el mar.
Que es mi barco mi tesoro,
que es mi dios la libertad,
mi ley, la fuerza y el viento,
mi única patria, la mar.
"Despois dun tempo de silencios voltei trala morte e deille ás de bolboreta á noite que me tiña engaiolados os beizos." (14/1/1976-1/6/2007)
viernes, 30 de diciembre de 2011
jueves, 29 de diciembre de 2011
miércoles, 28 de diciembre de 2011
COLECTIVO ALARICANO NA FUNDACIÓN VICENTE RISCO - ALLARIZ -
O pasado día 10 de decembro tiven a fortuna de asistir na Fundación Vicente Risco en Allariz a unha sesión do Colectivo Alaricano. Neste caso, foi Raúl Diniz que nos ensinou as técnicas empregadas na acuarela.
Raúl Diniz
Vicente Risco e fillo.
lunes, 26 de diciembre de 2011
Presentación de "Acuática alma" de Marta Dacosta
Na presentación participarán Miguel Anxo Fernán Vello, director de Edicións Espiral Maior, o escritor e director da sección de letras do IEM, Miguel Anxo Mouriño e a propia autora.
A presentación rematará cun recital dalgúns dos poemas do libro.
Obra poética de Marta Dacosta: Crear o mar en Compostela (1994, 2004), Pel de ameixa (1996), Setembro (1998), En atalaia alerta (2000), As Amantes de Hamlet, (2003). A súa obra está recollida en diversas antoloxías e foi traducida ao ruso, ao catalán ou ao español. Recibiu os premios: González Garcés 1995, Martín Códax 1998 e o accésit do premio Esquío en 1999, entre outros. Publicou o libro de viaxes Baixo Miño, 2009, e o folleto Un mar de mulleres, libro para a exposición do mesmo título, 2011. Autora de varios artigos sobre terminoloxía da natureza ou toponimia relacionada cos mamíferos mariños, investigou sobre a sintaxe do galego medieval: A coordinación no galego medieval (tese de licenciatura inédita).
A súa reflexión literaria céntrase no papel da muller escritora, na súa xeración ou no significado simbólico do mar na poesía galega e ten analizado a obra de autores como Manuel María, Victoriano Taibo ou Méndez Ferrín, sobre o que publicou a guía de lectura: Análise práctica de Con pólvora e magnolias, X. L. Méndez Ferrín. Desde 2004 colabora con diferentes medios de comunicación.
Medran as membranas interdixitais
das miñas mans palmípedas,
as miñas pernas únense,
seguindo o movemento que o corpo gardou
na memoria do caos.
Non fondo da gorxa
o osíxeno aboia na boca fechada,
pequenas burbullas de osíxeno
que aínda alimentan os cabelos de argazo,
himantalias finísimas coma serpes
na beleza de Medusa.
O meu corpo desprázase horizontalmente,
coa ondulación herdada na orixe do mar,
por entre este outono líquido,
observando o regreso do caos,
a verticalidade da auga sobre a noite
para desfacer todo o que construímos,
para desfacernos, destrúeme
destrúome
destrúote.
Alóiome
acuática alma.
Son altura e refuxio, son alento ancestral
para a atmosfera líquida
que hoxe nos envolve.
Precipítome ao val,
lanzo este corpo de chuvia sobre o río furioso
para anegar muíños e pontes,
recuperar a terra nunca construída,
para desfacernos, destrúeme
destrúome
destrúote.
Alóiome
acuática alma.
Corpo de río para buscar o mar,
alma de chuvia para medrar con forza,
con rabia ancestral e azul
deste mundo que xira e xira e xira
translacióninfinitamenteeterna
translación infinita da auga.
Médranme as membranas interdixitais,
desaparece a cadeira dolorida
e a columna alóngase e lembra
o movemento orixinal do mundo.
Cabelo himantalia elongata ou correa
porque a chuvia é río, é mar,
é sal, é vida
azul en movemento.
Vida que me destrúe e destrúe
destrúeme
destrúome
destrúote.
Alóiome
acuática alma.
Vida que nos dá vida, que atrapa a vida
para a nosa alma de mar e area,
musgo e pedra, terra e fento,
cágado e ova,
lama e seixo
destrúeme
destrúome
destrúote.
Alóiome
acuática alma.
Marta Dacosta
29 de decembro. Presentación libros de Ramón Caride
A LIBRARÍA AIRA DAS LETRAS, a FUNDACIÓN VICENTE RISCO
e EDICIÓNS XERAIS DE GALICIA
comprácense en convidalo/a ao acto de presentación dos libros:
Exogamia 0.3
e El frío azul
de Ramón Caride
O acto terá lugar o xoves, 29 de decembro, ás 20,00 horas,
na Fundación Risco, rúa San Lorenzo, 3 en Allariz.
Acompañarán ao autor Manolo Busto (ilustrador de Exogamia 0.3),
Alberto Canal, Jorge Emilio Bóveda e Manuel Bragado.
domingo, 25 de diciembre de 2011
POEMA DE LUZ FANDIÑO
Cada quen
ten as
súas verdades
que son cribles
se levan
os sons da honestidade
e da decencia.
Se son finxidas
se desmoronan
coa evidencia.
Os máis hipócritas
pretenden colgar
ós demais
as súas propias eivas.
sábado, 24 de diciembre de 2011
M&M - Verdades como Puños "Estrea".
O pasado día 22 de decembro foi a estrea deste dúo, que cun espectáculo cómico erótico festivo,
fíxonos desfrutar.
Tivo lugar no Galo do Vento.
"Verdades como puños"
Moito talento, moita diversión no escenario.
viernes, 23 de diciembre de 2011
jueves, 22 de diciembre de 2011
Suscribirse a:
Entradas (Atom)









