"Despois dun tempo de silencios voltei trala morte e deille ás de bolboreta á noite que me tiña engaiolados os beizos." (14/1/1976-1/6/2007)
jueves, 23 de febrero de 2012
OS QUILÓMETROS QUE PERCORREMOS DENDE AQUELA
Venres, 24 de Febreiro de 2012
ás 20:30 horas Na libraría Andel (Pintor Lugris, 10 36211 Vigo)
Presentación do libro de poemas 'Os quilómetros que percorremos dende aquela'
(Toxosoutos. 2011) de Alberte Momán.
martes, 21 de febrero de 2012
Lingua da terra escrava,
o silencio, xa chega,
as árbores esquecen,
Galiza triste pecha.
Só vexo grises tebras
nas mans, nos pés, nos peitos
agochados nas pedras.
O silencio, xa chega,
e leva ás súas costas
un traidor que renega.
Só vexo negras sombras
nos corpos nus, nas ialmas,
nas durmidas consciencias.
As árbores esquecen,
un feble verso agroma,
un berro na soleira.
Só vexo falsa ollada
nas mans, nos pés, nos peitos
agochados nas pedras.
Galiza triste pecha.
Unha cóbrega aniña
na imaxe onde durmida
rompe come vertebras.
Só vexo merdento ego
nos corpos, nas ialmas,
nas durmidas consciencias.
Galiza triste pecha.
Galiza triste pecha.
Foto:
Carlos Silva
Texto:
Miguel Ángel Alonso Diz
“O espazo é inusual, non porque non teña valor escénico, que o ten, senón porque non está sometido as condicións habituais dun teatro. […] Esa idea de colocar ao espectador noutra circunstancia con respecto a historia que se está contando é unha parte imprescindible da proposta. […] A proposta vai subliñando todas esas dificultades sobre as que os humanos fomos construíndo un tipo de cultura, que ...é a cultura do sufrimento, e que é a cultura de como cada un espera dos demais o que non espera dar. Nese aspecto é un triángulo enfermizo, e é un triángulo de poder, que utiliza o amor, ou a necesidade do amor, ou incluso a necesidade do desexo, para que uns personaxes vaian, alternativamente, impoñéndose aos outros. E, a partir de aí, non está na vocación da montaxe contar a novela de Dostoievski en absoluto, senón que está máis ben en sinalar aqueles momentos da novela no que a condición humana queda máis revelada, que son os momentos da relación entre eles. Deste xeito, a colocación da historia no centro de onde están sentados os espectadores axuda a que os espectadores estean máis cerca desa condición humana. E é verdade que ás veces o teatro pola distancia, e a pesar do seu combate dialéctico e escénico, sitúa a acción un pouco lonxe dos espectadores. […] Neste caso, e dado que é un combate moi humano, e que non hai razóns obxectivas para que os personaxes se comporten así (compórtanse así porque son así, porque son humanos), esa proximidade favorece moito a translación das intencións narrativas da obra. É dicir, en certo modo o espectador está pegado ao que lle sucede aos personaxes, está pegado a eles, está pegado aos seus detalles, e tamén está pegado aos comportamentos. […] O espectador ten que sentirse parte da circunstancia, porque a circunstancia é moi envolvente. E por ese lado a compañía desenvolvese ben, con moita soltura, e sen moito medo á proximidade. […] A obra non busca a comodidade da narración, senón que busca trasladar a complexidade de todos os sentimentos, e quizais dese comportamento que cando un sae de velo acaba por pensar que a especie humana é caprichosa e o seu comportamento non está sometido á razón, e eu creo que ese conflito (porqué suceden as cousas e porqué os humanos nos comportamos así, é poderíamos chegar á conclusión de que nos comportamos como idiotas), queda ben reflectido. […] Mónica de Nut é un dos acertos da montaxe. […] Non é un personaxe accesorio nin é un elemento gratuíto, nin decorativo: está introducindo ao espectador nos estados emocionais. […] Está suxerindo ao espectador como ten que colocarse emocionalmente ante o que vai suceder. E polo tanto é eficaz e é, seguramente, un dos activos da obra.”
(Camilo Franco, Diario Cultural - Radio Galega )
Proposta escénica a partir de textos da novela El Idiota de Dostoievski e música de Monteverdi, Bach, A. Carlos Gómes e J. Cage. Con Teté García, Alfredo Padilla, Xosé M. Esperante e Mónica de nut. Dramaturxia e dirección Carlos Álvarez Ossorio.
"Yo ya no existo, lo se. Sabe Dios quien habita mi cuerpo en vez de mi verdadera personalidad. Estoy harta; renuncio a este mundo..." fragmento de Mujer Muerta Caminando.
ENTRADAS:
ZONA C, Rúa San Domingos de Bonaval, 1
Santiago de Compostela
A Coruña
Tel.: 981 557 152
Video promocional: http://vimeo.com/32929750
Máis información: http:// www.camaranegra.org/ menu.htmVer máis
Proposta escénica a partir de textos da novela El Idiota de Dostoievski e música de Monteverdi, Bach, A. Carlos Gómes e J. Cage. Con Teté García, Alfredo Padilla, Xosé M. Esperante e Mónica de nut. Dramaturxia e dirección Carlos Álvarez Ossorio.
"Yo ya no existo, lo se. Sabe Dios quien habita mi cuerpo en vez de mi verdadera personalidad. Estoy harta; renuncio a este mundo..." fragmento de Mujer Muerta Caminando.
ENTRADAS:
ZONA C, Rúa San Domingos de Bonaval, 1
Santiago de Compostela
A Coruña
Tel.: 981 557 152
Video promocional: http://vimeo.com/32929750
Máis información: http://
lunes, 20 de febrero de 2012
PORTADA DO CULLARAPO CROQUE
Lembrade que se queredes apoiar económicamente
este libro tedes que premer o seguinte enlace:
Poida que si que poida
Un traballo do Audiovisual As Barxas
Este ano unha vez máis os alumnos de cuarto da ESO en plástica, quixeron facer unha animación stop motion para o proxecto "somos comenius" do noso centro.
O mellor do vídeo comenius é que ten algo máis.... algo moi especial.. a MÚSICA,é unha música orixinal, made in Barxas, un RAP máxico ...do cal é responsable o noso profesor de música Seso Durán e o seu taller de artistas.
Por se isto fose pouco , a letra da canción en galego é do poeta Miguel Angel Alonso Diz membro do colectivo A Porta Verde do Sétimo Andar.
Como di Miguel, meu amigo poeta,
AS ESTRELAS ALIÑANSE NO CEO....
MÚSICA- IMAXE -POESÍA
E NÓS TEMOS A SORTE DE DISFRUTAR DELAS.
CRÉDITOS DO VIDEO :
Animación realizada polo alumnado de Educación plástica e visual de 4º da ESO do IES As Barxas, Moaña (Pontevedra).
Música orixinal escrita, gravada e producida no Obradoiro Músicasbarxas.
Letra en galego: Poida que si que poida, poema de Miguel Ángel Alonso Diz.
Letra en castelán: Sebe.
Letra en francés: Tradución do Departamento de francés do IES As Barxas.
Mcs por orde de aparición: Sowel, Jenni Cancelas, Seso, Sebe e Katrin Ballesteros.
Este ano unha vez máis os alumnos de cuarto da ESO en plástica, quixeron facer unha animación stop motion para o proxecto "somos comenius" do noso centro.
O mellor do vídeo comenius é que ten algo máis.... algo moi especial.. a MÚSICA,é unha música orixinal, made in Barxas, un RAP máxico ...do cal é responsable o noso profesor de música Seso Durán e o seu taller de artistas.
Por se isto fose pouco , a letra da canción en galego é do poeta Miguel Angel Alonso Diz membro do colectivo A Porta Verde do Sétimo Andar.
Como di Miguel, meu amigo poeta,
AS ESTRELAS ALIÑANSE NO CEO....
MÚSICA- IMAXE -POESÍA
E NÓS TEMOS A SORTE DE DISFRUTAR DELAS.
CRÉDITOS DO VIDEO :
Animación realizada polo alumnado de Educación plástica e visual de 4º da ESO do IES As Barxas, Moaña (Pontevedra).
viernes, 17 de febrero de 2012
Dia 18 de Fevereiro, sábado pelas 22h, será apresentada a 10ª sessão das "Origens do Cinema" com o filme-concerto "Safety Last" (1923) uma comédia burlesca protagonizada por Harold Lloyd acompanhada por música ao vivo por José Peixoto e Paulo Lemos.
São todos bem-vindos ao Bar Cultural d' A Filantrópica na Póvoa de Varzim para mais uma noite cinéfila.
O projecto “As Origens do Cinema” é uma iniciativa que pretende homenagear a Arte do Cinema, os filmes e os autores (realizadores, actores, etc) clássicos do período do cinema mudo (Anos 10, 20 e 30 do século XX).
Os Filmes-concerto pretendem recriar a atmosfera das primeiras projecções públicas
de filmes que eram muitas vezes acompanhadas por música ao vivo.
As sessões terão uma regularidade mensal (última sexta-feira de cada mês) e serão constituídas pela projecção de filmes mudos (curtas e longas-metragens), acompanhados por música ao vivo, num ambiente informal do Bar Cultural d’A Filantrópica.
Serão exibidos filmes que são hoje referência na história do cinema, obras-primas cinematográficas para serem revisionadas por cinéfilos e amantes do cinema e para os mais jovens uma oportunidade para conhecerem os filmes que criaram a linguagem e a estética do cinema.
Sessões anteriores:
I - Uma noite com Buster Keaton (3 curtas-metragens). Música por Pedro Zappa
II - Berlim vs Porto / Sinfonia de uma Capital de Walter Ruttmann
e Douro, Faina Fluvial de Manoel de Oliveira. Música pela banda 30&três
III - Tempos Modernos de Charlie Chaplin. Música por José Peixoto e Tiago Pereira
IV - Georges Méliès, o pioneiro da magia do cinema (Curtas-metragens). Música por grupo de sopros
V - O Gabinete do Dr. Caligari de Robert Wiene. Música por Nuno Maio/Paulo Lemos/Ricardo Castro
VI - O Couraçado Potemkin de Sergei M. Eisenstein. Música por Hugo Ramos
VII - O Homem da Câmara de Filmar de Dziga Vertov. Música por Aníbal Andrade
VIII - Nosferatu de F.W. Murnau. Música pela banda Biarooz
Sessão IX - Noite Surrealista com filmes de Luís Buñuel, Man Ray, Marcel Duchamp, Fernand Léger e René Clair; Intervenção Poética por Isaque Ferreira
Os Filmes-concerto pretendem recriar a atmosfera das primeiras projecções públicas
de filmes que eram muitas vezes acompanhadas por música ao vivo.
As sessões terão uma regularidade mensal (última sexta-feira de cada mês) e serão constituídas pela projecção de filmes mudos (curtas e longas-metragens), acompanhados por música ao vivo, num ambiente informal do Bar Cultural d’A Filantrópica.
Serão exibidos filmes que são hoje referência na história do cinema, obras-primas cinematográficas para serem revisionadas por cinéfilos e amantes do cinema e para os mais jovens uma oportunidade para conhecerem os filmes que criaram a linguagem e a estética do cinema.
Sessões anteriores:
I - Uma noite com Buster Keaton (3 curtas-metragens). Música por Pedro Zappa
II - Berlim vs Porto / Sinfonia de uma Capital de Walter Ruttmann
e Douro, Faina Fluvial de Manoel de Oliveira. Música pela banda 30&três
III - Tempos Modernos de Charlie Chaplin. Música por José Peixoto e Tiago Pereira
IV - Georges Méliès, o pioneiro da magia do cinema (Curtas-metragens). Música por grupo de sopros
V - O Gabinete do Dr. Caligari de Robert Wiene. Música por Nuno Maio/Paulo Lemos/Ricardo Castro
VI - O Couraçado Potemkin de Sergei M. Eisenstein. Música por Hugo Ramos
VII - O Homem da Câmara de Filmar de Dziga Vertov. Música por Aníbal Andrade
VIII - Nosferatu de F.W. Murnau. Música pela banda Biarooz
Sessão IX - Noite Surrealista com filmes de Luís Buñuel, Man Ray, Marcel Duchamp, Fernand Léger e René Clair; Intervenção Poética por Isaque Ferreira
O Salón do Libro Infantil e Xuvenil de Pontevedra chega á XIII edición
CELEBRARASE ENTRE O 4 E O 31 DE MARZO DE 2012
Segundo anunciou a concelleira de Cultura de Pontevedra, Anxos Riveiro, apuntou que o orzamento do evento será desta volta de 100.000 euros, 50.000 menos do que a primeira edición. Entre outras actividade, anunciou a celebración dun torneo de billarda, mesas redondas sobre lugares máxicos, unha obradoiro sobre talismáns a Calros Solla, que tamén achegará unha exposición sobre este tema. Pola súa banda, Pepe Penabade montará a mostra "O carro de buqueiras novo", personaxe que tamén protagonizará unha actividade no evento. Mostras da Asociación Galega de Profesionais da Ilustración, da Escola de Canteiros e mais dos centros de ensino da comarca son outras propostas do programa.
http://salondolibro.org/
miércoles, 15 de febrero de 2012
martes, 14 de febrero de 2012
24 DE FEBREIRO, DÍA DE ROSALÍA DE CASTRO
- A Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG) anima á cidadanía a agasallar un libro en galego e unha flor no día do nacemento de Rosalía de Castro.
- Este ano fanse os 175 anos do nacemento da autora.
- A AELG convida a centros de ensino e concellos a participar do Día De Rosalía de Castro organizando actividades de promoción da obra da nosa escritora para conmemorar o aniversario do seu nacemento.
- O 24 de febreiro está recollido oficialmente como Día de Rosalía de Castro pola Consellería de Cultura e Educación no seu Calendario do Libro e da Lectura.
- A AELG solicitou aos concellos que declaren ese día 24 de febreiro como Día de Rosalía de Castro e que o recollan nas súas programacións culturais. A AELG anima a toda a cidadanía a participar desas actividades.
A Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega, pola súa parte, está organizando nas principais cidades e vilas lecturas públicas da obra rosaliana, nas que se lerá un manifesto solicitando a difusión do coñecemento da obra de Rosalía de Castro, en especial entre as xeracións máis novas que colectivamente contribuímos a coeducar, pois a súa poesía ou prosa reflexiva son base indispensábel para fomentar o amor á nosa lingua e comprender a nosa identidade cultural.
Santiago de Compostela, Panteón dos Galegos Ilustres, 18:00
A Coruña, Kiosko Alfonso, 18:30
Lugo, Salón de actos do IES Lucus Augusti, 10:30
Ourense, Liceo, 19:30
Ferrol, Galería Sargadelos, 19:00
lunes, 13 de febrero de 2012
sábado, 11 de febrero de 2012
viernes, 10 de febrero de 2012
jueves, 9 de febrero de 2012
Presentación do novo poemario de Xosé Daniel Costas
Na noite de mañá (xoves 9 ás 20:30h), o Centro sociocultural Daniel Castelao vai hospedar o acto de estrea pública, do novo poemario do moañés Daniel Costas Currás, Infancia de vacas mortas (Edicións Barbantesa).
Da man da Lonxa literaria de Moaña e a libraría O Pontillón, esta presentación contará amais de coa presenza autor, quen recitará algunhas imaxes do seu libro, coa introdución da tamén poeta Ledicia Costas.
Infancia de vacas mortas, “é unha serie de poemas que nacen da necesidade de contar imaxes que durante moitos anos fóronlle aparecendo a Daniel Costas diante del na procura de información e documentación para os seus traballos de escrita. Nestes versos, atopámonos coas sombras das imaxes, porque é nelas onde o autor quere transformar os poemas en contestación poética, ás diferentes realidades que nos atopamos polo mundo, e como os nenos son espectadores implicados na destrución”.
miércoles, 8 de febrero de 2012
lunes, 6 de febrero de 2012
ranhura
Escrevo pelas nuvens. A água desaba pela centopeia.
Na boca ferve o diospiro.
Bate o que estranho. Encontro o diadema sem corpo.
Estonteia o coração.
O estalo abre o músculo perante a descoloração do mundo.
Assim paira o ina-nítido.
(Ranhura, 2011, Carlos Vinagre)
A Hostia en Verso X - O Pobo Vs. Urdangarín
Sábado, 11 de Febreiro de 2012
Dende as 21:00 ata as 0:00
C.S. Lume, Gregorio Espino, 55, Vigo, Spain
Prezados cidadáns e cidadás, Dende a casa irreal é moi grato para nós convidarvos á décima sesión da Hostia en Verso, o único recital de poesía que conta co visto e prace e apoio incondicional da Zarzuela. E por primeira vez desque ese fato de poetas levan argallando este...s recitais-combate que tanto nos enchen do consabiddo orgullo e satisfacción, podemos confirmar en RIGOROSA PRIMICIA que desta vez a honorable Casa irReal dignará o recital coa súa presenza. Logo das mentiras deitadas nos medios sobre a nosa humilde familia queremos someternos ao xuízo dos nosos súbditos como proba da nosa confianza nesta grande nación. É por iso que seguindo a transparencia da que normalmente facemos gala, tanto no noso quefacer diario como nas nosas vacacións en Mallorca, desta vez participaremos de forma activa neste combate, no que nos enfrontaremos a elementos subversivos e bolcheviques (si, deses que fan tremer os cimentos deste país) nun combate xusto no que o público poderá decidir a vitoria máis xusta. Os indesexables do pobo serán a coñecida avogada Ledicia Costas, que fará de Fiscal e Acusación popular Ledicia Costas (proximamente encausada no asunto Garzón polos seus procedementos alegais); Eduardo Estévez (coñecido e perigoso bolchevique, amigo do alleo e suposto asasino de Trotsky) e Bétula Alba (activista antisistema, radical, roxa e experta na confección de cócteles molotov e demais artefactos soviéticos). Dende a Casa Real irán na súa decorosa representación Don Iñaki Urdangarín Liaebert, Duque de Palma (que irá co pseudónimo de Daniel Landesa), a infanta Dona Cristina (baixo a personalidade de María N. Soutelo) e, por suposto, en representación máxima desta institución, Su Campechana Majestad Don Juan Carlos de Borbón, Rei d'Alén da Gudiña (na personalidade de Xose Daniel Costas Currás). Como condutoras da gala benéfica actuarán a cómica Lucía Aldao, que tomará parte cos seus chascarrillos do bando dos insurxentes (como non podía ser doutro xeito. Defendendo os intereses da Casa Real estará unha poeta de tradición e abolengo, María Lado, Marquesa das Terras Altas de Mallou e Grande da Costa da Morte. Agardámosvos a todas e todos o sábado 11 de febreiro no Centro Social Lume. |
sábado, 4 de febrero de 2012
Presentación da novela «Adelaida» de Artur Alonso Novelhe
O sábado 4 ás 20:00h. na libraría.
Depois de ter navegado pelos mares da poesia, com três livros individuais no seu haver (Entre os teus olhos; Uma Meixela depois a outra e Filhos da Brêtema), assim como um livro coletivo (Dez x Dez) Artur Alonso nos apresenta agora seu primeiro romance… Uma visão intimista do desconforto que esta sociedade de consumo e ânsias de obter bens materiais, impinge sobre as pessoas, suas vidas, e relações humanas…
Adelaida amostra um mundo de perturbações, desejos, anseios e sonhos de liberdade e amor… que nascem do gene entre a dificuldade de convivência e a excessiva individualidade, fomentada por um culto idealizado ao indivíduo e a criação artificial de falsas necessidades, que em teoria este deve cobrir para seu bem-estar físico e psicológico. Com Adelaida Artur Alonso, de novo resgata a profunda alma poética, que da continuidade e razão de ser a sua obra…
Depois de ter navegado pelos mares da poesia, com três livros individuais no seu haver (Entre os teus olhos; Uma Meixela depois a outra e Filhos da Brêtema), assim como um livro coletivo (Dez x Dez) Artur Alonso nos apresenta agora seu primeiro romance… Uma visão intimista do desconforto que esta sociedade de consumo e ânsias de obter bens materiais, impinge sobre as pessoas, suas vidas, e relações humanas…
Adelaida amostra um mundo de perturbações, desejos, anseios e sonhos de liberdade e amor… que nascem do gene entre a dificuldade de convivência e a excessiva individualidade, fomentada por um culto idealizado ao indivíduo e a criação artificial de falsas necessidades, que em teoria este deve cobrir para seu bem-estar físico e psicológico. Com Adelaida Artur Alonso, de novo resgata a profunda alma poética, que da continuidade e razão de ser a sua obra…
jueves, 2 de febrero de 2012
Poema para Álvaro de Alberto Garcia Teresa
ÁLVARO. 27 DE ENERO DE 2012
Aunque tus piernas se hayan detenido,
tu sangre continúa fluyendo por nuestros corazones.
Sigue palpitando,
convocándonos
para desbordar todos los límites,
inflamando el aire con su potencia,
envolviéndonos acogedoramente
como sólo tu risa sabía hacerlo.
Aquí persiste la enseñanza
de tu inagotable inquietud,
la ebullición de tus yemas,
el tesón de tus puños,
la ilusión de tus ideas.
Conocías el secreto de las tormentas
para contagiarnos su electricidad.
Tu huracán de entrega,
que doblegaba las sombras,
nos traía una perpetua cascada
de días sin fin,
de mañanas recién inauguradas
y de puertas por donde crecer.
Con tus ojos puestos siempre hacia adelante
y las manos tendidas,
generosas a lo humilde, a lo sincero,
abrías senderos para construir hoy
un mundo nuevo
de mujeres y hombres libres y plenos.
Por las noches,
fumando junto a las estrellas,
reorganizabas sus constelaciones
desobedeciendo toda estructura preconcebida,
trazando dibujos inéditos
preparados en el lenguaje de los sueños.
Al ritmo de tu respiración insumisa,
de tu pecho inclaudicable,
con los pulmones hinchados de utopía,
ensayamos a cartografiar lo imposible
alentados por tu valentía de azalea,
que desescombraba los problemas.
Se me
parten las entrañas
cuando compruebo que no es una pesadilla;
que tu sonrisa nunca más
volverá a desafiar la madrugada;
que tu voz poderosa no atravesará
barreras de antidisturbios,
de convencionalismos
o de lentes acomodadas;
que la luz de tus pupilas,
ardientes de curiosidad,
no desenredará nuestras angustias
hasta hallar su esencia de lluvia.
Álvaro, nos distes tanto
que no parecía tener fondo
tu corazón.
Contigo aprendimos
el refugio y el impulso
de la alegría y del abrazo.
Contigo
aprenderemos a burlar
la muerte y el silencio;
a no ser sólo uno.
Tranquilo,
continuaremos combatiendo juntos.
Aunque tus piernas se hayan detenido,
tu sangre continúa fluyendo por nuestros corazones.
Sigue palpitando,
convocándonos
para desbordar todos los límites,
inflamando el aire con su potencia,
envolviéndonos acogedoramente
como sólo tu risa sabía hacerlo.
Aquí persiste la enseñanza
de tu inagotable inquietud,
la ebullición de tus yemas,
el tesón de tus puños,
la ilusión de tus ideas.
Conocías el secreto de las tormentas
para contagiarnos su electricidad.
Tu huracán de entrega,
que doblegaba las sombras,
nos traía una perpetua cascada
de días sin fin,
de mañanas recién inauguradas
y de puertas por donde crecer.
Con tus ojos puestos siempre hacia adelante
y las manos tendidas,
generosas a lo humilde, a lo sincero,
abrías senderos para construir hoy
un mundo nuevo
de mujeres y hombres libres y plenos.
Por las noches,
fumando junto a las estrellas,
reorganizabas sus constelaciones
desobedeciendo toda estructura preconcebida,
trazando dibujos inéditos
preparados en el lenguaje de los sueños.
Al ritmo de tu respiración insumisa,
de tu pecho inclaudicable,
con los pulmones hinchados de utopía,
ensayamos a cartografiar lo imposible
alentados por tu valentía de azalea,
que desescombraba los problemas.
Se me
parten las entrañas
cuando compruebo que no es una pesadilla;
que tu sonrisa nunca más
volverá a desafiar la madrugada;
que tu voz poderosa no atravesará
barreras de antidisturbios,
de convencionalismos
o de lentes acomodadas;
que la luz de tus pupilas,
ardientes de curiosidad,
no desenredará nuestras angustias
hasta hallar su esencia de lluvia.
Álvaro, nos distes tanto
que no parecía tener fondo
tu corazón.
Contigo aprendimos
el refugio y el impulso
de la alegría y del abrazo.
Contigo
aprenderemos a burlar
la muerte y el silencio;
a no ser sólo uno.
Tranquilo,
continuaremos combatiendo juntos.
Álvaro Tejero Barrios falleció embestido por un coche a 150 kilómetros por hora conducido por una mujer "al borde del coma etílico", que ha sido ingresada en prisión.
http://www.publico.es/culturas/419249/muere-el-director-de-teatro-que-se-comia-la-vida-a-dentelladas
http://lamarabunta.info/?p=10654
Muere el director de teatro "que se comía la
vida a dentelladas"http://www.publico.es/culturas/419249/muere-el-director-de-teatro-que-se-comia-la-vida-a-dentelladas
http://lamarabunta.info/?p=10654
martes, 31 de enero de 2012
domingo, 29 de enero de 2012
sábado, 28 de enero de 2012
viernes, 27 de enero de 2012
martes, 24 de enero de 2012
jueves, 19 de enero de 2012
miércoles, 18 de enero de 2012
lunes, 16 de enero de 2012
domingo, 15 de enero de 2012
sábado, 14 de enero de 2012
Celso Emilio inédito
Maus arriba e boca abaixo o pobo
Vamos a instalar o silencio,
cero preguntas, cero movimentos.
Porque esto é un atraco
estades vendo
as pistolas alegres
i os índices propensos
capaces de asumir
mortos a centos.
Pun, pun, ao que se mova,
pun, pun, ao que reclame dereitos,
sexa home ou muller,
pun, pun, todos interfectos.
Non hai cousa mellor
pra impoñer a lei do retroceso
o orde equidistante
a paz do cimenterio
a misa do domingo
o salario do medo
i o culto dos xerárquicos
estamentos.
Mans arriba e boca abaixo o pobo.
Non perdamos máis tempo.
Porémoslle control
ás volvoretas e ao vento
os coitos e as preces
a luz i o alimento.
Con tricornios de neve
e vergallos domésticos
degolaremos as gorxas
oblicuas
do pensamento,
e a rosa azul dos soños,
inxertaremos.
Serán para sempre nosos
os vosos esqueletos.
Os ollos pra chorar
tan só vos deixaremos.
Celso Emilio Ferreiro
inedito do poeta de celanova
publicado por arraianos no libro
celso emilio fai 100 anos
presentado onte en librouro Vigo
Vamos a instalar o silencio,
cero preguntas, cero movimentos.
Porque esto é un atraco
estades vendo
as pistolas alegres
i os índices propensos
capaces de asumir
mortos a centos.
Pun, pun, ao que se mova,
pun, pun, ao que reclame dereitos,
sexa home ou muller,
pun, pun, todos interfectos.
Non hai cousa mellor
pra impoñer a lei do retroceso
o orde equidistante
a paz do cimenterio
a misa do domingo
o salario do medo
i o culto dos xerárquicos
estamentos.
Mans arriba e boca abaixo o pobo.
Non perdamos máis tempo.
Porémoslle control
ás volvoretas e ao vento
os coitos e as preces
a luz i o alimento.
Con tricornios de neve
e vergallos domésticos
degolaremos as gorxas
oblicuas
do pensamento,
e a rosa azul dos soños,
inxertaremos.
Serán para sempre nosos
os vosos esqueletos.
Os ollos pra chorar
tan só vos deixaremos.
Celso Emilio Ferreiro
inedito do poeta de celanova
publicado por arraianos no libro
celso emilio fai 100 anos
presentado onte en librouro Vigo
"grazas ao meu amigo Pipas"
miércoles, 11 de enero de 2012
V Recital poético musical PERICVLVM
PERICVLVM es un proyecto literario participativo, sin interés económico alguno, gratuito, porque su primer objetivo es crear y divulgar su propia literatura, la literatura elaborada desde la misma intención artística del escritor, al margen de cualquier factor económico que pudiera permitir que modificara la expresión artística de su visión del mundo por dicha causa.
Desde 2008, PERICVLVM edita una revista literaria, acompañada del lema “el arte por el arte”, y en los últimos tiempos el proyecto se ha venido enriqueciendo. Somos más. PERICVLVM se organiza y genera los recursos con las ideas de la gente que lo constituye. Actividades literarias divulgativas, talleres literarios, recitales, radio, estudios filológicos, son algunas de las cosas que seguimos construyendo.
Los recitales poético musicales que realizamos son abiertos y participativos, y no tienen necesariamente una línea musical ni poética definida, porque todo dependerá de quien, en ese momento, esté representando el espíritu de la literatura y el arte libre. Por lo tanto, cada recital contiene algo distinto e irrepetible.
Desde 2008, PERICVLVM edita una revista literaria, acompañada del lema “el arte por el arte”, y en los últimos tiempos el proyecto se ha venido enriqueciendo. Somos más. PERICVLVM se organiza y genera los recursos con las ideas de la gente que lo constituye. Actividades literarias divulgativas, talleres literarios, recitales, radio, estudios filológicos, son algunas de las cosas que seguimos construyendo.
Los recitales poético musicales que realizamos son abiertos y participativos, y no tienen necesariamente una línea musical ni poética definida, porque todo dependerá de quien, en ese momento, esté representando el espíritu de la literatura y el arte libre. Por lo tanto, cada recital contiene algo distinto e irrepetible.
PALABRAS CON MEMORIA
PALABRAS CON MEMORIA é unha iniciativa da AELG, coa colaboración da Área de Cultura da Vicepresidencia Primeira da Deputación Provincial de Lugo, que ten por obxecto recuperar palabras nosas en desuso, ou sexa, en perigo de extinción. E tamén palabras e expresións que non recollen os dicionarios. O visitante da web, ademais de consultar o glosario mensualmente actualizado pendurado nela, poderá enriquecelo enviando os vocábulos que teña arrombados no faio da lembranza ao enderezo palabra.con.memoria@aelg.org ou enchendo este formulario . Se algunha palabra enviada non aparece na listaxe é que foi localizada nalgún dicionario.
Propoñemos que durante un tempo, e coa intención de facerlle fronte á globalización e dado que semella posíbel a revitalización e repoboación do noso agro, que entre todos/as recuperásemos o nome dos produtos que nel se daban e quizais se volvan dar. Trátase de, ademais de achegar nomes de castes de froitas, verduras e outros produtos do campo, facer cando se crea necesario unha pequena descrición, resaltar as súas características. Porque as novas xeracións non saben o que é unha saborosa camoesa ou un delicioso peruco e en troques coñecen a encerada "red winter" e a insípida "golden" que lles venden no supermercado. Tamén sería interesante saber particulares tratamentos ou embutidos non comúns da carne do porco ou doutros animais. Fundamental, como no resto das palabras con memoria, é poñer o lugar de escoita.
Dispoñemos dunha unidade didáctica pensada para o alumnado de 3º e 4º da ESO e para o de Bacharelato, orientada fundamentalmente cara ao estudo do léxico e, tamén, cara á compilación de unidades vocabulares. Aínda que hai seccións que non abordan a compoñente lexical da lingua dunha maneira central, como as primeiras partes dos Principios epistemolóxicos, coidouse que tales informacións debían figurar para introduciren o estudo do léxico e para serviren de axuda ao profesorado, que así pode dispor, se o desexar, de máis materiais con que traballar. Pode ver esta unidade didáctica en formato blog en http://palabrasconmemoria.blogaliza.org, ou vela en na sección Espazo Didáctico da AELG, aquí.
martes, 10 de enero de 2012
ARTE ESCOLAR CONTRA OS RECORTES
Un instituto de Moaña gana un premio estatal mientras pierde profesores
Cada vez que un informe educativo arroja un dato negativo sobre el sistema escolar arrecian las voces apocalípticas que cargan contra la falta de exigencia de los planes de estudio o la holgazanería de los estudiantes. El manido prejuicio se derrumba en seguida ante los alumnos de Secundaria y Bachillerato del Instituto As Barxas de Moaña, donde la tónica es renunciar a los recreos y acudir a las aulas fuera del horario lectivo para participar en alguno de las actividades que han servido al centro para ganar el premio CreArte del Ministerio de Educación al fomento de la creatividad en la enseñanza.En plena marejada de recortes y con muy escasos medios, los estudiantes se han distinguido con la creación de un blog en donde colgaron 25 trabajos audiovisuales de calidad en un curso.
La realización de cortometrajes con la técnica del stop-motion o cuadro a cuadro, que simula el movimiento a partir de la sucesión de imágenes fijas, supuso una revolución en el instituto moañés. De una idea para las clases de la profesora de Plástica Luz Beloso hace tres años se ha evolucionado con el tiempo a una herramienta multidisciplinar, con aplicaciones en economía, en música pasando por la lengua, con especial hincapié en el gallego. "Los estudiantes no trabajan ya para la nota sino porque se implican en las actividades", relata Beloso, para quien el director, Carlos Chapela, solo tiene palabras de elogio. Ella bromea sobre el súbito auge de la expresión artística en el instituto, cuyos alumnos cosechan premios uno detrás de otro. "Es que los de O Morrazo son muy artísticos", ríe.
Desde un cortometraje publicitario para las clases de Economía a un vídeo para la promoción de la lectura que acaba en lección sobre el alzhéimer, pasando por una recreación de la película de los años ochenta El club de los cinco o el cuento con trasfondo de denuncia de A primeira aventura da muller lamprea, el instituto entero se ha sumado con entusiasmo a la propuesta, que salió adelante a pesar de las limitaciones y está disponible en la Red en el sitio educortos.blogspot.com. Una cámara, un ordenador y un proyector fueron lo único de lo que se sirvieron los alumnos, que compensaron los exiguos medios con trabajo. Cada estudiante tenía una función asignada, y los que no eran actores participaban en la elaboración del guión o el manejo de la cámara.
Los 24.000 euros del galardón se destinarán, como exigían las bases del concurso, a adquirir nuevo material, pero no aliviarán los serios apuros económicos del instituto, que hace malabarismos para cuadrar los presupuestos. Lo recuerda Chapela, que resopla en el frío de la entrada, con la calefacción apagada por imperativo económico. Precario también es el estado de algunos techos, con el suelo de la sala de profesores llena de cubos para atajar las goteras, que se multiplican cada vez que llueve. Vino el aparejador de la Xunta y nos dijo claramente que no hay dinero", resume.
Beloso insiste en el esfuerzo mancomunado de alumnos y profesores como clave del éxito de un instituto que, a pesar del énfasis en la creatividad, no ofrece el bachillerato artístico. El objetivo ahora es reproducirlo durante este curso, si bien las condiciones objetivas son menos favorables. "Con los recortes de la Xunta hemos perdido dos profesores, y solo tenemos uno de apoyo que ayude a los alumnos que quedan rezagados. Así no hay manera", se queja el director, en un tono de frustración que se vuelve de protesta cuando se le inquiere por el aumento de horas lectivas decretado por Educación para este curso. "Las horas de más que nos imponen las llevamos trabajando desde mucho antes", coinciden ambos. Beloso, que no tenía una formación especializada en Internet, descubrió lo que era un blog gracias a un alumno, tradujo un guión que la clase después adaptó valiéndose de Google y dedicó tardes enteras a manejar un programa de edición de vídeo de software libre, una característica que se toma muy en serio: toda la música que se utilizó en los cortos tenía licencia gratuita de uso. Ahora avisa a los alumnos de las nuevas entradas de la bitácora a través de Facebook o Tuenti. "El profesor debe dejar de estar en un pedestal. Nosotros funcionamos como un equipo, y así los chavales se animan y se motivan", explica. Chapela reflexiona sobre el uso de las nuevas tecnologías en la labor docente, que ve más como una herramienta que como un fin.
Adrián Martínez, estudiante de 2º de Bachillerato, ganó el año pasado el premio del festival audiovisual Olloboi con un videoclip para una canción en catalán. "Yo había estudiado en un colegio de monjas, pero tenían compañeros que me hablaban muy bien de aquí", explica, y cuenta que siempre quiso dedicarse al arte. "Llegas aquí y de repente tienes a alguien que te da un empujón", dice. Ahora cree que probablemente desemboque en Comunicación Audiovisual. "Es que de lo otro hay pocas salidas", cavila.
http://www.elpais.com/articulo/Galicia/Arte/escolar/recortes/elpepuespgal/20120110elpgal_15/Tes
Próximos concertos do novo disco MONICA DE NUT TRIO
11 de xaneiro na Borriquita de Belem en Santiago de Compostela ás 22:30h
15 xaneiro en Xancarajazz en Vigo ás 21h
Podes descargalo en mp3 en http://www.monicadenut.com/ou compralo en nut@monicadenut.com
A Hostia en verso 'Aliens Vs. Predators'
Sábado, 14 de Xaneiro de 2012. Dende as 22:00 ata as 23:30
E por fin chegamos ao 2012, o ano da fin segundo os Maias. E os Maias sabían ben o que dicían, moito máis que o Nostradamo ese que vaticinou ducias de datas para a fin. O 2012 é aposta única da civilización precolombina que, dito sexa de paso, souberon facer desaparecer u...nha cidade de ouro e extinguíronse como civilización, razón pola cal debemos darlles un voto de confianza. Ao fin e ao cabo se se lle da aos políticos... os indíxenas sonche máis simpáticos cos seus taparrabos e arcos e tal... Vaia, que nos imos polos cerros da serra andina! As poetasdahostia pregúntanse a diario como chegará esta anunciada fin. Baixarán un número indefinido de xinetes da apocalipse dos ceos? Será un meteorito o que acabe coa crise? unha grande erupción volcánica? Comeranos a todas E. Botín? Kim-Jong-Un construirá un robot xigante e se lle irá das mans? Mudará a kokakola o seu ingrediente segredo pola cicuta? Logo de tanto pensar descubrimos que a única forma en que pode chegar a fin ten que ser por unha ameaza externa, xa que a humanidade non sería nunca tan estúpida como para autoextinguirse (ehem...) E de todas as ameazas externas E.T. parecíanos pouco impactante. Así que chegamos a definitiva conclusión de que os únicos bechos superiores que poden causar a nosa fin son os coñecidos Alien e Predator. **Para concluír: O próximo sábado, no histórico Bar Hipólito e da man das poetas presentadoras da gala María Lado e Lucía Aldao poderedes decidir cal das dúas bestas primixéneas será a que poña fin a este mundo. Para a defensa de cada bando contaremos coas poetas: Ledicia Costas, Nolim González, Edu Estévez, María N. Soutelo, O Leo de Matamá e Daniel Landesa. Vas faltar a cita? |
lunes, 9 de enero de 2012
PEQUENAS COUSAS
POEMAS DO DÍA -I
PEQUENAS COUSAS
Comezarei polas cousas pequenas,
diminutas, case inexistentes...
Pequenas cousas,
coma grans de area
esparexidos a mercé da marea,
coma diminutas folerpas no deserto,
coma gotas de estrelas nun ceo aberto.
Pequenas cousas,
coma o canto dun paxaro invisible
que suca un mar imposible
mentres xira e xira,
xogando co vaivén mentres un mira.
Comezarei polas cousas pequenas,
diminutas, case inexistentes...
Pequenas cousas
que de ledicia me enchen,
aínda que ó chegar a noite,
cando as miñas pálpebras anuncien
o seu peche
e os meus latexos a súa voz renuncien,
sei que as esquecerei para sempre.
Una casa de palabras
La noche es la oscuridad, la amenaza, un mundo no controlado por la razón, y todos los niños la temen. Llega la hora de acostarse y, a causa de ese temor, no quieren quedarse solos en sus camas. Es el momento de los cuentos, que son un procedimiento retardatorio. Quédate un poco más, es lo que dicen los niños a los adultos cuando les piden un cuento. Y el adulto, que comprende sus temores, empieza a contárselo para tranquilizarles. Muchas veces improvisa ese cuento sobre la marcha, pero otras recurre a historias que ha escuchado o leído hace tiempo, tal vez las mismas que le contaron de niño los adultos que se ocupaban de él. En esas historias todo es posible, que los objetos vivan, que hablen los animales, que los niños tengan poderes que desafían la razón: el poder de volar o de volverse invisibles, el poder de conocer palabras que abren las montañas, el poder de burlar a gigantes y brujas y de ver el oro que brilla en la oscuridad de la noche. Lo maravilloso hace del mundo una casa encantada, tiene que ver con el anhelo de felicidad. El adulto quiere que el niño que ama sea feliz y ese deseo le lleva a contarle historias que le dicen que es posible encontrar en el mundo un lugar sin miedo. Son historias que proceden de la noche de los tiempos. Han pasado de unas generaciones a otras, y se mantienen tan sugerentes y nuevas como el día en que fueron contadas por primera vez. El que narra, escribe Walter Benjamin, posee enseñanzas para el que escucha. La enseñanza de La Bella y la Bestia es que hay que amar las cosas para que se vuelvan amables; la de La Bella durmiente que en cada uno de nosotros hay una vida dormida que espera despertar alguna vez; la de La Cenicienta, que lo que amamos es tan frágil como un zapatito de cristal, y la de Hansel y Gretel que hay que tener cuidado con los que nos prometen el paraíso, con frecuencia esas promesas son una trampa donde se oculta la muerte. Peter Pan nos dice que la infancia es una isla a la que no cabe volver; Pinocho, que no es fácil ser un niño de verdad; La Sirenita que no siempre tenemos alma y que, cuando esto ocurre, se suele sufrir; y Alicia en el País de las Maravillas, que la vida está llena de repuestas a preguntas que todavía no nos hemos hecho.
El niño necesita cuentos que le ayuden a entenderse a sí mismo y a los demás, a descubrir lo que se esconde en esa región misteriosa que es su propio corazón. Chesterton dice que los cuentos son la verdadera literatura realista, dando a entender que el que quiera saber lo que es un niño, antes de preguntar a psicólogos, pedagogos o alguno de esos numerosos expertos que tanto abundan, hará bien en regresar a los cuentos de hadas. Son ellos los que le permitirán asomarse al corazón de los niños y sorprender sus deseos, esperanzas y temores. Un cuento como La Cenicienta expresa esa búsqueda de la transfiguración que es la búsqueda más cierta de la vida, y uno como El patito feo, el temor a ser dejado de amar. Incluso los niños más queridos tienen el temor a que sus padres los rechacen porque tal vez no son como estos habían soñado. El patito que debe abandonar la granja en que vive, porque no hay nadie que lo quiera, expresa esos temores. El niño se identifica con él, porque ve en su abandono la imagen de su propia tristeza cuando se siente solo. Siempre pasa eso con los cuentos. Puede que no sean reales pero hablan de la verdad. Barba Azul lo hace del deseo de conocimiento; Juan sin Miedo, de la importancia de la compasión; Jack y las habichuelas mágicas, de que solo a través de la imaginación podemos abarcar la existencia en su totalidad. Estos tres cuentos resumen las cualidades de la palabra poética: el misterio (del cuarto cerrado), el temblor (del amor) y la capacidad de vincular (como las habichuelas mágicas) mundos que la razón separa: el mundo de los vivos y los muertos, el de los animales y los hombres, el de la realidad y el de la fantasía. Los cuentos le dicen al niño que debe enfrentarse a los misterios que le salen al paso, acudir a la llamada de los demás y salvar el abismo que separa su experiencia de las palabras. El guisante que, en el cuento de Andersen, no deja dormir a la princesa guarda el secreto de todo aquello que nos desvela y no hay forma de decir qué es. El secreto, en suma de la poesía.
Pero los cuentos no solo son importantes por las enseñanzas que contienen, sino porque prolongan el mundo de las caricias y los besos de los primeros años de la vida y devuelven al niño al país indecible de la ternura. Paul Valéry dijo que la ternura era la memoria de haber sido tratados con atenciones extraordinarias a causa de nuestra debilidad. Ningún niño se olvida de esas atenciones. Ellos siempre buscan un lugar donde guarecerse, y el adulto levanta para ellos con cada cuento un lugar así. Da igual de qué traten, al sentarse a su lado en la cama lo que le dice al niño es que siempre estará allí para ayudarle. Tal es el mensaje de los cuentos: no te voy a abandonar. Un cuento es una casa de palabras, un refugio frente a las angustias que provocan las incertidumbres de la vida. Octavio Paz dijo que la misión de la poesía es volver habitable el mundo, y eso hacen los cuentos, crear un lugar donde vivir. De eso habla Los tres cerditos. Sus protagonistas deben levantar una casa en el bosque, para protegerse del lobo, y mientras uno, el más previsor, lo hace con ladrillos, los otros lo hacen con lo primero que encuentran. Es curioso que, aun siendo la moraleja del cuento que debemos ser previsores, el cerdito que prefieren los niños es el que levanta su casa con paja. No tarda mucho en terminar y enseguida se va de paseo por el bosque a descubrir sus maravillas. Bruno Bettelheim tiene un libro sobre el autismo infantil que se titula La fortaleza vacía. El niño autista percibe el mundo como hostil y, para defenderse, levanta una fortaleza de indiferencia y desapego a su alrededor. Y lo extraño es que cuanto más consistente y segura es esa fortaleza, más vacío está su interior. Es lo contrario a la casa de paja de nuestro cerdito. La suya es la casa de los cuentos: un lugar que nos protege lo justo para no separarnos del mundo. Una casa como la que Tarzán y Jane construyeron en la copa de un árbol, abierta a todas las llamadas de la vida.
C. G. Jung ha dicho que uno de los dramas del mundo moderno procede de la creciente esterilización de la imaginación. Tener imaginación es ver el mundo en su totalidad. Los cuentos permiten al niño abrirse a ese flujo de imágenes que es su riqueza interior y aprender la realidad más honda de las cosas. Toda cultura es una caída en la historia, y en tal sentido es limitada. Los cuentos escapan a esa limitación, se abren a otros tiempos y otros lugares, su mundo es transhistórico. Por eso sus personajes son eternos peregrinos, como el alma de los niños. "Alma se tiene a veces. / Nadie la posee sin pausa / y para siempre", escribe Wislawa Szymborska. El poder de la poesía es dar cobijo a esa alma que busca un sitio donde pasar la noche antes de volverse a marchar. Y es en los cuentos de hadas donde se narran, de una forma más pura, esas andanzas del alma.
GUSTAVO MARTÍN GARZO
http://pda.elpais.com/index.php?module=elp_pdapsp&page=elp_pda_noticia&idNoticia=20120108elpepiopi_11.Tes&tipo=TRB
El niño necesita cuentos que le ayuden a entenderse a sí mismo y a los demás, a descubrir lo que se esconde en esa región misteriosa que es su propio corazón. Chesterton dice que los cuentos son la verdadera literatura realista, dando a entender que el que quiera saber lo que es un niño, antes de preguntar a psicólogos, pedagogos o alguno de esos numerosos expertos que tanto abundan, hará bien en regresar a los cuentos de hadas. Son ellos los que le permitirán asomarse al corazón de los niños y sorprender sus deseos, esperanzas y temores. Un cuento como La Cenicienta expresa esa búsqueda de la transfiguración que es la búsqueda más cierta de la vida, y uno como El patito feo, el temor a ser dejado de amar. Incluso los niños más queridos tienen el temor a que sus padres los rechacen porque tal vez no son como estos habían soñado. El patito que debe abandonar la granja en que vive, porque no hay nadie que lo quiera, expresa esos temores. El niño se identifica con él, porque ve en su abandono la imagen de su propia tristeza cuando se siente solo. Siempre pasa eso con los cuentos. Puede que no sean reales pero hablan de la verdad. Barba Azul lo hace del deseo de conocimiento; Juan sin Miedo, de la importancia de la compasión; Jack y las habichuelas mágicas, de que solo a través de la imaginación podemos abarcar la existencia en su totalidad. Estos tres cuentos resumen las cualidades de la palabra poética: el misterio (del cuarto cerrado), el temblor (del amor) y la capacidad de vincular (como las habichuelas mágicas) mundos que la razón separa: el mundo de los vivos y los muertos, el de los animales y los hombres, el de la realidad y el de la fantasía. Los cuentos le dicen al niño que debe enfrentarse a los misterios que le salen al paso, acudir a la llamada de los demás y salvar el abismo que separa su experiencia de las palabras. El guisante que, en el cuento de Andersen, no deja dormir a la princesa guarda el secreto de todo aquello que nos desvela y no hay forma de decir qué es. El secreto, en suma de la poesía.
Pero los cuentos no solo son importantes por las enseñanzas que contienen, sino porque prolongan el mundo de las caricias y los besos de los primeros años de la vida y devuelven al niño al país indecible de la ternura. Paul Valéry dijo que la ternura era la memoria de haber sido tratados con atenciones extraordinarias a causa de nuestra debilidad. Ningún niño se olvida de esas atenciones. Ellos siempre buscan un lugar donde guarecerse, y el adulto levanta para ellos con cada cuento un lugar así. Da igual de qué traten, al sentarse a su lado en la cama lo que le dice al niño es que siempre estará allí para ayudarle. Tal es el mensaje de los cuentos: no te voy a abandonar. Un cuento es una casa de palabras, un refugio frente a las angustias que provocan las incertidumbres de la vida. Octavio Paz dijo que la misión de la poesía es volver habitable el mundo, y eso hacen los cuentos, crear un lugar donde vivir. De eso habla Los tres cerditos. Sus protagonistas deben levantar una casa en el bosque, para protegerse del lobo, y mientras uno, el más previsor, lo hace con ladrillos, los otros lo hacen con lo primero que encuentran. Es curioso que, aun siendo la moraleja del cuento que debemos ser previsores, el cerdito que prefieren los niños es el que levanta su casa con paja. No tarda mucho en terminar y enseguida se va de paseo por el bosque a descubrir sus maravillas. Bruno Bettelheim tiene un libro sobre el autismo infantil que se titula La fortaleza vacía. El niño autista percibe el mundo como hostil y, para defenderse, levanta una fortaleza de indiferencia y desapego a su alrededor. Y lo extraño es que cuanto más consistente y segura es esa fortaleza, más vacío está su interior. Es lo contrario a la casa de paja de nuestro cerdito. La suya es la casa de los cuentos: un lugar que nos protege lo justo para no separarnos del mundo. Una casa como la que Tarzán y Jane construyeron en la copa de un árbol, abierta a todas las llamadas de la vida.
C. G. Jung ha dicho que uno de los dramas del mundo moderno procede de la creciente esterilización de la imaginación. Tener imaginación es ver el mundo en su totalidad. Los cuentos permiten al niño abrirse a ese flujo de imágenes que es su riqueza interior y aprender la realidad más honda de las cosas. Toda cultura es una caída en la historia, y en tal sentido es limitada. Los cuentos escapan a esa limitación, se abren a otros tiempos y otros lugares, su mundo es transhistórico. Por eso sus personajes son eternos peregrinos, como el alma de los niños. "Alma se tiene a veces. / Nadie la posee sin pausa / y para siempre", escribe Wislawa Szymborska. El poder de la poesía es dar cobijo a esa alma que busca un sitio donde pasar la noche antes de volverse a marchar. Y es en los cuentos de hadas donde se narran, de una forma más pura, esas andanzas del alma.
GUSTAVO MARTÍN GARZO
http://pda.elpais.com/index.php?module=elp_pdapsp&page=elp_pda_noticia&idNoticia=20120108elpepiopi_11.Tes&tipo=TRB
domingo, 8 de enero de 2012
viernes, 6 de enero de 2012
PRÓXIMOS EVENTOS MINHO REGGAE
Enviamos informacion dos proximos eventos para xaneiro 2012 de minho reggae,
-Jammaican Session Sabado 21 Xaneiro Sala Iguana Vigo 00:00h 3€
-Xira galega blueskank
venres 27 Marrucho Baiona 22:00h
Sabado 28 Sala Iguana Vigo 00:00h
Domingo 29 Aturuxo Bueu 21:00h
5€
Sendo soci@ de Minho Reggae colaboras na realizacion do Minho Reggae Splash en Vila Nova de Cerveira, e de mais eventos organizados pola asociacion minho reggae. axudando a fortalecer a escea reggae na galiza.
Saudos Minhotos
Bon 2012 100% autoxestionado
regala minho reggae:
Xoan Lois Vila
Minho Reggae
MINHO REGGAE SPLASH
www.minhoreggae.com
Tel:+34 671393606
Tel:+34 986420625
Skype: minhoreggae
Tel:+34 671393606
Tel:+34 986420625
Skype: minhoreggae
jueves, 5 de enero de 2012
miércoles, 4 de enero de 2012
martes, 3 de enero de 2012
lunes, 2 de enero de 2012
domingo, 1 de enero de 2012
Suscribirse a:
Entradas (Atom)







.jpg)





















