miércoles, 14 de noviembre de 2012

martes, 6 de noviembre de 2012

I POETRYSLAMVIGO

 
 


POETRY SLAM VIGO

 Descrición
¡¡¡¡Sexan benvidos ao primeiro Slam Poetry Vigo!!!!
O Slam é un torneo de “poetas” no que estes amosan os seus versos en épicos recitados baixo a atenta ollada dun xurado formado por 5 persoas seleccionado ao chou entre o público.
A puntuación será de 0 a 10 con decimais. Desbótanse a puntuación máis alta e a máis baixa. En caso de empate decide o aplauso do público.
 
O formato do torneo esta inspirado no boxeo. Faise por roldas onde cada “poeta” ten tres minutos para ler o seu poema. Os “poetas” non se enfrontan directamente nin se responden o un ao outro.
Recitan as súas poesías e os tres que reciben as mellores notas do público, pasan á segunda rolda.
O Slam é un tipo de recital que envolve ao público e abre o micrófono a calquera persoa que escriba poesía, isto fai que este formato sexa máis dinámico e entretido que os recitais tradicionais.
Preparados para subir ao escenario?
Queredes unirvos ó novo movemento?
Como?
Sacade os vosos escritos do caixón e comezade xa!!
3,2,1 … SLAM!!!!

Regras:

 - O límite de participantes é de 8.

-podes recitar calquera texto en calquera idioma, sempre que sexa teu e non dure máis de 3 minutos.

A táboa de penalización por tempo é a seguinte:

3:00 – 3:10 0 puntos
3:10 - 3:20 1 punto
3:20 - 3:30 2 puntos
3:30 – 3:40 3 puntos
3:40 en adiante. Eliminado

- A temática é libre.

-non podes usar música, disfraces, ou accesorios. Só son válidos os límites de cada corpo.

-é tan importante o texto como o bo recitado. De feito, o único importante é conquistar ao público.

-non é imprescindible saber o texto de memoria.

-por votación do xurado decídense 3 finalistas que volven recitar un texto diferente aos anteriores.

-destes 3 finalistas, sempre por votación do xurado, sae o gañador.

-o gañador, pode, se quere, volver recitar tras resultar vencedor.

Calquera persoa está invitada a participar, ou acudir como público.

É agora ou nunca!

Interesados poderán apuntarse enviando un correo ao seguinte enderezo:

poetryslamvigo@gmail.com

viernes, 2 de noviembre de 2012

Máscaras na realidade





Levo dous días bloqueado, e iso produce en min unha terrible sensación de desacougo. Teño varios proxectos nos ollos, pero nestes días estiven centrado nun deles case dun xeito exclusivo. Poñerse na pel e na mente dun ser oposto ao que un é, non resulta unha tarefa doada…

Quizais por iso, hoxe deixei de camiñar polo aire e centreime en temas non literarios.

Non podo evitar pousar a miña ollada crítica sobre a realidade, esa realidade que tento modificar teimosamente a través das miñas palabras e as miñas accións.

O primeiro que fixen foi abandonar un grupo do facebook, que se ben ten un nome suxestivo, non é máis que unha plataforma para o ego de algunhas persoas que loitan por un sitio nun parnaso que nin entendo, nin me interesa. Coñecelas e ver a imaxe que proxectan é difícil de dixerir.
Que, no pasado, utilizasen un tema tan sensible como o maltrato como unha ferramenta  para facer un dano premeditado é repulsivo. Logo, comprobar a inclusión de textos nalgún libro sobre as mulleres e súa loita fai que se remova o estómago.

Máscaras….

Logo preparo a documentación para levar aos tribunais a un individuo que emprega unha enfermidade como o cancro para pedirlle diñeiro ao club de baloncesto co que eu colaboro dende fai 12 anos. Diñeiro que non ten pensando devolver e que, polo que me contaron, morreu afogado nas mesas de xogo.

Cústame dixerir isto, sobre todo despois de darlle a oportunidade de cambiar a súa conduta.

Pregunto en diversos sitios, cousas de ter amig@s, e todas as historias constrúen un mesmo personaxe no que a mentira, o engano e a estafa son un selo de identidade inequívoca.

Choro entón, no meu silencio, por unha amiga enganada por un primeiro amor. Sei do seu erro e sei que non podo facer nada. Seica o tempo daralle unha lección, que agardo non deixe cicatrices moi profundas.

Máscaras

Lembro unha conversa na rúa de Príncipe cunha rapaza, Ana, que me explica a labor que veñen realizando en zonas de conflicto.

http://www.acnur.org/t3/

Quero pensar que inda quedan persoas de luz no medio de tanta miseria humana.

Conversamos e coméntolle que podo espallar a súa páxina no meu blog. Explícolle a miña situación, sorrimos, dámonos un bico e finalmente perdo os meus pasos entre a choiva que loitaba por nacer...

 

Penso neste texto mentres camiño por un centro comercial coa miña filla agarrada da man. Non podo evitar ollala e dubidar se, en realidade, lle estou ensinando a vivir neste mundo de máscaras que confunde a bondade coa estupidez.

Pérdome no seu sorriso e comezo a soñar de novo...